''Don't wake me up..''

Omdat één foto meer zegt dan duizend woorden. En 40 foto's meer dan 40000 woorden. En ik op dit moment in een kleine mentalbreakdown verkeer. Niet dat ik echt naar huis wil, maar een paar dagen even terug naar Nederland om m'n vrienden en familie te zien, even te knuffelen met m'n moeder en grapjes te maken met m'n vader. Maar ook dit hoort bij het beleven van The American Dream, en over een paar dagen, als ik eraan gewend ben dat Frank, Thijs en Marije niet meer in LA zijn, voel ik me vast weer de oude. De afgelopen weken waren er in ieder geval drie om in te lijsten en nooit meer te vergeten.

De dag voordat Frank en Thijs aankwamen, hebben Marije en ik ingebroken in het zwembad van het SLS-Hotel. Met als gevolg dat we drie nachten niet konden slapen omdat we overal verbrand waren.

Ik had een klein beetje buikpijn toen eindelijk op het scherm stond op LAX dat de vlucht vanuit Washington geland was, tijd om na meer dan 150 dagen m'n broertje weer te zien!

Ik moest even huilen toen Frank en Thijs weer weg gingen.

En uit ellende ging ik maar shoppen met Marije en leef ik de rest van de

maand op water en brood.

En gisteren was ik weer blij.

Tot ik vanmorgen dit onder mijn ruitenwisser vond...

''Remember that life is not meant to be wasted.''

Geen bericht, goed bericht, ga daar maar van uit. Schreef ik de eerste maanden om de twee, drie dagen. Inmiddels ben ik druk met onregelmatig werken, met dinertjes, feestjes en af en toe de toerist uithangen.

Afgelopen zondag werkte ik weer van drie tot half twaalf, op zich vind ik dat nog niet eens zo erg. ’s Ochtends bleef ik in mijn bed liggen tot een uur of tien, ik kleedde me aan en at een cracker en ging in het zonnetje bij de Coffee Bean een skinny vanilla latte drinken en de Glamour lezen. Op en top Amerikaans voel ik me dan, omdat het hier dan vol zit met mensen die in hun eentje een koffie drinken, wat lezen, een beetje werken op hun laptop, of zitten te bellen. Toen ik weer thuis was keek ik nog even uitzending gemist en ging ik op weg naar mijn werk.

Daar was een bruiloft bezig met 500 gasten, was het op en top druk met als hoogtepunt dat een vrouw uit Porto Rico naar me toe kwam om te vragen of ze met mij op de foto mocht. Ze had nog nooit iemand uit Europa gezien (..), ik ben een heuse attractie aan het worden.

Maandagmorgen ging ik eerst even op zoek naar t-shirtjes, want ik had al weken geen nieuwe kleren gekocht en ik had ook nog een nieuwe broek en slippers nodig. Forever 21 is mijn nieuwe lievelingswinkel geworden en een uur later was ik weer twee nieuwe outfits en nieuwe slippers rijker.

Maandagmiddag moest ik weer werken, leerde ik een andere collega wat Nederlandse woorden. Hij wilde vooral weten wat beautiful in het Nederlands is en sindsdien noemt hij me constant ‘Miss Mooi’.

Dinsdag, mijn 'vrijdag' vloog voorbij. Ik begon de dag op mijn balkon met een bakje yoghurt en telegraaf.nl en keek RTL Boulevard terug. Daarna ruimde ik mijn huis wat op en ging een bagel eten bij Noah’s New York Bagels. Eenmaal thuis kleedde ik mij weer om en reed naar mijn werk. Checkte zo’n 80 gasten in, maakte vrienden met mensen uit Denemarken en gaf ze een voucher om een gratis film te kijken. ‘‘Omdat we bijna buren zijn, Nederland en Denemarken.’’ En omdat ze twee zoontjes hadden die waarschijnlijk om drie uur ’s nachts klaarwakker zouden zijn dankzij de jetlag.

Toen ik om half twaalf in mijn auto zat op weg naar huis was ik heel gelukkig, twee hele dagen achter elkaar vrij, het beste vooruitzicht ever! Eenmaal thuis vond ik op de trap een envelop van het DMV, Department for Motor Vehicles en wist ik bijna meteen wat dat moest zijn. Mijn rijbewijs! Vanaf nu heb ik officieel een Californische ID-kaart én rijbewijs. Op en top ingeburgerd na precies vier maanden.

Woensdagmorgen begon ik de dag met een paar afleveringen van Grey’s Anatomy en ging toen ontbijten bij de Starbucks met mijn laptop en de Cosmopolitan. Om half één reed ik richting Hollywood waar ik met Wendy en Isabelle (een vriendin van Wendy) had afgesproken om naar een interieurwinkel te gaan. Een hele mooie winkel, waar ik ongeveer verliefd werd op iedere bank, ieder kussentje en ieder bed. Vergeleken daarmee stelt het interieur in mijn huis niet zoveel voor, maar ach dat is maar voor een jaartje. Als ik ooit mijn penthouse heb in Manhattan dan hang ik een surfboard aan de muur, als herinnering aan Californie (ondanks dat ik hier nog nooit heb gesurfd). En koop ik een eettafel waar tien mensen aan kunnen zitten. En een bed met 28 kussens erop.

Na twee uur kwijlen was het tijd voor een lunch en gingen we naar Joan’s on Third. Een heel hip restaurant wat beroemd is geworden dankzij heel veel bloggers die daar altijd zitten. En voor het eerst in vier maanden at ik een sandwich met mozzarella en basilicum en tomaat. Het was heel even alsof ik in heaven was.

Na de lunch stapte Wendy bij mij in de auto en reden we naar Santa Monica voor een fietstochtje naar de Santa Monica Stairs, een beroemde/beruchte plek voor een work-out. Al was het enige wat wij deden mensen bekijken die zichzelf in het zweet werkten. Daarna fietsen we door naar Montana Avenue, een straat die meer voor de locals is en waar geen toerist te vinden is. We vonden een leuk koffie tentje met terras en gingen wat drinken met ons hoofd in de zon. Het LA-leven is zó perfect!

Na de koffie ging ik naar huis, deed even boodschappen en ging op bed tv kijken. En zette ik de wekker op acht uur.

Donderdagmorgen had ik met Marije afgesproken om samen te ontbijten en zo stapte ik stipt negen uur in de auto op weg naar Marije. Samen liepen we naar Kings Road Cafe om tussen de locals te ontbijten. We deelden eieren met spek (zó lang niet gegeten dat ik bijna niet meer wist hoe dat smaakte) en aten pancakes met blueberries (om het nog gezond te houden). Na het ontbijt liepen we terug naar Marije’s huis en gingen met haar auto op weg naar Ventura. Dinsdag had een gast die ik incheckte gezegd dat dat echt een leuke plek is om te bezoeken en om rond te hangen. Dus zo gezegd, zo gedaan, wij wilden dat wel eens zien. Het was een uurtje rijden en onderweg hielden we ons eigen foute uur en zongen mee met  Monique Smit, Vinzzent, en nog honderd kermisartiesten. Voor we het wisten hadden we de hele 101 Freeway afgereden en waren we in Ventura. We parkeerden bij Surf Beach tussen alle campers en grote auto’s met surfboarden op het dak. 

In de zee waren overal mensen aan het surfen en dat uitzicht was niet heel slecht. We liepen langs het strand, door de duinen en waanden ons even in Scheveningen. 

Even later namen we de auto weer richting Downtown Ventura waar we de winkeltjes gingen bekijken. Een heel Europees stadje is het. Met kleine restaurantjes, specialiteiten winkeltjes én zelfs een echte Rabobank. Toen we de hele winkelstraat en het gemeentehuis hadden gezien reden we door naar de haven.

Die was nogal uitgestorven, ondanks dat er veel boten lagen waren er weinig mensen te bekennen. Toch liepen we een rondje langs de haven, gingen nog even in het zonnetje zitten en maakten plannen voor de rest van de dag. 

We besloten om terug te gaan naar Marije’s huis en om s’avonds naar Date Night bij de Grove te gaan. Een arrangement inclusief diner, valet parking en bioscoopkaartjes.

Omdat we pas om half acht hadden gereserveerd gingen we eerst nog wat drinken bij de Coffee Bean en RTL late night terug kijken bij Marije thuis. Om kwart over zeven liepen we naar The Grove, haalden onze tickets op bij de Concierge en gingen naar het restaurant.

Wat nogal een bijzonder Italiaans restaurant was en me erg deed denken aan een partycentrum in Harderwijk. Met roodwit geblokte tafelkleedjes en gordijntjes.

We deelden een pizza en lasagne, kregen van de ober nog een gratis portie pasta in een goodybag mee naar huis (het blijft Amerika). En als dessert bestelden we een chocolade taart. Waar we na drie happen al vol van zaten.

Twee uur later zaten we in de bioscoop, we hadden de film Neighbours uit gekozen. Vooral vanwege Zac Efron, wat overigens ook de enige reden is om deze film te gaan kijken. Het verhaal is nogal simpel, erg voorspelbaar en erg Amerikaans. Het leuke was wel dat ik nu dingen herken en op details let waar ik vroeger nooit op lette. Zoals de huisnummers die op de stoep voor het huis staan. Of de vuilnisbakken die ze hier niet op de stoep zetten maar gewoon bijna midden op straat. Én op het einde van de film speelt Zac Efron een Abercrombie & Fitch Model en staat hij voor die winkel in zijn ontblote bovenlichaam. En die locatie herkende ik meteen, het was opgenomen bij de Abercrombie winkel op de Universal Citywalk, en dat is direct naast het hotel waar ik werk. Hoe leuk!

‘‘Time flies, when you’re having fun!’’

Maandagmorgen was ik al vroeg wakker. Ik ging even snel ontbijten en trok toen mijn hardloopoutfit onder het stof vandaan en ging voor het eerst sinds tijden (shame on me) weer even hardlopen. Ondanks dat ik hier niet mega ongezond eet, heb ik toch het gevoel dat het tijd wordt om wat meer te sporten. Toen ik op Housekeeping werkte, was trap lopen mijn workout, maar nu bij de Front Desk sta ik meer stil, dus tijd voor meer beweging. Ik begon met les 1 van Evy’s Start to Run, was na twee minuten rennen al volledig gebroken en kon me niet voorstellen hoe ik tot een half jaar geleden vijf kilometer achter elkaar kon rennen. Best frustrerend dat ik al mijn conditie kwijt ben. Maar ondanks dat ik uitgeput was na een half uur, sprong ik toch voldaan onder de douche en voelde ik me de rest van de dag enorm slank en healthy.

Na mijn douche reed ik naar de Starbucks waar ik met een green tea op het terras ging zitten en even met mijn moeder ging kletsen. Ik las nog even Telegraaf.nl en AD, en rond een uur of één reed ik weer naar huis. Op bed keek ik nog een paar afleveringen van Grey’s Anatomy en trok ik mijn werkoutfit aan.

Stipt drie uur was ik present voor mijn avonddienst, van 3 tot half twaalf. Ik was ingeroosterd om samen te werken met de Assistent Front Office Manager, die een iets andere manier van leiding geven heeft dan de manier waarop ik later manager wil worden. De eerste uren stond ik zelf gasten in te checken en na een paar uur riep ze mij bij zich en legde ze mij vanalles uit over haar werk. Ondanks dat ze nooit mijn beste vriendin zou worden, leerde ik toch wel het één en ander. En na een uur liet ze mij al alleen zitten en het werk doen, omdat ze pauze ging nemen. Een uitdaging. Maar wel leuk! De rest van de avond stond ik weer achter de Front Desk, grapjes te maken met collega’s en gasten in te checken.

Dinsdag werd ik om half negen fris en fruitig wakker en ging ik weer een rondje hardlopen. Het ging iets beter dan maandag en ik zag ook iets minder rood toen ik terug kwam. Na een douche en een banaan ging ik koffie drinken bij de Coffee Bean (ik moet toch iets doen om de tijd te doden voor ik naar m’n werk moet), en met wat mensen Facetimen die ik al honderd jaar niet gesproken had. ’s Middags keek ik nog even Uitzending Gemist en om half drie stapte ik weer in de auto naar mijn werk.

‘‘Bereid je voor, het is hectisch!’’ Zei een collega die ik tegenkwam in de gang. En daarmee was niets teveel gezegd. Ik liep naar de Front Desk, en de lobby zag zwart van de mensen. Ik logde in op een computer, riep ‘‘I can assist the next guest in line over here!!’’ en vanaf dat moment deed ik niets anders dan inchecken, kamersleutels maken en mensen teleurstellen dat hun kamer nog niet schoon was. Omdat het zo druk was, we hadden meer dan 300 check-ins, was ik iedere keer blij wanneer ik zag dat een kamer schoon was en ik de gast kon inchecken. Heel even deed dit me weer denken aan vroeger toen ik bij de bakker werkte en het Oudjaarsdag was. Verstand op nul en gaaaaaan. De meeste mensen waren begripvol en respectvol, op een enkeling na. Zo had ik een vrouw die kwam inchecken en waar de kamer schoon voor was. Zij blij, ik blij en zo snel als ik kon checkte ik haar ID, swypte haar creditcard en maakte de kamersleutel. ‘‘I’m sorry! Room 666? I don’t want that room, I can’t sleep in a room with with number 666. GIVE ME ANOTHER ROOM!’’ Ik als veel te nuchtere Nederlandse kon alleen maar denken; doe normaaaaaal. Maar ik bleef glimlachen, liep even weg om te ‘‘overleggen’’ met de supervisor en kwam weer terug met de mededeling dat ze deze kamer nu moest accepteren en  later in de avond terug kon komen om eventueel te wisselen. Omdat we overboekt waren kon ik ook geen kamers wisselen, dus dit was de enige optie. Ze ging uiteindelijk akkoord en liep weg.

Toen ik voor het eerst weer op de klok keek was het zes uur, en nam ik mijn eerste tien minuten pauze. De rest van de avond bleef het druk en een soort van gekkenhuis, de tijd vloog voorbij en stipt half twaalf klokte ik weer uit en liep naar mijn auto.

Woensdag had ik geen zin om te hardlopen, ik ben nog niet helemaal een echte LA-er en ben alleen healthy bezig wanneer ik er zin in heb. In ieder geval  deed ik ’s ochtends niet heel veel. Ik bleef in bed liggen tot tien uur, ging douchen, mijn huis een beetje opruimen, een bagel eten, Facetimen, Grey’s Anatomy kijken en  toen was het weer tijd om te werken. In tegenstelling tot dinsdag hadden we woensdag om drie uur nog maar veertig mensen om in te checken. Het was ongelooflijk rustig en dus duurde mijn shift nogal lang. Ik geef meer de voorkeur aan drukte, dan gaat de tijd tenminste snel. In ieder geval leerde ik mijn collega’s over Nederland, gingen ze op internet zoeken naar typisch Nederlandse dingen. Discussieerden we over ‘‘going Dutch’’, vroegen ze hoe vaak ik pillen gebruik met uitgaan (never) en hoevaak per week ik wiet rook (uhhh).  Ook wilden ze dat ik binnekort mijn klompen aandoe naar het werk en vroegen ze of mijn huis hier in LA ook volstaat met tulpen. Ik was zo met mijn gedachten bij Nederland dat ik toen ik een gast incheckte en vroeg of ze ook hun auto bij ons parkeerden doodleuk antwoordde met; ‘’selfparking will be 24 euro’s a night’’.  Na een halve minuut had ik zelf ook door dat het niet helemaal klopte wat ik zei en ook de gast moest erom lachen.

Donderdag moest ik om twaalf uur werken, dus ’s ochtends deed ik niet heel veel. Het was niet druk op mijn werk, dus begon ik maar met mezelf nuttig maken en ging kastjes opruimen. ‘‘Oh, dat opruimen is zeker typisch Europees?’’ Vroeg een collega. Ik vertelde hem dat ik liever bezig ben dan stil sta en wacht tot er een gast komt die ik kan inchecken. Dat begreep hij niet echt. Ik checkte een Amerikaanse countryzanger in, die heel beroemd is hier maar waar ik nog nooit van gehoord had, ik ontving weer 20 dollar fooi van een andere gast en stond een half uur te praten met een Oekrainse fitnessinstructeur die vond dat ik erg athletisch gebouwd was (?). Daar was ik het natuurlijk volledig mee eens.. Om vier uur moest ik bij de supervisor op kantoor komen en kreeg ik meteen de zenuwen. Uiteindelijk vroeg hij hoe laat ik begonnen was. ‘‘12 Uur’’, antwoordde ik. Hij pakte het rooster erbij en daar stond op dat ik eigenlijk om 4 uur had moeten beginnen. ‘‘Dat wordt een lange dag voor je!’’. ‘‘Nu word ik eindelijk rijk, met drie uur overtime.’’ Antwoordde ik. Hij kon er wel om lachen, blijkbaar was er een roosterwijziging geweest die ik volledig had gemist. Een beginnersfoutje, laten we het daarbij houden. Om half negen mocht ik naar huis, keek nog even Flikken Maastricht in bed en viel rond een uur of half elf in slaap.

Vrijdag om acht uur stond ik al fris en fruitig onder de douche en zat mijn witte was al in de wasmachine. Ik ontbeet, dweilde mijn vloer, poetste de badkamer en mijn keuken en deed even later de donkere was in de machine terwijl ik de witte was ophing op mijn waslijntje. Ik was vrij en had met Wendy afgesproken. Omdat zij in de ochtend nog even een paar andere dingen moest doen, reed ik naar de Coffee Bean toen ook mijn donkere was op de waslijn hing. Ik skypte met thuis en las de Glamour en om half één ging ik naar Santa Monica. 

Samen met Wendy haalde ik een salade en die aten we op haar balkonnetje op. Daarna pakten we de fiets en reden langs het strand richting Venice. Blauwe lucht, overal palmbomen, uitzicht op de Pacific Ocean, de wind door mijn haren en vakantie vierende mensen. 

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik echt in LA woon en dat dit mijn thuis is. We maakten fiets selfies, kletsten over vanalles en nog wat en gingen een klein ijsje eten bij Yoghurtland.

’s Avonds hadden Wendy en Alex afgesproken met een Belgische man met een boot en vroeg Wendy of ik zin had om mee te gaan. Offcourse! Zo gezegd, zo gedaan en om zes uur lag ik met Wendy op het dek van de boot. In de hoop een beetje bruin te worden, wat niet helemaal lukte want het was een beetje bewolkt en er stond een harde wind op het water. 

Dus had ik meer het gevoel dat het winter was in plaats van zomer. Mijn eerste keer in LA op een boot op het water, ik heb zelfs nog niet eens gezwommen in de zee. We spotten zeeleeuwen in het wild, we dronken champagne, kletsten en droomden over hoe het zou zijn om zelf zo’n boot te hebben. 

Dat zwarte op die stijger, dat zijn zeeleeuwen. Die ik voor het eerst van mijn leven in real-life zag in plaats van in een dierentuin.

Na een tijdje hadden we honger en gingen we met z’n allen seafood eten (honderd hartjes voor seafood).

Vanmorgen werd ik pas om tien uur wakker. Uitgeslapen en wel. Inmiddels zit ik voor de verandering weer even koffie te drinken in het Burbank Towncenter en ben ik mezelf psychisch aan het voorbereiden op weer een nieuwe werkdag. En ben ik aan het duimen dat ik morgen toch vrij ben (ik weet mijn rooster nog niet..) zodat ik met Marije naar een festival kan van UCLA met Aloe Blacc (I’m the man, I’m the man, I’m the man…). Ondertussen kan ik niet geloven dat het alweer bijna juni is en dat mijn broertje over 13 nachtjes slapen al naar LA komt. Hoe gek zal dat zijn, voor het eerst sinds vier maanden mensen uit mijn Nederland-leven hier in mijn LA-leven. Al heb ik er ook wel ontzettend veel zin in. Eindelijk laten zien waar ik woon, waar ik werk, waar ik mijn boodschappen doe, waar ik koffie drink, waar ik uit eten ga, wat mijn lievelingsplekjes zijn. Heerlijk! Ondanks dat de tijd ook wel heel snel gaat, in het begin dacht ik steeds; ‘‘als Frank komt heb ik 1/3^e al gehad.’’ Nu besef ik dat inderdaad 1/3^e van mijn LA-Avontuur al voorbij is. Terwijl ik nog steeds het gevoel heb dat ik hier net ben en nog zoveel moet onderzoeken. ‘‘Time flies, when you’re having fun!’’