"Happy Mothersday!"

"Happy Mothersday!" Was het eerste wat ik hoorde toen ik de tv vanmorgen aanzette. Moederdag leeft hier in New York misschien nog wel meer dan bij ons in Nederland. Je kan geen winkel voorbij lopen of er zijn Cupcakes voor moeder, schoenen voor moeder, parfum voor moeder, cadeaukaarten voor moeder, koffie's voor moeder of tassen speciaal voor moeder. Gek dat ik mijn eigen moeder vanmorgen geen cadeautje kon geven, maar met een zoen via de telefoon en een foto van een bord wat ik gister zag in Chelsea Market met een lieve tekst erop, maakte ik het toch een beetje goed.

De zon scheen en na een nacht ein-de-lijk volledig doorslapen (na een week ben ik volkomen jetlag-free, dat mocht tijd worden), was ik vol energie. Ik ging douchen, at m'n yoghurt en trok de eerste de beste kleren aan om vervolgens naar de H&M te rennen om een nieuwe sportoutfit bij elkaar te shoppen. Omdat ik ervan uit was gegaan dat Central park nogal om de hoek was en ik niet eerst een wereldreis zou moeten maken met de metro, had ik alleen een kort hardloopbroekje meegenomen in m'n koffer. En noway dat ik daarmee in de metro ga zitten. Ik kocht een lange broek en een nieuw sportjasje en kwam erachter dat ik inmiddels één hele maat gekrompen ben. Nu hou ik nog meer van NYC en blijkt een dieet van Starbucks, Cupcakes en sla dus echt te werken.

In m'n nieuwe outfit, Iphone in de hand en m'n oordopjes in, liep ik even later mijn hotel uit op weg naar de metro. Onderweg kocht ik m'n lievelings Hazelnut Macchiato en voelde ik me zoooo New York's. De metro zijn ze nog steeds aan het verbouwen of iets wat daarop lijkt, dus moest ik 15 hele minuten wachten op de eerst volgende "train". Ik betrapte mezelf erop dat ik me daaraan irriteerde en schrok er meteen van. Ik raak veel te verwend hier, in Ermelo duurt het een half uur voordat de eerstvolgende trein komt, mocht je geluk hebben.

Na een metro ritje kwam ik aan op Lexington Avenue en meette Rose bij de Starbucks. We gingen op weg naar Central Park, maar eerst nog langs het MET met de beroemde trappen. Wat een waanzinnig gebouw is dat, zó mooi!

Als twee upper-sportieve dametjes liepen we even later kilometers door Central Park met als klein detail dat ik gewoon m'n handtas mee had en mijn hele zie-mij-eens-sportief-zijn-zonder-rood-hoofd-en-zweetplekken-en-mijn-haar-in-model-look een beetje ongeloofwaardig werd. Maar dat terzijde, we kwamen de mooiste plekjes tegen, de zon ging steeds feller schijnen en ik voelde me steeds gelukkiger worden. Zo'n park midden in de stad, het is gewoon net alsof je in een andere wereld bent. De grasvelden zaten vol met gezinnen die aan het brunchen waren, vrienden die spelletjes speelden en mensen die lekker alleen een boek lazen in de zon. Na een paar uur kregen we honger en haalden een echte hotdog (á 210 calorieën). We liepen verder en aan het einde van Central Park waren een paar jongens aan het streetdancen met heel veel mensen eromheen. We gingen op een bankje vlakbij zitten en vermaakten ons goed in de zon, kijkend naar de jongens die een kleine show opvoerden en daarna geld ophaalden. Toen een van de jongens bij ons kwam zitten, vragen ging stellen over boyfriends en relaties en vertelde dat hij stripper was, waren we er een beetje klaar mee en tijdens show twee glipten we stiekem tussen het publiek door, op weg naar Fifth Avenue en een supermarkt om een lunch te kopen. Met een yoghurt met vers fruit en twee zakjes chips liepen we Central Park weer in om op een grasveld te gaan eten en bruin te worden.

Rond een uur of zes liepen we Central Park uit, op weg naar de metro en spraken af dat we elkaar een uur later weer zouden meeten, omgekleed en wel, voor dinner. Terug op m'n kamer trok ik m'n sportkleren uit, trok wat anders aan en ging op internet even zoeken naar een leuk restaurant. Na wat heen en weer gewhatsapp, kozen we voor "Junior's", een bekend restaurant in NYC, vooral vanwege z'n desserts. Het zit op een van de zijstraten van Times Square, dus ik kon er mooi heen wandelen (=alvast 50 calorieën verbrandt). Na een kwartiertje arriveerde Rose ook en liepen we samen naar binnen. Junior's is hot, zal vol met echte Amerikaanse gezinnen en zag er vanbinnen zo waanzinnig Amerikaans uit. Inclusief flessen ketchup die op tafel stonden. Heerlijk! We kregen een tafeltje bij het raam en ik koos voor de zalm met french fries. Het smaakte geweldig en was niet eens zo'n hele Amerikaanse XXXXL-portie. Na de zalm moesten en zouden we een dessert eten. De keuze was reuze, en ik wilde graag de Carrotcake. De Carrotcake die de ober even later kwam brengen was officieel bedoeld voor minimaal 5 personen geloof ik, zo'n groot stuk heb ik nog nooit gezien, laat staan volledig opgegeten. Dat volledig opeten lukte dan ook niet, gelukkig kreeg ook Rose haar dessert niet op en zoals het dan dus hoort, vroegen we om een "doggybag". Met een tasje met de cake erin, liepen we even later het restaurant uit. Ik ging al lopend naar m'n hotel, Rose nam de metro.

Ik deed m'n oordopjes in, luisterde naar Empire State of Mind van Alicia Keys en baalde toen ik na 10 minuten al bij m'n hotel aankwam. Ik liep nog een extra rondje, alleen om te genieten van New York bij avond. Ookal maak ik dat iedere avond mee, als het donker is, het went nooit. De lichten overal en vooral de mensen en de vele taxi's, het blijft betoverend. Ondertussen is het bijna tien uur, ga ik zo nog wat tv kijken en een aflevering Gossip Girl en staat m'n wekker inmiddels op 7 uur.

Morgen is het weer tijd voor school.

"I've had the time of my life!"

Eindigde ik gisteren met dat ik gedouched en wel op m'n bed zat met m'n joggingsbroek aan, een paar minuten later was ik alweer aan het make-uppen, een perfecte outfit aan het opzoeken en stond ik m'n haar te föhnen. Ik had besloten om toch in te gaan op de uitnodiging van Duitser Pierre. You only live once!

Toen ik ready was liep ik naar de kamer van Zwitser Marcel die ook een appartment in The New Yorker heeft. Daar zaten Pierre, nog een Zwitser wiens naam ik niet meer weet en nog een Koreaan van wie ik de naam al helemaal niet meer weet. We dronken wat, zetten muziek op en kletsen in het Engels. Rond een uur of twaalf liepen we naar Times Square waar we hadden afgesproken met twee meiden, twee vriendinnen van Zwitser Marcel. Op Times Square gingen we cocktails drinken en kwamen we nog een paar klasgenoten tegen van Pierre en mij. Rond een uur of één hielden we een taxi aan en reden naar Kiss and Fly, een club in Meetpacking District. Ik vond het meteen al een topclub want de toegangsprijs voor vrouwen was 20 dollar en voor mannen 30. We gingen naar binnen en liepen naar de bar.

Ondertussen werd ik aangesproken door een Italiaan uit Como die in Amerika is om profvoetballer te worden. Z'n handtekening heb ik maar niet gevraagd. We dronken een Malibu met ijs, praatten nog wat over Italië en daarna voegde ik me weer bij Pierre en Marcel, de andere twee meisjes en de Koreaan en de Zwitser.

De sfeer was zoals ik me een club had voorgesteld in New York, met VIP tafels, overal beveiliging, een enorme bar (waar iedereen met creditcard betaald offcourse), ongelooflijk gave belichting en chique banken aan de zijkanten. De muziek was perfect en de dresscode was eigenlijk "less is more" dus met mijn skinny jeans, strapless top en 10 centimeter hakken was ik al veel te aangekleed. Het maakte niet uit, ik had de avond van m'n leven. De Amerikanen zijn zo anders met uitgaan dan de mensen in Nederland, in Amsterdam, in Berlijn, in Italië. Iedereen spreekt elkaar aan ("Ah you're from Holland, please give me weed!") en de mannen zijn nogal van complimenten, tot het irritante aan toe.

We dansten, we dronken cocktails en toen de DJ een remix van "Empire state of mind" van Jay Z draaide voelde ik me het gelukkigste meisje op de hele wereld. Alles klopte, de mensen, de muziek, de stad. Ik besefte me meer dan ooit dat ik gewoon in New York stond. Dat niets onmogelijk is hier, dat dit de stad is waar het allemaal gebeurd en dat ik daar nu voor even een klein beetje deel van uit maakte.

Rond half 5 waren we er klaar mee en wilden naar huis. We hielden een taxi aan en ik reed samen met Marcel naar The New Yorker waar ik, zodra ik mn bed zag, in slaap viel met alleen maar een glimlach op m'n gezicht. New York is ook 's nachts mooier dan ooit. Mooier dan welke stad dan ook.

Om 7 uur werd ik weer wakker met het gevoel alsof ik 13 uur had geslapen, wat totaal niet het geval was. Ik bleef in bed liggen tot een uur of 11, nam een douche, een mini ontbijt en kreeg een whatsapp van Rose over waar we zouden afspreken om naar Chelsea Market te gaan. Ook Rose had vannacht geen oog dicht gedaan, dus vandaag liepen we als een soort van twee zombie's door de stad. We namen drie keer de verkeerde metro, wat deels niet onze schuld was want ze werken hier overdag aan de metro en sluiten dan gewoon een lijn af zonder dat ook maar ergens te vermelden. We zijn van Queens naar Midtown, naar Grand Central Station, naar de Upper East Side gegaan (nogal kriskras voor de kenner), en uiteindelijk belandden we op 300 meter voor Chelsea Market in een onweersbui die meer op een tornado leek, dus gingen we schuilen in een klein portaaltje. Na een kwartier hield het op met regenen en renden we door naar Chelsea Market, wat volledig overdekt is. Chelsea Market is ge-wel-dig. Ik at de lekkerste en vooral mooiste Cupcakes ooit, waagde me voor het eerst van m'n leven aan Kreeftensoep (heerlijk!!) en genoot van de winkeltjes met alleen maar verse vis, grote taarten, verse groentes en fruit, grappige souvenirs en geweldige boeken. Na twee uur liepen we terug naar de metro, gingen nog even langs Starbucks en besloten om allebei naar ons hotel te gaan. Totaal gebroken en volledig afgepeigerd.

"Welcome in our class!"

Het eerste drama heeft zich hier voorgedaan vanmorgen, m'n stijltang heeft vanmorgen het loodje gelegd. Daarnaast was het positieve van deze morgen dat de zon scheen, dus ik liep naar school mét zonnebril. Vandaag was het weer Seth-dag en begonnen we met een klas van vier. Na een kwartiertje kwamen er nog een paar binnen en uiteindelijk zaten we alsnog met zeven. Klein groepje, maar wel heel gezellig.

Het thema deze les was familie dus we begonnen met het lezen van een verhaal over little brothers, gingen daar vragen over beantwoorden, kregen een berg grammar opdrachten en we kregen ons huiswerk van de vorige keer terug. Onder mijn verhaal stond "Good work Annerieke!! Great observations and Welcome to our class! Seth." Ik ga het inlijsten en boven m'n bed hangen. Als laatste moesten we een stamboom invullen aan de hand van een paar feiten over een familie. Zoals; "Ben heeft een neef die Kees heet." En; "de kleindochter van Clara is getrouwd met Lars." Maar dan met Amerikaanse namen. Om kwart voor 12 was het uit met de pret en ging ik op weg naar de Upper East Side om Rose te meeten. We hadden allebei bergen honger en gingen lunchen bij Le Pain Quotidien. Famous in Amerika. En de rest van de wereld. We kregen een tafeltje naast het raam en konden daardoor mooi iedereen observeren. Rose dan, want de mevrouw achter mij nam zoveel ruimte in met haar stoel dat ik met moeite nog adem kon halen toen ik aan tafel zat. Maar ik had wel perfect uitzicht op de mevrouw naast ons die in het bezit was van een echte oranje Hermes tas, het blijft de Upper East Side en ik was in en in jaloers. Al is oranje niet helemaal mijn kleur voor een tas.

Mijn broodje zalm was heerlijk, misschien wel de lekkerste lunch die ik hier gehad heb. Na de lunch kwamen we op weg naar de metro nog langs de Starbucks en sloten de lunch af met een lovely coffee en chocolate cheescake. Van 482 calorieën (ik word daar echt gek van, durf niks meer in m'n mond te stoppen).

We namen na de Starbucks de metro downtown, richting Brooklyn. Helaas liet ons, of Nouja, mijn richtingsgevoel me even in de steek en kwamen we er naar een paar keer overstappen achter dat we uiteindelijk in de verkeerde metro zaten. Met een kleine vertraging kwamen we dus aan in Brooklyn waar we de Brooklyn-bridge gingen bewandelen. Supersupersuperwaanzinniggeweldigmooiwas dat. Manhattan verrast mij nog steeds en ik ben nog steeds onder de indruk van alle mega hoge gebouwen. Dus toen we over de brug liepen wist ik eigenlijk niet waar ik moest kijken, het nieuwe World Trade Centre, het Vrijheidsbeeld, alles zagen we. Oh nog even over het World Trade Centre, vanmorgen deed ik de tv aan en waren er alleen maar hysterische mensen te zien. Blijkbaar werd vandaag het bovenste stuk op het World Trade Centre gezet, waardoor het weer het hoogste gebouw van de USA is. Ergens hieronderaan plaats ik nog wel even een foto. Één van de eerste foto's van een skyhigh World Trade Centre. Gaaf toch?!

Toen we weer aan de andere kant waren liepen we naar het World Trade Centre toe, voorbij Groud Zero want daar wil ik een andere keer nog heen. We liepen door naar Tribeca, een van de wijken van Manattan. Zo anders als de Upper East Side is dan Midtown, Times Square. Zo anders is Tribeca weer vergeleken met de Upper East Side. Kleine winkeltjes, rustige straatjes, gezellige eettentjes en een relaxte sfeer. Heel anders loop je daar dan in Midtown. We dronken wat in Tribeca in een super leuk cafeetje met terras (het eerste terras dat ik gezien heb hier in NYC). Daarna liepen we door naar een stukje Little Italy, waar de mooiste cupcakewinkeltjes waren, de leukste pleintjes en het even net leek alsof ik in Italië was. Na Little Italy liepen we door naar Soho. Het gedeelte met waanzinnige winkels en topmerken. En toen we door Soho liepen kwam Rihanna ook nog even voorbij in haar auto. Na Soho belandden we in China Town, waar ik niet zoveel mee heb. Het is net alsof je in een groot China loopt, iedereen praat Chinees en iedereen verkoopt vooral veel shit. We hadden eigenlijk keihonger en konden geen stap meer zetten. Omdat we beiden geen zin hadden om Chinees te gaan eten in zo'n vaag restaurantje in Chinatown liepen we door tot we een ons wogen en uiteindelijk in Little Italy een Italiaans restaurant vonden wat er wel betrouwbaar uitzag. Na heerlijk gegeten te hebben, nog nooit ben ik zo blij geweest met een stoel en een glas water, gingen we weer op zoek naar de metro. Rose moest een andere kant op dan ik, dus namen we afscheid en liep ik alleen naar de N,R,Q lijn. Waarom die lijnen zo heten, geen idee, het is naar mijn idee nogal onlogisch aangezien de meeste andere lijnen gewoon cijfers hebben. Op het Herald Square metro station stond een band muziek te spelen, alles kan in NYC. Ik bleef even luisteren en nam toe de trap (= weer 14 calorieën verbrandt, dus 1/16 van m'n Starbucks koffie), naar boven. Iedere keer als ik in Midtown boven de grond kom word ik weer verrast door alle geluiden, de vele mensen en honderd duizend lichtjes overal. Vanavond heeft het Empire State Building een roze en blauwe kleur. Zo mooi!

Ik liep langs de Victoria Secret, een klein groot beetje heaven, en kon het niet laten om naar binnen te gaan. Eigenlijk was ik te gebroken om te gaan passen dus morgen poging twee.

Eenmaal in m'n hotel ging ik douchen en kreeg een whatsapp van Duitser Pierre om een drankje te gaan doen, dus als ik zo nog een berg energie vind ga ik dat even doen.

"Have a nice day, beautiful!"

En ook vanmorgen regende het een soort van pijpenstelen. Met een chagrijnige blik werd ik wakker, merkte op dat het pas half 7 was en vroeg me af hoe ik in vredesnaam deze dag door moest komen want om 02.15 PM zou m'n school pas beginnen.

New York was volledig grijs vanmorgen, de enige kleurtjes die ik zag toen ik uit het raam naar beneden keek waren de paraplu's van voorbijgangers. Vanuit m'n bed deed ik een poging tot FaceTimen met Hannah en Lisa en dat was leuk! Het blijft gek dat het in Nederland al middag is, terwijl ik nog moet ontbijten. Na een uurtje besloot ik te gaan douchen en te ontbijten op m'n kamer. Ik maakte een kopje thee en ging bedenken wat ik zou gaan doen. Eerst wilde ik nog stoer naar het Met gaan met de metro, maar toen op CNN het weerbericht voorbij kwam besloot ik daarvan af te zien.

Alleen in New York zijn, is op zo'n ochtend wel echtecht alleen.

En wat kan je dan het beste doen?! Ik vond dat ik mezelf wel mocht trakteren op wat nieuwe kleren. Dus gewapend met creditcard en paraplu liep ik het hotel uit naar de overkant van de straat waar de H&M zit. Ik kocht een waanzinnig mooie zwarte blazer en vond ook nog een witte blazer. Daar twijfelde ik nog over, en hing hem terug, of nouja, liet hem terughangen. Al denk ik dat ik ergens deze week nog even terug ga om hem toch te kopen. Na H&M liep ik door naar Macy's. Een soort van hemel. Bij de ingang stonden mannen in pak paraplu tasjes uit te delen, zodat het hele warenhuis niet zeiknat werd. Er is daar zoveel te zien, een schoenenafdeling zo groot als half Manhattan, kleding zoveel dat je drie dagen nodig hebt om alles te bekijken en de parfum-afdeling is er een waar je sprakeloos van wordt. Ik ben in totaal maar 13 keer verdwaald en kreeg het alsnog voor elkaar om bij de verkeerde uitgang naar buiten te gaan. Omdat het nog steeds regende, was ik nog steeds redelijk chagrijnig. Ik zag overal vrolijke gezinnetjes en voelde me toen even een klein beetje alleen. Tot na een paar minuten een man naast me kwam lopen en zei; "have a nice day, beautiful!" Ik kreeg een kleine glimlach op m'n gezicht en bedacht me dat ik me absoluut niet klein laat krijgen door een regenachtige morgen. Als zelfs de New Yorkers zich niet uit het veld laten slaan, moet ik dat zeker niet doen. BAM.

Zo slim als dat ik was, had ik om half 1 weer met Rose afgesproken om te lunchen. Gelukkig had ook zij hetzelfde gevoel en begon de regen redelijk te haten. Samen hebben we lekker gegeten en zijn naar school gelopen.

Vandaag was er weer een les van Sarah, een vrouw van rond de 30 met een Amerikaans accent waar ik hoofdpijn van krijg. Verder is ze wel ongelooflijk aardig en doet echt haar best ervoor te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft in de klas. We begonnen met het inleveren van ons huiswerk, een samenvatting schrijven en gingen daarna een discussie houden over de inhoud van de samenvatting en de "connections" met onze eigen cultuur. Daarna kwam een berg grammar, wat mij opzich nog wel bekend voor komt, maar wanneer alles dan in het Engels wordt uitgelegd moet ik nog wel goed nadenken.

In de pauze liep ik naar Starbucks, aan de overkant, met Rose, Niki en een voor mij onbekende Zwitser. Toen de les weer begon zat ineens de Ninja jongen er weer. Echt een vreemde, ineens zit hij in de klas, hij praat zo goed als niet, z'n haar zit voor z'n ogen en hij staart nonstop voor zich uit. Ik vraag me soms echt af uit welke film hij komt lopen. Verder wordt de klas steeds opener, en kan ik de Koreanen steeds beter verstaan. Ook al kennen zij de woorden the en a niet, zij hebben het dus steeds over "I need hamburger" etc.

Na de les, om half 6, zijn Rose en ik nog even over Times Square gaan lopen en bedachten dat we wel naar de bios konden gaan na dinner. We gingen wat eten bij "Ruby Tuesday", een bekende tent in New York. Uit eten gaan hier, of zoieso eten kopen, heeft inmiddels voor mij een andere dimensie gekregen. In iedere winkel, bij ieder eettentje, in ieder restaurant, staat op de menu kaart aangegeven hoeveel calorieën er in dat gerecht zitten. Ga dan nog maar een genieten van een Brownie á 793 calorieën, of zalm met brocolli en french fries á 585 calorieën. Dat werkt dus niet echt bevorderend.

Na het diner liepen we naar dé bioscoop op Times Square en kochten een kaartje voor de film The Big Wedding. De bioscoop was grooooooot en op iedere etage kon je hamburgers kopen voor tijdens de film en liters cola offcourse. Voordat de film begon kregen we 9 filmpjes te zien over dat je absoluut je telefoon uit moet schakelen (en nu overdrijf ik niet). Na nog eens 12 filmpjes over de films die nog uit moeten komen, begon ruim 3 kwartier later onze film. Leuke film, lekkere feelgood, net wat ik nodig had op deze dag. Het toppunt was nog wel de twee Amerikanen die helemaal vooraan zaten en om de paar minuten in de lach schoten, en dan niet een kleine giechel maar gewoon een uitgebreid lachsalvo. Ik heb nog nooit zo genoten van lachende mensen. Met een glimlach verlieten we de bioscoop en liepen over het betoverende Times Square met al z'n lichtjes en billboards. Het blijft waanzinnig, om zo door New York te lopen. Ik vind het nog steeds een groot sprookje, of film, net hoe je het noemen wilt. Met de subway ging ik weer terug naar het hotel en nu is het bijna kwart voor 11 en bedtijd. Hopen dat ik vannacht in 1 keer door slaap, want dat zou betekenen dat ik de jetlag verslagen heb! WOEHOE!

Oh die rugzak op de foto hieronder is niet van mij hoor, ik gebruik natuurlijk m'n big shopper als schooltas.

"It's raining, men!"

Nooit ga ik in Nederland meer klagen over het weer. Was het hier gisteren een stralende dag, de zonnebril een must en een jas overbodig, vannacht werd ik wakker van een tikkend geluid. Nog half in slaap dacht ik dat het muizen waren, dus per direct deed ik m'n licht aan. Geen muis te zien natuurlijk, maar toen ik m'n luxaflex even omhoog deed zag ik dat het getik gewoon de regen was. Met een "ach, wat nu valt valt morgen niet" viel ik weer in slaap.

Toen ik uiteindelijk om 6 uur klaar wakker was, en uit mn raam keek zag ik alleen maar paraplu's en regende het dus nog steeds. Ik ging douchen, even Facetimen met m'n moeder en een kopje thee maken. Mijn eerste uitdaging was een paraplu kopen. Ik had er een ingepakt thuis maar toen een half uur voor vertrek naar Schiphol bleek dat ik 6 kilo teveel had ingepakt moest de paraplu er wel uit. De uitdaging om hier in New York aan een paraplu was niet zo groot, in de shop van het hotel verkochten ze paraplu's en er stond (natuurlijk) een mega rij met mensen voor de shop.

Toen ik door de draaideur naar buiten liep mét paraplu, leek het alsof ik was terecht gekomen in een soort Sandy de tweede. De straten waren volledig overstroomt, de mensen renden over de straten, de brandweerauto's reden af en aan en zelfs de metro was een soort zwembad aan het worden.

Met doorweekte schoenen, natte sokken, mascara tot aan m'n kin en coupe windhoos kwam ik aan op school. Daar bleek dat de echte New Yorkers vanmorgen allemaal een sms hadden gekregen met een waarschuwing om absoluut binnen te blijven vandaag. Superchill dat wij "toeristen" dat dan niet te horen krijgen.

Op maandag, woensdag en vrijdag heb ik les van een mannelijke leraar, Seth. We begonnen met een klein voorstelrondje en ook Seth kan mijn naam totaal niet uitspreken. Het klinkt ongeveer als aaaniiiiiirrrrrrrriekeeeeeee. Dus ben ik inmiddels omgedoopt tot Annie, ook bij Starbucks, maar dat terzijde.
Het thema vandaag was technology en daar deden we verschillende opdrachten mee. De sfeer in de klas is nog steeds leuk en gezellig en bij toeval ben ik erachter gekomen dat Niki, het Nederlandse meisje uit m'n klas ook op Tio heeft gezeten maar dan in Rotterdam. Hoezo de wereld is klein?!

Na school was het droog buiten en ben ik Rose gaan opzoeken en met haar gaan lunchen. Op Times Square stond ineens overal CNN aan met beelden uit Brooklyn waar bliksem was ingeslagen en vooral met de waarschuwing om binnen te blijven vandaag. Heerlijk Amerikaans. Na de lunch begon het weer mega te regenen, zijn we weer drijfnat geworden, kochten we nieuwe sokken, trakteerden we onszelf op Cupcakes en aten die op op school. Eigenlijk is het best irritant dit weer, we hadden totaal geen idee wat we moesten doen omdat het buiten zo goed als onbegaanbaar was. Na een half uurtje was het wat droger en besloten we allebei naar ons eigen appartement te gaan. Ik deed m'n huiswerk en FaceTimede even.

Langzaamaan brak de zon wat meer door, werden de straten begaanbaar en besloot ik om op visite te gaan bij Chuck Bass (Gossip Girl), oftewel hotel Empire. Even offtopic, Gossip Girl leeft hier zo enorm, zelfs mijn mannelijke leraar is een grote fan. En iedere student weet over wie je het hebt als je de naam Dan of Serena laat vallen.

Gewapend met paraplu, metrokaart, plattegrond, flesje water en een appel liep ik naar de metro. Het voelt zo tof om in m'n eentje dingen te ondernemen. Ik denk inmiddels niet meer in "ja maar" en "wat als", maar meer in "alles komt goed". De metro de verkeerde kant op genomen? Gewoon uitstappen en weer de andere kant op gaan. Verdwaald? Gewoon iemand aanspreken om te vragen waar je loopt op de kaart.

Het is ook heerlijk om de dingen te doen die je echt wilt, zonder rekening te houden met anderen. Ik kwam aan bij het Empire Hotel, maakte wat foto's, liep even naar binnen en ging weer terug naar de metro. Ik wilde graag naar het Met, de beroemde trappen uit Gossip Girl, 2 haltes uptown met de metro en half Central Park door wandelen.

Na de twee haltes met de metro stapte ik weer uit om naar het Met te gaan. De Upper West Side is zo anders dan de Upper East Side of Midtown, af en toe liep ik gewoon helemaal in m'n eentje in een straat. Er staan bomen, ieder huis heeft een trapje en eigen parkeerplaats en hier lopen in tegenstelling tot in Midtown, wat meer moeders met kinderwagens. Logisch, want je bent nogal een idioot als je je kind midden op Times Square gaat laten opgroeien, en daarbij zijn er in Midtown weinig echt huizen, meer winkels en kantoren.

Vlak voordat ik Central Park in zou gaan op weg naar het Met kwam ik het American Museum of Natural History tegen. Ik maakte wat foto's van het gebouw en van wat echtparen die samen op de foto wilden. Inmiddels kan ik daar beter geld voor gaan vragen, heb alleen vandaag al zo'n 7 echtparen op de foto gezet. Het American Museum of Natural History is gratis dus daar heb ik maar even rondgekeken. Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n mega museum fan, dus na 37 opgezette dinosaurussen, 12 Styracasaurussen, 5 leeuwen en 6 giraffen hield ik het voor gezien. Of nou ja, moest ik wel vertrekken want er werd omgeroepen dat het museum over een kwartier ging sluiten. Ik kreeg ineens "night at the museum" visioenen dus wist niet hoe snel ik weg moest komen uit dat hele museum. Eenmaal buiten begon het weer te miezeren en besloot ik om terug te gaan naar m'n hotel in plaats van Central Park door te rennen naar het Met.

Ik stapte uit op Times Square om een salade te kopen als dinner en liep terug naar m'n hotel. Op de terugweg kwam er een bus vol met basketball of football spelers langs die door iedereen werden toegejuicht. Blijkbaar zijn ze kampioen geworden en vieren ze dat met een rondje New York en een borrel bij Madison Square Garden, m'n buurman, want daar stond het helemaal blauw van de fans.

Op m'n kamer at ik de salade en keek naar New York CNN, super gek om de stad waar je midden in zit zo op tv te zien. Heel New York, maar ook de rest van Amerika is volgens mij in de ban van een man die jarenlang meisjes heeft verkracht en opgesloten heeft en inmiddels opgepakt is. De kranten staan er vol mee en ook iedere tv zender heeft het erover.

Morgen heb ik 's ochtends lekker vrij en hoop ik dat er niet nog een soort tornado langs komt maar de zon weer schijnt en ik poging 2 kan doen om bij het Met te komen.

En nu is het Gossip Girl tijd. Ik heb trouwens vandaag alweer 3 mensen de weg gewezen. Mijn hoi-ik-wil-een-new-yorker-zijn-look doet het blijkbaar goed.

"When your dreams don't scare you, they aren't big enough."

Vanmorgen werd ik om 4 uur wakker, een nieuw record. En viel ik nog in slaap tot 6 uur. Het voordeel van vroeg wakker zijn is dat in Nederland iedereen ook gewoon wakker is dus dat ik kan whatsappen (waarbij ik antwoord terug krijg en kan skypen). Eigenlijk was ik vol energie toen ik wakker werd, heb gedoucht, ontbeten (eindelijk m'n yoghurt!!) en ben om 9 uur alleen op pad gegaan richting Central Park. Lopend, omdat m'n oriëntatie nogal kak was en ik zo nog iets van de stad zie en ik eigenlijk niet eens wist of mijn hotel aan een Street of aan een Avenue ligt. Inmiddels ben ik daar achter en heb ik op iedere plattegrond een pijltje gezet bij de plek waar ik iedere ochtend de deur uitloop.

New Yorkers lopen eigenlijk niet, ze rennen. En daarbij is het vooral handig om in hetzelfde ritme te blijven lopen want anders word je óf totaal omver gelopen óf de "I'm sorry's" vliegen je om de oren. Daarnaast staat een stoplicht hier eigenlijk ook meer voor de show, toen ik voor de vierde keer als enige op de stoep stilstond bij een rood licht, bedacht ik mij dat ik me ook maar als een New Yorker moet gaan gedragen en gewoon moet oversteken als er geen auto komt. Stoplicht of niet, kin omhoog en gaan! Het werkt perfect.

Tijdens mijn wandeling besefte ik keer op keer hoe bijzonder deze stad is. Alles is hoog, de mensen lopen alleen maar op sportschoenen onder hun mantelpakjes, er komt rook uit de putdeksels en o-ver-al is lawaai. Het geluid van rijdende en toeterende auto's, ambulance's, brandweerwagens, het maakt dat het nog steeds voelt alsof ik in een film leef. Na een half uurtje kwam ik bij Central Park uit, waar het bij de ingang stonk naar Paardenstront. Net als in iedere grote stad zijn er hier ook 100000 paarden met karretjes erachter die graag toeristen rondrijden. Toen ik na 4 minuten nog steeds door geen één paardendrijver was aangesproken voelde ik me op en top geen toerist. Blijkbaar lijk ik op een New Yorker. Heerlijk! Die droom werd snel verstoord toen een man mij aansprak of ik een fiets nodig had om door Central Park te fietsen. Nadat ik netjes had uitgelegd dat ik uit Nederland kwam, thuis bijna iedere dag fiets en tijdens mijn vakantie niet wil fietsen, ging de meneer op zoek naar nieuwe slachtoffers.

Central Park is zoals ik het me had voorgesteld, een park met eekhoorntjes, vogeltjes, ruikend naar bloemen, en omringd met hoge gebouwen, zoals het kantoor van CNN en natuurlijk The Upper East Side. Na een klein rondje Central Park liep ik door naar de Upper East Side, op zoek naar het Palace hotel (m'n eigen Gossip Girl tour). Dit is weer een heel ander stukje New York, vol met chique mensen, dure winkels, grote auto's en af en toe wat bomen naast de weg. Het Palace Hotel heb ik gevonden, alleen vindt er binnenkort een bruiloft plaats waardoor de halve buitenkant in een soort van steigers stond. Na het Palace hotel kocht ik Uggs voor Emmy en liep ik terug naar m'n hotel. Even opfrissen en op naar Times Square, de Salad bar, voor een lunch met Rose.

Na de lunch liepen we door naar school voor de eerste schooldag. Ik was nogal zenuwachtig (de nieuwe mensen worden in bestaande klassen gestopt, dus wat als er al allemaal groepjes zijn?!). Uiteindelijk viel het mee en zit ik in een klas van 9, met een Duitser (dezelfde als die gisteren aan mijn tafeltje zat toen ik aankwam op EC), een Colombiaan, Italiaan, 4 personen met spleetogen en een Nederlands meisje, Niki, waarmee het verboden is om ook maar 1 woord Nederlands te praten. Ik mag ook geen opdrachten samen met haar maken.

De lessen waren leuk en afwisselend, de mensen met spleetogen, komen uit Korea en China en Japan en eentje is een soort Ninja uit ook zo'n land. Z'n stijle haar zit over zijn ogen, hij droeg een broek die wijd was van boven en strak van onderen en heeft een beetje een tekenfilmfiguurkaaklijn. Alleen een zwaard aan z'n riem ontbreekt nog.

Verder zijn ze allemaal niet te verstaan.

Na school haalde ik met Rose koffie bij Starbucks en liepen we naar Bryant Park. Daar hebben we op een stoeltje mensen gekeken en zijn we op zoek gegaan naar een leuk restaurantje. Uiteindelijk zijn we Mexicaans gaan eten, heerlijk! De grap is dat we iedere keer alleen maar een Starter, voorgerecht, bestellen wat voor ons al zoveel is dat we het niet eens op kunnen.

Na dinner zijn we naar Grand Central Station gelopen en hebben we de metro genomen. Ik Downtown (inclusief foutloos overstappen, applaus graag!) en Rose Uptown. Er vroeg zelfs iemand aan mij de weg naar Penn-Station. Ik ben al zo goed ingeburgerd hier!

Net heb ik weer gedoucht, ga zo slapen (lang leven de jetlag) en morgenochtend om 08.45 AM is er weer school. Met mooi weer gaan we morgenmiddag naar de Bronx Zoo, want het is pay-what-you-want-Wednesday!

"Street lights, big dreams, all looking pretty."

Vannacht deed ik geen oog dicht. Ik kwam gisteravond rond een uur of 7,8 aan in m'n hotel. Bij inchecken vertelde ze dat er "a little problem" was. Het meisje dat eerst in mijn kamer zat, had moeten verhuizen maar heeft dat niet gedaan en ze was onbereikbaar. Ik kreeg dus een schone kamer, maar wel met een berg bagage van iemand uit China (er lag wasmiddel met Chinese tekens dus ik ging ik er maar vanuit dat de vorige bewoonster een Chinees moest zijn). Nadat ik zo goed als geëist had dat ze de sleutel van haar moesten blokkeren (Thanks for my hospitality experience), kon ik veilig douchen en even de stad in op zoek naar normaal water. Het water hier smaakt en stinkt zo naar chloor dat een gemiddeld zwembad er niks bij is. Eenmaal in de supermarkt, wat meteen ook een beautysalon is, kocht ik wat water, bekeek de 2 en 3 liter flessen frisdrank en bedacht me dat ik geen bekers had om fatsoenlijk uit te drinken. Als echte Hollander heb ik dan maar twee papieren bekers gejat uit de Coffee Corner en dronk ik vanmorgen Albert Heijn tea uit een Starbucks beker.

Schreeuwde ik zaterdag nog dat ik koste wat het kost naar Times Square ging zondag na het inchecken, kon ik het 's avonds eigenlijk niet meer opbrengen. Na acht uur vliegen moest ik drie uur wachten bij de douane (ik was doodsbang voor de vragen, die gelukkig niet kwamen. Blijkbaar zijn alleen reizende meisjes normaler dan hele gezinnen). En daarna moest ik nog een uur wachten op de taxi. Maar het was het waard. New York is amazing, New York is een film, New York is de beste stad waar ik ooit geweest ben. Nu al.

Ik had me van te voren niet gerealiseerd dat in the city that never sleeps bouwvakkers ook gewoon om 22:30 uur werken. Daarnaast stond het beruchte meisje om vijf uur aan m'n deur met de security omdat haar sleutelpasje het niet meer deed. Ze kwam al haar spullen ophalen en na 3719592 verontschuldigingen van de security en het meisje zelf kon ik weer een poging doen tot slapen. Om half zeven was ik klaar en klaar wakker, het was dan ook al half 1 's middags in Nederland en de jetlag zit er redelijk in. Ik kleedde me aan, deed een poging tot thee maken en realiseerde dat ik geen lepel had dus ook de yoghurt die ik gisteren in de supermarkt kocht, niet kon eten. Superslim.

Om 8:00 uur stond er iemand van EC, m'n school, in de lobby te wachten. Ik was natuurlijk superrrr op tijd en net toen we bijna naar de school wilden gaan lopen kwam er nog een Zwitserse jongen aan. Onderweg hadden we leuke gesprekken in het Engels, over Times Square, Zwitserland en over Máxima, "your new queen!"

De school zit op de veertiende etage en is lekker hip. De Zwitser en ik gingen bij een andere jongen aan tafel zitten, wat een Duitser bleek te zijn. Alle Europeanen zijn te herkennen aan wallen tot op hun tenen, want iedereen lijdt hier aan een jetlag. Na de test (grammer, reading, listening and writing) was er een ontbijt en kwam Rose, een Nederlands meisje, bij ons zitten. Ook schoven er een meisje en een vrouw uit Italië aan. Heeeeeerlijk om met Rose even Nederlands te praten en niet over iedere zin na te hoeven denken. Uiteindelijk zijn we toch over gegaan naar het Engels, ookal konden de Duitser en Zwitser wel iets verstaan, het was toch een beetje asociaal. Na het ontbijt begon de presentatie over de school, activiteiten, en het rooster. Ik ben ingedeeld in de High Intermediate Level en heb morgenmiddag om 2:15 pm m'n eerste lessen tot 5:30 pm.

Vanmiddag zijn Rose, ik en Kristina, een Zwitsers meisje, downtown gegaan. Eerst geluncht op Times Square bij een Salad bar. Simpel concept, stel je eigen salade samen en betaal voor de sla en alles wat je er daarna in wilt, tomaten, feta, tonijn, kip, etc. Achter alles staat hier hoeveel calorieën het bevat, super gek want ik was er eerst van overtuigd dat de dressing 120 cent kostte en m'n bak sla 93 cent.

Daarna zijn we gaan lopen over Fifth Avenue, naar Briant Park, The Iron Building, Empire State Building, Washington Square Park en Soho. Samen met Rose heb ik sushi gegeten in Soho en zijn we even Nederlands gaan praten.

Na de sushi hebben we de metrokaart uitgeplozen. Rose haar apartment zit aan Lexington Avenue, veel meer uptown dan de mijne. Bij het metro station wezen tig Amerikanen ons de weg, Rose moest een andere metro dan ik. Uiteindelijk stapte ik netjes bij PennStation uit en heb ik mijn eerste New York City Metro Avontuur overleefd.

Net heb ik de tv op m'n kamer aangezet en het voor elkaar gekregen dat MTV het doet. Tijd voor een douche, nog een kop thee en een lange nacht slapen!