''I'm an American girl.''

I fell in love in a 7/11 parking lot
Sat on the curb drinking slurpees we mixed with alcohol
We talked about all our dreams and how we would show 'em all
I told him I got a plan and I'm gonna dominate
And I don't need any man to be getting in my way

I'm an American girl
I'm always ready to party
And I'll never say that I'm sorry
I'm ready to go
I'm loving taking over the world

I wanna see all the stars and everything in between
I wanna buy a new heart out of a vending machine
'Cause It's a free country so baby we can do anything

 

Nadat ik gisteren een half uur gebeld heb met de recruiter die mij geholpen heeft aan deze job en ik erachter ben gekomen dat de kans dat ik ooit nog een jaar in Amerika kan werken op dezelfde manier als nu, ongelooflijk klein is, staat ‘‘American Girl’’ op repeat op mijn iPhone. Ik probeer nog meer te genieten van iedere seconde, wetende dat wat ik hier nu mee maak en beleef  waarschijnlijk nooit meer terug komt. Ik ga natuurlijk wel alles op alles zetten, om ooit in New York te wonen en werken. Het is en blijft mijn droom. In Oktober starten de inschrijvingen voor de Green Card lotery en ik heb nog vier maanden om met een Amerikaan te trouwen en American Citizen te worden (grapje).

Ondertussen ga ik op zoek naar een plan B. Italiaans leren, of toch van mijn allergie voor het Britse accent afkomen en naar Londen? Een appartement huren in Amsterdam en daar mijn nieuwe leven opbouwen? Weer opnieuw solliciteren bij KLM en een jaar stewardess zijn (waar ik ook nog steeds van droom maar wat weer niet zo opbouwend is voor mijn cv..)? Ik leef in de positie dat er veel teveel mogelijkheden zijn. En nu ik weet dat ik overal ter wereld een leven kan opbouwen én kan overleven zijn de mogelijkheden nog groter. Alleen niet zo goed voor mijn ik-wil-graag-alles-in-eigen-hand-hebben-en-weten-waar-ik-aan-toe-ben-instelling.

Maar genoeg daarover, het onderwerp toekomst parkeer ik even. Net als het onderwerp ‘‘de Zwitser’’. Ik zit nu op het terras bij mijn lievelingskoffietentje. Met een Skinny Vanilla Latte naast me, en voor het eerst sinds maanden weer een lange broek aan. Ik wist niet dat ik het ooit zou zeggen, maar wat is het toch heerlijk dat het even geen 45 graden meer is. De afgelopen week was er een hittegolf wat inhield dat het zelfs om 1 uur ‘s nachts nog 30 graden was. Ik hou van warm weer, maar er zijn grenzen. Auto rijden was een hel geworden, het stuur kon ik gewoon niet aanraken het eerste half uur dat ik in de auto zat. Wat redelijk onhandig was. Mijn airco in huis stond op 16 graden Celsius maar zelfs die trok de hitte niet meer. Een minuut na het douchen was ik alweer volledig bezweet. Slapen was ellendig geworden en het was op een gegeven moment zo erg dat Joanne en ik onszelf maar opsloten in huis met de deuren en gordijnen dicht, zittend voor de airco. En  nu is het even een dagje bewolkt en heb ik een spijkerbroek met t-shirt aan. Genieten, ook al is het maar voor een dagje en wordt het vanaf morgen weer gewoon 30 graden. Maar dat kan ik wel weer handelen na vandaag.

Nu Joanne de afgelopen twee weken bij mij inwoonde merkte ik dat het toch wel gezellig is om een huisgenoot te hebben. Ondanks dat we allebei onze eigen gang gingen en ik gewoon moest werken ontbeten we bijna iedere ochtend samen. Bij organic ontbijttentjes, koffiezaakjes waar Julia Roberts and friends ook altijd schijnen te komen, bij mijn lievelings Le Pain Quotidien en het hippe bloggers restaurantje Joan’s on Third.

Afgelopen dinsdag was ik vrij en nadat we de middag op het strand hadden doorgebracht zaten we ‘s avonds weer in de taxi op weg naar The Roosevelt Hotel voor een poolparty. Nadat de taxichauffeur even vroeg welke muziek voorkeur we hadden en wat voor air we wilden hebben, raampje open of de airconditioning aan (ik voelde me zo diva), waren we binnen 20 minuten bij het hotel. Bizar, in LA maakt het niet uit of het nou dinsdag of vrijdag is, overdag of 1 uur ‘s nachts, er is altijd wel ergens een feestje. Het was dinsdagavond, tien uur en het was super druk. Waar in Nederland vind je dat nou? 

We danstten, kwamen natuurlijk weer bekenden tegen (ik kom hier in deze miljoenenstad bijna nog meer bekenden tegen dan op een normale dag in Ermelo). Na twee uur hadden we het wel weer gezien, namen we weer een taxi naar The Standard hotel om cocktails te drinken op de rooftop in downtown LA. Daar gooiden we de hengel nog even uit en bleven tot om twee uur de tent gesloten werd. Tijd om weer naar huis te gaan.

Toen ik woensdag op mijn werk kwam, was alles donker. De stroom was uitgevallen want er was iemand met zijn auto tegen een electriciteitspaal gereden. (Soms moet ik ook wel lachen, Amerika het land dat altijd zo voorloopt met dingen, maar waar 1 iemand er voor kan zorgen dat heel Universal City geen stroom meer heeft..) Bij de Front Desk brandde er nog een klein beetje nood verlichting, deden in eerste instantie twee computers het nog maar na een half uur vielen ook die computers uit en deden de telefoons het niet meer. En vergeet ook niet dat het nog steeds 45 graden was en de airco het ook niet meer deed. Ik ben 8 keer bedreigd met een ‘‘I’m gonna call my lawyer, this is ridiculous!’’ (mevrouw, u kunt gewoon uw reservering kostenloos annuleren wanneer u niet wilt verblijven, onze excuses voor het ongemak), heb 29 keer op het punt gestaan om in ons zwembad te springen en wilde eigenlijk niets liever dan hard weg rennen van de Front Desk.  Na twee uur sprongen de lichten weer aan, en heb ik vijf minuten lang staan juichen met mijn collega’s.  Never a dull moment.

Gisteren had ik mijn laatste lunch met Joanne, die vertrekt morgen naar Nederland. Morgenochtend breng ik haar naar het vliegveld samen met drie dozen tissues die we nodig gaan hebben. Ik heb in mijn leven nog nooit zoveel afscheid genomen als in het afgelopen jaar. En dat terwijl ik het er vroeger als klein kind al moeilijk mee had als mijn verjaardag was afgelopen en ik dan ook altijd huilend in mijn bed lag.

Maar er is een lichtpuntje, maandag mag ik weer naar LAX want DAN KOMEN MIJN OUDERSSSSSSSSS. WOEHOEEEEEE! :)

 

''I'm soooo excited!''

De zomer in Nederland is bijna voorbij. Hier in LA is het al een paar dagen rond de dertig graden en wordt het dit weekend 37 graden. Ik klaag niet, zeker niet.

Nu de winkels weer vol komen te liggen met herfst kleren, wat ik niet helemaal begrijp want een dikke jas heb je in LA niet echt nodig. En een sjaal geloof ik ook nooit. Bedenk ik me wat een waanzinnige zomer ik heb gehad hier. Frank en Thijs die hier de hele maand juni waren. De honderdduizend ontbijtjes en sightseeing uitstapjes met Marije, de rooftop feestjes met Wendy en het bewonen van villa’s met Joanne, het was nooit saai. En ik voel me nog steeds een beetje toerist in deze stad.

Daarnaast heb ik de meest gekke dingen meegemaakt tijdens het werken op de front desk. Van gasten die hun advocaat belden omdat er in de hele stad geen water was en dus ook niet in ons hotel wat echt ‘’onacceptabel’’ was, tot Nederlanders die bijna huilden van blijdschap dat ze eindelijk een keer ingecheckt werden in het Nederlands en niet het ‘‘moeilijke’’ Engels hoefden te spreken. Ik heb mensen ontmoet van over de hele wereld. Verhalen gehoord over hoe Amerikanen naar Nederland kijken. Hoe aardig de Nederlanders zijn in de ogen van de Amerikanen. Hoe goed wij ons kunnen aanpassen en hoe goed wij Nederlanders Engels kunnen. En natuurlijk hoe goed wij kunnen voetballen, zelfs drie maanden na het WK hoor ik nog dagelijks dat het zo jammer is dat Nederland het WK niet heeft gewonnen. Ik zeg maar niets over de kwalificatie wedstrijden voor het EK van de afgelopen weken.  

Dankzij mijn collega’s voel ik me helemaal thuis op mijn werk. En wil ik er niet aan denken dat ik over 2,5 week alweer naar een andere afdeling moet. Ik heb het gevoel dat ik inmiddels het meeste onder controle heb, bijna alle vragen van gasten kan beantwoorden en ik kan ze zelfs de weg wijzen naar The Walk of Fame of het Hollywood sign. Ik weet hoe lang het rijden is naar Santa Monica en dat het Griffith Observatory echt de moeite waard is. Wie had dat een jaar geleden gedacht?! Toevallig zat ik daar van de week nog aan te denken, vorig jaar om deze tijd was ik bezig met solliciteren en had ik nooit, maar dan ook nooit gedacht dat ik in LA terecht zou komen. Ik dacht aan New York of Miami, LA was nooit bij me opgekomen. Ondertussen ben ik een beetje verliefd geworden op LA. Wonen in New York staat nog steeds bovenaan mijn bucket list, maar LA is een heerlijke stad om in te wonen. Het strand, het weer, de valley, de winkels, de bars, de hotels, de clubs, Vegas op 4 uurtjes rijden. Ik verbied vanaf nu iedereen om tegen mij te zeggen dat ik over 149 nachtjes alweer in Nederland ben. Aftellen doe ik niet meer aan.

Mijn eerste Amerikaanse verjaardag drie weken geleden heb ik met vriendinnen gevierd. Joanne had een heel programma had opgesteld. Van wijn proeven tot cocktails drinken, sushi eten tot champagne op het strand, ik was op en top jarig. En ook mede dankzij alle leuke kaarten en pakketjes uit Nederland. Honderdduizend dankjulliewel!

De afgelopen weken woonde Joanne in een villa met lift en rooftop in Pacific Palisades waar ik dan ook al mijn vrije dagen doorbracht. We deden een poging tot organic eten, Rens Kroes is onze nieuwe beste vriendin en probeerden bruin te worden op de rooftop.

 Daarnaast heb ik mijn eerste grasshot gedronken. Helemaal hip en goed voor de mens, aldus de organic voedings deskundigen. Het eindigde met dat Joanne en ik zo’n buikpijn ervan kregen dat we de rest van de middag niks meer konden dan liggen.

Vorige week maandag kreeg ik bezoek uit Nederland en kwam mijn neef vanuit New York overvliegen naar LA. We deden een rondje Hollywood, Walk of Fame, Beverly Hills, Rooftop bars, Venice Beach, Santa Monica en we eindigden vrijdagmiddag samen met Joanne in Vegas.

Ik weet niet wat die stad heeft, ik kan er in ieder geval geen genoeg van krijgen. Het gaat maar door en door en door en door. De hotels met duizenden kamers, waar het altijd druk is. Of je er nou om 10 uur 's ochtends bent, 5 uur 's middags of 3 uur 's nachts. Wat zou ik daar graag een weekje willen werken. Gewoon om te kijken hoe het gaat achter de schermen van de grootste hotels van Amerika. Natuurlijk hoort uitgaan bij Vegas en we hebben weer de meest hilarische mensen ontmoet en de gekste dingen meegemaakt. Ik zou er tien boeken over kunnen schrijven. Het allerleukste blijft nog de vraag; ‘‘Where are you from?’’ ‘‘I’m from LA.’’ Het klinkt zooooo veel beter dan, ‘‘I'm from Ermelo.''

Zondagmiddag was het alweer tijd om naar huis te gaan en daar hebben we dan ook meer dan acht uur over gedaan. Vierentwintig keer hebben we op het punt gestaan om om te draaien en weer terug naar Vegas te gaan. Maar we moesten terug want Joanne moest maandag werken. Er was een ongeluk gebeurd waardoor de hele weg van Vegas naar LA zo goed als stil stond. Na 109 keer gescholden te hebben, 2792 grapjes gemaakt te hebben over slapen langs de snelweg, kwamen we om half één ’s nachts eindelijk thuis aan. Ik heb nog nooit zo graag naar bed gewild.

Vandaag is het alweer donderdag, 9/11. Sinds dat ik zelf in New York ben geweest is deze dag altijd een beetje anders. 

Ik ga zo even lunchen met Veronica en daarna weer werken van vier tot half 1. En dan nog 11 nachtjes slapen en dan zie ik mijn ouders weer. Na negen maanden naar elkaar zwaaien via Facetime, kan ik maandag over een week mijn moeder weer honderd zoenen geven en mijn vader weer 200 knuffels. I can’t wait!!

"Organic, Chuck Bass, champagne & poolparty's."

 

Airmail! Een brief van mijn tante vanuit Spanje met een lucky dollar én een artikel uit de Libelle. ''Een dag nadat er diabetes is geconstanteerd..'' Indrukwekkend en herkenbaar. Toch kan ik na 2 jaar zeggen dat diabetes mij niet alleen ellende heeft gegeven. Zonder diabetes was ik mij er nooit bewust van geweest dat je nu moet doen wat je wilt, je leven kan over een jaar er heel anders uit zien.

 

Begin de dag met organic yoghurt, bessen en granola. En water met limoensap. Langzaamaan begin ik te wennen aan de healthy LA-lifestyle.

 

Omdat één van mijn vriendinnen hier de hele maand augustus op een villa past in Manhattan Beach, breng ik al mijn vrije dagen daar door deze maand.

 

''Happy Birthday, August Babies!'' Annerieke Oudshoorn August 18th -  Rooms Executive. Die titel klinkt net iets beter dan Rooms Divison Trainee.

 

Joanne en ik doen het altijd goed in fotohokjes.

 

Chuck Bass heeft altijd gelijk.

 

De outfit is er, nu nog de motivatie.

 

Nadat we 3582918 gasten hebben ingecheckt en het bijna middernacht is, is het selfie tijd. Mijn collega's zijn leukkkk!

 

''Zet je zonnebril op tijdens het Facetimen, dan lijk je net een diva!'' I love Facetime met mijn lieve nichtjes.

 

''Ik heb even een foto uitgekozen voor het Birthday Board waarop je lekker onschuldig lijkt.'' ''Ik ben altijd onschuldig.'' Zo leuk hoe ze geobsedeerd zijn met verjaardagen hier in Amerika.

 

De Hogere Hotelschool plaatste afgelopen maand een artikel over mij in hun nieuwsbrief.  Ik voel me best wel een klein beetje vereerd en op dat soort momenten bedenk ik me dat het misschien wel heel bijzonder is wat ik allemaal aan het doen ben hier. Het artikel kan je ook hier lezen.

 

Verjaardagspost uit Nederland!!

 

Inmiddels kan ik een Nederlandse winkel gaan beginnen. Een klein beetje Nederland hier in Amerika. Lieve papa, mama, opa en oma, dankjulliewel! *Neemt nog een hap van de stroopwafel*

 

Ik ben niet gemaakt voor verrassingen. En kan niet wachten tot dit cadeau wordt bezorgd.

 

Een dag niet organic gedronken, is een dag niet geleefd. Na 28 verschillende juices te hebben geproefd, kozen we voor een Energy sapje.  Met zout uit de Himalaya, dat dan weer wel.

 

Ik wil nooit meer terug naar Nederland.

 

Om te voorkomen dat iedereen denkt dat ons leven hier in LA alleen maar bestaat uit werken en feestjes vieren zijn Joanne en ik afgelopen donderdag cultuur gaan snuiven bij het LACMA. Het leukste van het museum was eigenlijk de water sommelier uit Duitsland die ons bediende in het café. Die beste man heeft gewoon een greencard gekregen omdat hij water sommelier is. Helaas had hij nog nooit van Spa Water gehoord of Chaudfontaine.

 

 

Dit jaar heb ik de langste verjaardag everrrrrrr want vanmiddag om drie uur LA tijd is het 12 uur 's nachts in Nederland en begint mijn verjaardag eigenlijk al. Vanavond werk ik tot elf uur, spring dan in mijn auto naar Manhattan Beach en om stipt 12 uur wordt de champagne ontkurkt.

I'd rather look back at my life and say ''I can't believe I did that!'' instead of saying ''I wish I did that..''

Vandaag precies zes maanden geleden stond ik op LAX. Met twee koffers en mijn handtas over mijn schouder en mijn map vol met immigratiepapieren. Ik stond met een buik vol zenuwen in de rij bij de douane en lachte vriendelijk tegen de douane beambte toen hij zei dat hij mijn vinger afdrukken niet meer nodig had, want die hadden ze al in het systeem. De stress van mijn bezoek aan het Consulaat in Amsterdam van een week ervoor schoot weer even in mijn hoofd voorbij. Pas toen de beambte zei; ‘‘Welcome in the USA!’’ durfde ik weer adem te halen en liep verder. Op zoek naar de taxi die mij naar het Hilton zou brengen.  Op de snelweg kon ik bijna niet geloven dat dit mijn nieuwe thuis zou zijn. Dat ik weer echt in Amerika was.

En de tijd vloog voorbij, ik overleefde mijn eerste week, mijn eerste maand, de eerste zes weken, de eerste drie maanden. En vanaf vandaag weet ik dat er in Europa mensen zijn begonnen met af tellen en die de verf al in huis hebben gehaald om mijn welkom thuis spandoeken te maken.

Ikzelf ben veel te druk om daar mee bezig te zijn. Ik maak me af en toe zorgen om wat ik volgend jaar moet gaan doen, Londen, New York, Amsterdam, Rome, Zurich,  Curaçao, er zijn veel teveel mogelijkheden. Of zoals mijn moeder zei; ‘‘Ik weet dat je in februari weer thuis bent, maar durf me er niet aan over te geven want ik ben bang dat je maar voor korte duur in Nederland zal zijn.’’ We zullen zien.

Mijn lang-leve-de-lol-leven bestaande uit het bezoeken van feestjes en exclusieve bars, een beetje werken, een beetje aan het strand liggen en een beetje winkelen maakt dat dit het beste jaar van mijn leven is tot nu toe. Mijn werk voelt zelfs niet eens als werken omdat ik meestal pas rond een uur of vier moet beginnen en dus overdag alle tijd voor mezelf heb. Het enige wat me soms opbreekt is dat ik de afgelopen weken zes dagen per week heb gewerkt en laatst zelfs 9 dagen straight waardoor ik op dag negen de grootste fout van mijn carrière heb gemaakt. Iemand inchecken met een gefraudeerde creditcard.

Afgelopen donderdag was ik vrij en ben ik met Joanne naar Santa Monica geweest. We gingen organic lunchen (zoooooo LA) en daarna bruin bakken in de zon en vooral Mexicanen kijken die hun hele huishouden mee het strand op namen. Er kwam een groep Nederlandse jongeren naast ons liggen die wij iets te uitgebreid aan het bekijken waren want toen ze weg liepen vroeg één van de jongens; ‘‘Ar joe bai anie tjans Joeropien?’’ Joanne zei nee en ik zei ja en we vielen meteen door de mand. ‘‘We zagen jullie al zo kijken en dachten, die twee meisjes komen vast uit Europa.’’ De echte Amerika look hebben we dus helaas nog niet.

Om acht uur besloten we dat we maar van het strand af moesten gaan, het was nog steeds snikheet. We liepen naar de auto, reden naar Burbank en stopten bij de Ralphs voor een paar porties sushi en een fles wijn en gingen bij mij thuis op mijn balkon dineren. We namen een douche, kleedden ons om, bestelden een taxi en gingen naar Hollywood. We lieten ons af zetten bij een ondergrondse bar en kwam meteen bekenden tegen. LA mag dan wel miljoenen inwoners hebben maar overal kom je bekenden tegen. En iedereen kent weer iedereen en Joanne en ik kwamen erachter dat we allebei dezelfde mensen kenden zonder dat we van elkaar wisten dat we die allebei kenden. We maakten vrienden met de general manager van een van de beste steakhouses van LA (oftewel binnenkort een gratis dinner) en we dronken roze cocktails.

Na een tijdje vertrokken we naar de bar ernaast, No Vacancy. Nadat we onze ID lieten zien aan de beveiliging, ik voel me nog steeds zo trots als ik mijn Californische ID kan showen, liepen we naar binnen. Daar waren drie deuren, we trokken er één open en kwamen in een kamer met een bed en een vrouw met weinig kleren aan. Ze sloot de deur, ging op het bed zitten, vertelde ons alle regels van de bar en drukte op een knop. Haar bed schoof aan de kant, er kwam een trap tevoorschijn en via die trap kwamen we in de bar. Hier kan ‘‘De Veluwe’’ in Ermelo net niet tegen op.

De volgende dag werden we wakker met een klein beetje hoofdpijn, een teken dat we in ieder geval lol hebben gehad. Ik ging weer werken om twee uur en Joanne vertrok richting huis.

Zondag moest ik om elf uur werken en was ik om half acht weer klaar. Eenmaal thuis pakte ik mijn koffer in en ging naar Torrance om daarna met Joanne naar Manhattan Beach te gaan om wat drankjes te gaan drinken. We eindigden in een bar vol met Canadezen met fijne opmerkingen; ‘‘Your hips are made voor iceskating!!!’’ Misschien waren de zes keer dat ik hier gesport heb het afgelopen half jaar toch niet helemaal genoeg.

Thuis bij Joanne bakten we organic tosti’s en na vierentwintig keer de slappe lach te hebben gehad vielen we in slaap. Maandagmorgen bleven we in bed liggen tot een uur of twaalf en daarna trokken we weer onze bikini’s aan, een jurkje en met onze strandspullen gingen we lunchen (of ontbijten, net hoe je het noemen wilt). We parkeerden onszelf even later weer op het strand met een berg tijdschriften en probeerden nog bruiner te worden.

Stipt zes uur waren we weer thuis en dronken buiten liters water met limoen. We besloten om te gaan douchen en daarna uit eten te gaan bij een nieuw restaurant. Zo nieuw dat we de enige gasten waren, hilarisch-er kon niet.

Dinsdag nam ik om een uur of twaalf afscheid van Joanne en ging weer terug naar mijn huis om te skypen met Nadine en Cynthia, die ik al zeshonderd jaar niet gesproken had. We hebben drie uur lang gekletst over van alles en nog wat en het leek net alsof ik naast ze aan tafel zat. Precies wat ik even nodig had.

 Toen ik op mijn werk kwam om vier uur hadden we nog 34 checkins te gaan, ondanks dat het hele hotel volgeboekt was. De avond duurde lang en ik was ongelooflijk blij toen ik een uur eerder naar huis mocht gaan.

Gisteren heb ik tot een uur of half tien in mijn bed gelegen, ik begin midden in de zomer een mega verkoudheid te krijgen. Ik vrees dat het door de airco’s komt maar mijn keel doet zeer, mijn oren zitten dicht en wanneer ik Engels praat klink ik als een Zweed of een Noor.  Om tien uur was ik bij de Ikea om te ontbijten met Veronica die ik al 200 jaar niet meer had gesproken. We dronken koffie, ontbeten voor ongeveer niks en deden twee uur langs niets anders dan bijkletsen.

De grap van de dag gisteren op mijn werk (of eigenlijk is het geen grap) was dat er ’s avonds geen water meer in het hotel was. De telefoon stond roodgloeiend van alle 500 gasten die naar de receptie belden. En na een kwartier kwamen we erachter dat er in een heel gebied in LA geen water meer was. Mijn laatste twee uur werken van die dag bestonden uit excuses aanbieden en het aanhoren van klagende Amerikanen. ‘‘Ik betaal jou voor deze kamer dus jij zorgt maar dat ik water heb’’ ‘‘Wat wilt u dat ik doe meneer? Het hele gebied heeft geen water meer.’’ ‘‘Dat boeit me niet, ik moet nu water hebben, dus jij regelt het maar.’’

‘‘Waarom moet ik naar beneden komen?!’’ ‘‘Wat kan ik voor u doen meneer?’’ ‘‘Waarom heb jij mij niet in mijn kamer gebeld om te vertellen dat er geen water is in dit hotel?’’ ‘‘U wenst dat wij alle 500 kamers gaan bellen om elf uur ’s avonds om te vertellen dat er geen water meer is?’’

‘‘Hoelang gaat dit nog duren?’’ ‘‘Geen idee, mevrouw, het is citywide, dus ze zijn nu aan het uitzoeken wat er aan de hand is en daarna wordt het probleem opgelost.’’ ‘‘Ik moet dus de hele nacht blijven wachten en ben morgen niet fit bij mijn meeting door het probleem van dit hotel?’’ ‘‘Mevrouw u kunt rustig gaan slapen, we hopen dat er morgenochtend gewoon weer water is.’’ ‘’Ik ga nu mijn advocaat bellen, DIT IS BELACHELIJK.’’

Zelfs mijn collega’s merkten op dat Europeanen in deze gevallen veel relaxter zijn. Zodra we mensen uit Europa vertelden dat het helaas citywide was reageerden ze met een ‘‘Oh, je hoeft je niet te verontschuldigen, dit is niet jouw fout!’’ Een paar van mijn collega’s verontschuldigden zich zelfs tegenover mij voor hun landgenoten. En natuurlijk reageerde niet iedere Amerikaan zoals hierboven geschreven, maar het was wel even duidelijk dat er een groot verschil was tussen de reactie van mensen uit Europa en uit Amerika.

De afgelopen dagen heb ik ook gemerkt dat de ramp van het vliegtuig van Malaysia Airlines niet alleen nog in Nederland leeft. Maar ook onder de gasten bij mij in het hotel. Minimaal veertig keer per dag hoor ik; ‘‘Are you from the Netherlands?!’’ Mensen lezen dat op mijn naamkaartje. In plaats van felicitaties met de prestatie van het Nederlands Elftal op het WK krijg ik nu alleen maar sterkte wensen en bemoedigende woorden. Mensen laten weten dat ze eigenlijk Nederland niet echt kenden voor de ramp maar respect hebben voor de manier waarop wij de slachtoffers van de ramp hebben onthaald in Nederland. Mensen uit alle delen van de wereld (Australië, Brazilië, Zuid Afrika, Noorwegen, Italië, Singapore, Ghana, Frankrijk, Marokko en zo kan ik nog wel even doorgaan) vertellen dat ze gehuild hebben toen ze op het nieuws zagen hoe de lijken uit het vliegtuig werden gehaald en hoe de rouwstoet over de snelwegen reed. Mensen zeggen dat ik trots moet zijn op mijn land. Dat Nederland één van de mooiste  landen op de wereld moet zijn, als er zo omgegaan wordt met een verschrikkelijke ramp. Gasten vragen of ik blij ben dat ik weer naar Nederland ga over zes maanden. Het land dat zo  menselijk is en waar iedereen met elkaar meeleeft. Collega’s vertelden dat ik eigenlijk de enige ben die ze kennen uit Nederland maar dat ze nu begrijpen waarom ik altijd zo positief en vrolijk ben. ‘‘Jij komt uit zo’n bijzonder land. Een land dat respect toont en waarin iedereen gelijk is. Ondanks de ellende die die jouw land nu doormaakt, kan jij trots zijn op je roots.’’ Ik krijg er kippenvel van, iedere keer weer wanneer ik hoor hoe mensen overal vandaan naar ''mijn'' Nederland kijken.

''En niemand vertelt je wat de reden is..''

Donderdagmorgen werd ik wakker en checkte de tijd op mijn telefoon. Ik zag een pushup bericht van de LA-Times over een neergestort vliegtuig in Oekraine. Half slaperig drukte ik het weg en toen ik zag dat het nog vroeg was, draaide ik me weer om en viel weer in slaap.

Anderhalf uur later werd ik weer wakker. Ik had een stuk of vier berichten met de vraag ‘‘heb je het al gehoord van het vliegtuig?’’. Ik ging naar nu.nl en zag dat het vliegtuig vanuit Amsterdam was vertrokken, dat er mogelijk veel Nederlanders aan boord waren, dat het misschien een aanslag zou zijn. Even bekroop mij een gevoel van schaamte, waarom schenk ik er nu pas aandacht aan nu ik weet dat Nederland erbij betrokken is en waarom drukte ik eerder die ochtend het bericht gewoon weg? Er werd gesproken over 80 Nederlandse doden, later werden dat er 110, 150, 180..

Op mijn werk werd ik gecondoleerd door sommige collega’s. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Ik bedankte en zij vroegen hoe het nu in mijn land was. En ik had geen idee. Het is gek als zoiets gebeurd in je eigen land terwijl je zelf daar al maanden weg bent. Ik kan mij indenken dat er bij de bakker en de slager over niets anders gepraat wordt. Dat jullie, net als ik hier de kranten en het internet uitpluizen op zoek naar nieuws. Dat jullie ook een traan hebben weggeveegd bij het zien van de foto’s met knuffelberen en kinderboeken. De reisgids van Bali en de verhalen over lijken die nog hun iPhone in hun hand hadden vastgeklemd. Ik denk eraan hoe de laatste seconden van het leven van de mensen in het vliegtuig geweest moet zijn. Wat gebeurt er met je in je hoofd als je weet dat je dood gaat? Zijn de meeste mensen meteen overleden toen het vliegtuig werd geraakt, of pas toen het vliegtuig naar beneden stortte? Zouden de passagiers het beseft hebben, wat er aan de hand was? Zouden de kinderen gehuild hebben, of waren ze toen al overleden? Zou die jongen die in z’n eentje op wereldreis ging geprobeerd hebben z’n ouders nog een teken van leven te sturen met zijn telefoon, of was het in twee of drie seconden voorbij en had niemand tijd om te beseffen wat er gebeurde? Ik denk niet dat er ooit antwoord komt op deze vragen.

Ik volg het op de voet, wat de ontwikkelingen zijn en het allerlaatste nieuws. Ik lees de verhalen van nabestaanden en las het gedicht van de moeder van wie haar zoon op reis ging, alleen. Het deed mij denken aan mijn eigen moeder, die ook bezorgd was toen ik met mijn LA plannen kwam. Die ook in alle eerlijkheid zei; ik gun het je, maar ik vind het voor mezelf zo erg want ik ga je zo missen. Mijn moeder die mij ook een laatste knuffel gaf op Schiphol en een ‘‘wees voorzichtig’’ in mijn oor fluisterde.

Ik weet nog dat mijn ouders wakker bleven, net zolang tot mijn vliegtuig geland was en ik veilig in mijn hotel was. Ik vond dat zo zielig voor ze, moesten ze wakker blijven tot twee uur ’s nachts terwijl mijn vader de volgende dag gewoon om zes uur moest werken. Nadat ik het gedicht van de moeder had gelezen ben ik dat ook beter begrijpen. Ik denk dat alle ouders zo zijn. Ik kan mij bijna niet indenken hoe erg het moet zijn voor deze mensen, die hun kind, hun vrienden, hun familie nooit meer terug gaan zien. Die niet op Schiphol staan over een paar maanden, met Welkom Thuis spandoeken. Hun geliefden komen nooit meer thuis.

Er is al heel veel gezegd en geschreven over deze ramp, en er is op dit moment zoveel gaande in de wereld. Op Twitter las ik ‘‘Was de wereld nog maar zo als het vorige week was.’’ Toen we ons nog druk maakten om het WK. Toen de passagiers van vlucht MH17 hun koffers nog aan het inpakken waren en tijd door brachten met familie en vrienden voordat ze een verre reis zouden maken. Toen de wereld minder in brand stond dan hoe het nu staat.

Morgen ben ik een minuut stil, duizenden kilometers van Nederland vandaan. Denkend aan al die mensen wiens leven op zijn kop staat sinds hun geliefde(n) vorige week aan boord stapten van vlucht MH17.

 

''Living young and wild and free.''

Donderdag was ik na zeven dagen werken (lang leve The American Dream), eindelijk een dagje vrij. Ik bleef in bed liggen tot een uur of tien, nam een douche, deed boodschappen, ging mijn nagels laten lakken en reed met mijn bikini in mijn tas door naar Santa Monica voor een lunch met Joanne. We gingen op het terras bij Le Pain Quotidien zitten, dronken liters water en bestelden een broodje. Na een uurtje liepen we naar het strand om alvast een ‘‘tan’’ te krijgen voor onze Vegas-trip, het weekend. Met succes want na een half uur geslapen te hebben, en twee uur mensen te hebben bekeken, waren we het zat en liepen terug naar de boulevard. Om er achter te komen dat we meer rood dan bruin waren. We stopten nog even om een kleine hamburger te eten, namen afscheid en reden terug naar huis.

Eenmaal thuis ging ik mijn koffer in pakken met onder andere bikini’s, drie jurkjes, drie paar hoge hakken en mijn stijltang. Ik dweilde nog even de vloer en ging op mijn balkon zitten met een glas wijn. Tot ik zo moe was dat ik bijna van mijn stoel viel en naar bed ging.

Vrijdagmorgen ging om half tien de wekker en zorgde ik dat ik stipt elf uur op mijn werk was. Met in het vooruitzicht dat ik hierna drie dagen vrij was vloog de tijd. Ik irriteerde me niet aan veeleisende gasten, legde geduldig 39 keer uit hoe je connectie maakt met het Wifi-netwerk aan Japanners die hun telefoon zowat in mijn gezicht smeten. Ik bleef glimlachen toen ik een Chineze vrouw pen en papier gaf en vroeg om haar naam op te schrijven en het briefje terug kreeg met 19 Chinese tekens erop. Ik wenste een Duitse familie succes met de wedstrijd zondag en ik zei zelfs sorry tegen drie mannen uit Mexico die eigenlijk niet wilden dat ik ze incheckten nadat ze erachter kwamen uit welk land ik kwam. Stipt één over half acht zat ik in de auto, reed met volle vaart naar huis, kleedde me om, deed een nieuwe laag mascara op en reed richting downtown LA voor een barbecue met jongens die studeren op de UCLA en die Joanne weer via via kende. Voor het eerst in mijn LA leven was ik in een soort van Amerikaans studentenhuis wat eigenlijk nog veel toffer is dan een Nederlands studentenhuis. Twee blokken met huizen/kamers en in het midden een groot grasveld waar feestjes worden gehouden en barbecue’s. Het enige wat precies hetzelfde is, is de rotzooi. We waren met een paar Amerikanen, een jongen uit Mumbai  en een paar Nederlanders. Na de barbecue bestelden we een taxi om naar Santa Monica te gaan. Uiteindelijk hebben we meer in taxi’s gezeten van club naar club en van bar naar bar dan dat we daadwerkelijk ergens uren hebben gedanst. Maar leuk was het in ieder geval.

Zaterdagmorgen werden Joanne en ik allebei veel te laat wakker dan gepland, kochten we sushi als ontbijt en aten dat op in de auto op weg naar Vegas. Wij waren waarschijnlijk een van de weinige mensen die het voor elkaar krijgen om Vegas binnen te rijden met een kater. Een goed begin is het halve werk.. 

Na vier uur rijden waren we in Vegas, gaven de autosleutels aan de mannen van Valet, sleepten onze koffers uit de auto en checkten in. Omdat het inmiddels al half zeven was en we enigszins honger hadden belden we vanuit onze hotelkamer naar het restaurant op de 107^e etage om een tafel te reserveren. We kleedden ons om en gingen op zoek naar een lift om bij het restaurant te komen. Na een security check mochten we de lift in. Met pijn in m’n oren zoefde de lift omhoog en twintig seconden later waren we boven. Het uitzicht was adembenemend mooi. Het restaurant draaide, zodat je perfect uitzicht had over de hele stad. Waar je ook voor moest betalen, een hoofdgerecht kostte gemiddeld 70 dollar en dat was niet helemaal toereikend voor ons budget. We bestelden een mandje brood en twee voorgerechten en maakten 184 foto’s van het uitzicht.

Na het eten gingen we een etage omhoog naar de lounge om een cocktail te drinken. Inclusief een bloem waar je hele mond van ging tintelen en wat we absoluut moesten proberen van de serveerster. Het was geloof ik de slechtste ervaring uit mijn leven,  het voelde alsof je een verdoving in je mond kreeg maar dan keer 104.

Omdat ik van het vorige bezoekje aan Vegas nog het nummer van een promotor van de Hakkasan had, stonden we daar in ieder geval op de gastenlijst. We namen een taxi naar de MGM Grand, liepen wat rondjes door het casino en gingen aan een bar zitten. Nadat we een Mojito hadden besteld kwam er een Zuid Afrikaan naar ons toe die erop stond nog een drankje voor ons te bestellen. Even later zaten we bij een hele groep Zuid Afrikanen aan tafel, moesten we heel snel praten tegen elkaar anders verstonden ze ons en stonden er binnen tien minuten zes mojito’s voor onze neus. Tsja.

We liepen even later naar de Hakkasan, waar we weer eens veel te laat aankwamen want de wachtrij voor de gastenlijst was twee uur. Zonde van de tijd, dus gingen we lopen naar de Cosmopolitan, een ander hotel. Wat naderhand niet een heel goed idee was, want eenmaal aangekomen kon ik geen stap meer zetten van de pijn in mijn voeten. We werden aangesproken door een promotor van een Champagnebar in het hotel, hij bracht ons gratis naar binnen, en nodigde ons uit voor een poolparty de volgende dag. De champagnebar was wel een van de meest chique bars waar ik ooit ben geweest, inclusief gigantische champagne torens, overal deuren en gangen en een dj op een ronddraaiend plateau.

Nadat we de hele bar hadden doorgelopen en champagne hadden gedronken gingen we naar de Marquee, de nachtclub van de Cosmopolitan. Ook daar stonden zeshonderd rijen, maar omdat Joanne goed in praten met portiers is, gingen we doodleuk bij een ingang staan waar niemand stond. We vertelden de portier dat een promotor had gezegd dat we hier moesten staan, lieten wat businesskaartjes zien, lachten lief en mochten na vijf minuten gratis naar binnen. The Marquee is een club met zwembad en alleen maar mannen met blousjes. Om een uur of vijf namen we een taxi terug naar het hotel en gingen in bed liggen.

Om een paar uur later weer wakker te worden. Tijd voor een nieuw feestje in de Encore Beachclub. We hadden niet echt het tempo erin, twee uur later stonden we pas klaar om een taxi te nemen. We konden zo doorlopen bij de ingang omdat we op een staff guestlist stonden en eenmaal binnen wilde ik niets liever dan meteen weer weg. Het was het meest ordinaire feest ooit. Het hele zwembad stond vol met mensen met flessen drank. Er liepen meisjes die een bikini aanhadden zo klein dat ze net zo goed niets aan hadden kunnen doen. Bij de meeste mannen was geen stukje huid meer te zien, iedereen was volledig onder getatooeerd. 

We besloten dat het tijd was om meteen weer weg te gaan. Dus liepen we nog even rond in het hotel om daarna naar het zwembad te gaan in de MGM grand. Frank en ik  hadden daar drie weken terug een kamer en ik had de kamersleutel nog  waardoor we meteen toegelaten werden in het zwembad, dat eigenlijk alleen voor hotelgasten is. Marije en Jeff waren inmiddels ook gearriveerd in Vegas en gingen met ons mee aan het zwembad liggen.

Het was ondertussen zo’n 45 graden, waardoor het onmogelijk was om zonder slippers te lopen en het was vooral een uitdaging om al het ijzer van de bedjes niet aan te raken want dat veroorzaakte meteen een derdegraads brandwond. We gingen met z’n vieren relaxen in het zwembad en bruin worden. Om zes uur sloot het zwembad en namen Joanne en ik een taxi naar ons hotel om te douchen en om te kleden.

We dineerden met een paar appetizers in de lounge boven in het hotel waar de avond ervoor ook zaten. Jeff en Marije kwamen daar ook naar toe en met z’n vieren waren we even later op weg naar de MGM Grand. 

Poging twee om de Hakkasan in te komen. Wat na twintig minuten wachten lukte. We liepen rondjes, dansten, bestelden drankjes en maakten vrienden met een paar mensen uit Engeland. Na een tijdje gingen Jeff en Marije weg, bleef ik met Joanne nog in de Hakkasan. Na een uur hadden we het wel weer gezien, zochten een taxi naar Caesar’s Palace en gingen daar rond lopen. We stopten onze lucky dollar in een gokautomaat en wonnen uit het niets 15 dollar. Omdat we moe waren van het lopen zochten  we een bar op en dronken daar nog even een drankje en ontmoetten daar 6 Italianen. Die uiteindelijk echte maffiosi’s waren want toen ze weg gingen had één van hen mijn Iphone meegenomen, waar ik na vier minuten pas achter kwam. Ik werd lichtelijk hysterisch, lag nog net niet op de grond met mijn handen op de vloer te slaan, maar het kwam daar wel redelijk dicht bij in de buurt. We gingen naar de security waar een proces verbaal werd opgemaakt en gelukkig was Joanne zo slim om één van de mannen te smsen om te vragen of ze per ongeluk mijn telefoon hadden meegenomen. Na een paar minuten stuurde er één een bericht terug dat dat inderdaad het geval was. En dat het echt per ongeluk was.

Omdat zij een kamer hadden in een ander hotel, en ik niet tot de volgende dag wilde wachten om mijn telefoon terug te krijgen, bestelden we weer een taxi en zo reden we om zes uur ’s ochtends naar het Luxor. Inmiddels was het buiten alweer licht en was ik als een kind zo blij toen ik weer herenigd was met mijn iPhone. Misschien heb ik toch een lichtelijke telefoon verslaving.

We gingen terug naar ons eigen hotel en vielen als een blok in slaap. Tot drie uur later alweer iemand van Housekeeping op de deur kloptte en we weer wakker waren. We bleven nog even liggen, gingen douchen en de kamer opruimen. We stalden onze bagage bij de belldesk en namen de lift naar het zwembad.

Om vijf uur reden we naar het Luxor waar we de laatste nacht bij Marije en Jeff sliepen. We dropten onze spullen op hun kamer en gingen naar het zwembad bij het Luxor waar ik spontaan in slaap viel en volgend Joanne niet wakker te krijgen was. Toen het zwembad om acht uur dicht ging was ik weer ontwaakt. We liepen terug naar onze kamer en werden aangesproken door een dame of we een zuurstof infuus wilden, blijkbaar zagen we eruit alsof we het nodig hadden. We gingen afdingen en even later zaten we voor tien dollar aan een zuurstof infuus en massage knoppen op onze rug. We kwamen de eerste tien minuten niet meer bij van het lachen. Lekker Amerikaans en lekker overdreven.

Weer helemaal fris en fruitig stonden we later in de hotelkamer te make-uppen en onze haren te doen, klaar voor avond nummer drie. Twee van de jongens waar we vrijdag bij hadden gebarbecued waren ook in Vegas en met hen gingen we naar Caesars Palace naar de bar van Elton John. We besloten om weer te gaan dansen in de Marquee en namen toen onze drankjes op waren een taxi naar de Marquee met z’n vieren. Na een beetje kletsen met de portiers kwamen Joanne en ik zo binnen, maar mochten de jongens niet naar binnen. We besloten om toch te blijven, de jongens wilden liever gaan gokken. We hadden de avond van ons leven, kregen een uitnodiging voor een R&B feestje in LA vrijdag, werden gevraagd voor een weekendje New York over twee weken en een bezoekje aan Perth. Allemaal lekker over de top.

Om zes uur liepen we op blote voeten door het hotel naar de ingang. Lang leven hoge hakken. We gingen terug naar ons hotel, aten een verschrikkelijk vieze burrito en liepen naar onze kamer. Waar om tien  de wekker weer ging, want we moesten om elf uur in de auto zitten want ik moest 's middags weer werken.

Stipt vier uur stond ik weer achter de check-in balie. Om vijf uur had ik een dipje en na vier koppen koffie kon ik er weer tegen aan.

Vanochtend heb ik tot elf uur geslapen, en nu zit ik in mijn bikini met een fles Vitamine water en een kom yoghurt op mijn balkon. Tijd voor de recovery, die waarschijnlijk een dag of zes gaat duren. Maar het was het waard. Dit Vegas weekend kan nooit meer overtroffen worden.