"Stand clear of the closing doors."

(Dit bericht heeft ineens een inmens lelijk lettertype. Geen idee hoe dat komt, en hoe ik dat weer goed krijg.)

There's is no place in the world that is quite like New York City. Whatever you want, whatever you're looking for, New York has it. Whether you want world class cuisine of the world's greatest hot dog, to see masterpieces of art or masterworks of graffiti, to stare at celebrities or the craziest person you've ever seen, you can find them all in the Big Apple.

But it is not a town for the faint of heart, for the panic stricken, for the weak-kneed or the weak-bladdered. New York can be a cruel and unforgiving place, if you don't know how to survive it. The morning commute alone could be your downfall. Or crossing a street. But staying in your room isn't the answer either-cockroach infestations are everywhere. 

There's a reason that the song says, "IF" you can make it there, you can make it anywhere. 

Hiermee begint de "Worst case scenario guide" die ik vanmiddag kocht in the public library. Twee weken telaat, ik heb inmiddels m'n grootste angsten al overleeft, maar ik herkende wel veel in het boekje. Behalve de kakkerlakken dan. 

Veel te vroeg werd ik vandaag wakker van veel teveel regen wat tegen m'n raam aan tikte. Ik liet mij natuurlijk niet kennen en deed nog 3720 pogingen tot opnieuw in slaap vallen. Helaas zonder resultaat, dus keek ik tv en las een van m'n (Engelse)boeken uit. Om 11 uur was ik er klaar mee en kleedde me om, deed wat make-up op en pakte een uurtje later m'n paraplu en m'n tas om te gaan brunchen.

Bestaat de brunch in Nederland voornamelijk uit een lopend buffet, hier krijg je een speciale menu kaart en kan je gewoon a la carte je gerechten kiezen.  Rose stond al te wachten toen ik met de metro aankwam en samen liepen we naar Bocado voor de brunch.  We hadden niet gereserveerd, maar wel het grootste geluk van de wereld want er was nog een tafeltje vrij. We begonnen met een glas Bellini en ik koos de wafels met verse aardbeien en de meest lekkere slagroom die ik ooit heb gegeten. Alsof ik bij Rufus Humprey op visite was.

Na de wafels wilde ik eigenlijk nog een zalm bagel, maar ik zat zoooooo vol dat de bagel wel een andere keer komt. We rekenden af en namen de metro naar the NYC Public Library. Ik wilde daar altijd al eens kijken, de grootste en vooral de oudste bibliotheek van New York. En het was het waard, van buiten is het al een waanzinnig mooi gebouw en van binnen nog mooier.  Met lange gangen, gigantische trappen en de mooiste plafondschilderingen. Je zou daar zulke mooie feestjes kunnen geven..

We liepen de verschillende etages af en kwamen langs enorme zalen waar honderden mensen aan enorme tafels aan het studeren waren met torenhoge boekenkasten tegen de muren aan. Dood- en doodstil was het in de zaal en dat midden in New York. Precies zoals ik mij deze bibliotheek had voorgeteld. 

Na een rondje gelopen te hebben liepen we de library weer uit en gingen richting Bloomingdales, want ik wilde een nieuwe jurk. Nou is Bloomingdales niet echt de perfecte plek om een jurkje onder de $ 600 te vinden, dus bleef het vooral bij dromen en bij 37191572 schoenen bekijken. En tassen.  Als ik ooooooooit in NYC kom te wonen, ga ik de eerste maand volledig op water en brood leven en m'n hele maandsalaris uitgeven in Bloomingdales. 

Na Bloomingdales ging ik weer terug naar m'n hotel en stopte nog even bij de H&M en de Victoria Secret en de supermarkt. Met een tas vol kleren en een tas met boodschappen zat ik even later op m'n kamer. Ik las m'n boek uit, keek nog even wat tv en ging op zoek naar een restaurantje voor het diner. 

Om half 8 stond ik weer in de Upper East Side na een extra lang ritje met de metro, want op Grand Central statin werd weer een film opgenomen waardoor de helft van de metro's niet kon rijden. Moet wel een kaskraker worden, die film. We gingen eten bij een soort van Argentijns restaurant. Ik had het perfecte uitzicht richting buiten en zag het steeds donkerder worden, de lantaarnpalen gingen aan en er begon licht te branden in de appartementen die aan de straat lagen. Met de Yellow Cabs die voorbij reden was het plaatje compleet. New York is zó mooi, zelfs vanuit een restaurant. 

"Mr. Gatsby."

Vanochtend werd ik wakker na vier uurtjes slaap met het gevoel alsof ik 37 flessen wijn had leeggedronken (wat niet het geval was). Ik begon met drie liter water te drinken, keek een beetje tv, beantwoordde wat whatsappjes en schreef m'n blog. Om een uur of elf ging ik m'n bed uit, keek naar buiten en zag alleen maar wolken en ging een kwartier onder de douche staan.

Ik maakte m'n kamer nog even schoon, ruimde een paar bergen kleren op en pakte m'n tas en jas om naar Central Park te gaan, waar ik had afgesproken met Rose. Onderweg haalde ik m'n lievelingsontbijt, een Macchiato met chocolate chip cookie en ging de metro in. Halverwege m'n reis stopte de metro er mee en strandde ik op een of ander station. Zeker vier mensen vroegen aan mij hoe ze nu verder moesten, wat op zich wel een compliment is, ik straal blijkbaar uit dat ik iets van metro's weet, terwijl de metro-kaart in m'n tas mijn bijbel is ongeveer.

Na een half uur wachten kwam er een nieuwe metro en met een andere route en veertig minuten vertraging kwam ik uiteindelijk bij Rose aan. Ons plan was om te relaxen in het park maar omdat het begon te regenen gingen we maar even winkelen en opzoek naar een restaurantje om te lunchen. We kwamen langs de beste snoepwinkel ever, een soort Willy Wonka winkel maar dan keer tien en keken onze ogen uit. Er waren honderdduizend rijen met verschillende snoepjes, chocolaatjes met de meeste vreemde smaken en een wall of Fame met bekende Amerikanen die hun lievelingssnoep in een bakje hadden gestopt. Dat vond ik het meest interessante onderdeel van de winkel.

Ik had eigenlijk honger in vitamines dus zat even later tussen de New Yorkers op de Upper East Side met een fruitsalade. We hebben daar uitgebreid gezeten en wat gekletst en besloten om daarna weer naar huis te gaan. Onderweg kocht ik nog even een paar schoenen en wat drinken in de supermarkt.

Op m'n kamer heb ik de laatste afleveringen van Gossip Girl gekeken en ben nu in een klein zwart gat gevallen. Het leuke is wel dat overal waar ze in de serie lopen, dat ik dat gewoon herken. Ineens bedacht ik weer even dat ik midden in New York City op m'n bed een serie aan het kijken was die zich gewoon hier afspeelt. Ik snap nu ook eindelijk waarom Chuck Bass een hond heeft, ik vond dat altijd maar debiel, een man alleen met een hond, maar iedereen hier op de Upper East Side loopt met een hond. Daarnaast snap ik ook waarom er altijd zo'n drama is tussen de Brooklynmensen en de mensen van de Upper East Side. Brooklyn is gewoon een klein beetje afthans vergeleken met de Upper East Side. Het stukje Brooklyn wat ik gezien heb dan.

Om zeven uur ging ik mezelf weer even fatsoeneren en nam daarna weer de metro naar Rose om te dineren. We kozen voor een gezellig cafe en kregen een tafel bij het raam en konden zo de hele wereld mooi bekijken. Beter kon niet. Na het eten liepen we naar de dichtstbijzijnde bioscoop om kaartjes te kopen voor The Great Gatsby, maar alles was uitverkocht. We namen de metro naar een andere bioscoop en konden daar nog kaartjes kopen voor de film van 22:00 uur.

Omdat bloomingdales gesloten was, sloten wij onszelf maar op in de MacDonalds voor gratis wifi, maar omdat het toen in Nederland 3 uur 's nachts was, was er weinig te beleven op het hele internet. We liepen weer terug naar de bioscoop, kregen de 3D brillen en zaten om kwart voor 10 op de meest perfecte stoelen recht voor het scherm.

De film is echt een aanrader. De eerste reden is Leonardo. De tweede is de film duurt lekker lang, meer dan twee uur en de derde reden is, het verhaal is goed goed goed. Om kwart over twaalf stonden we weer buiten en durfde ik niet meer met de metro naar huis. Toen er na 10 minuten m'n hand uitsteken eindelijk een taxi stopte en ik er uiteindelijk veilig inzat en we door Fifth Avenue reden, voelde ik me weer een heel gelukkig meisje.

"I'm still alive!"

Voor iedereen die denkt dat ik op dit moment in een of andere ghetto in Harlem zit, of verdwaald ben in Central Park vannacht, of ontvoerd ben naar Las Vegas en met trouwring en al aan een bar hang, wees niet bang, I'm still alive!

Gisterochtend werd ik vrolijk wakker, het was alweer vrijdag en bijna weekend! Op school was teacher Seth net zo vrolijk, hij had donderdag een nieuw computerspel gekocht en dat kon hij mooi het hele weekend spelen. "I'm sooo excited!" Verder was hij 40 minuten bezig geweest om een spelletje voor ons te maken met de nieuwe smartboards, waar wij in 1,5 minuut mee klaar waren. Maar hij was helemaal door het dolle heen. "It's amazing!!! Amazing!!" Het is echt zo'n schattige man, ik ga later m'n kind naar hem vernoemen.

Om kwart voor twaalf renden de Koreanen, Chinezen en Taiwanezen met de spreekwoordelijke "gierende banden" de klas uit en liep ik er even later met Niki, het Nederlandse meisje ook achteraan. Wij gingen een lunch halen bij de Salad Bar en omdat het super lekker weer was, ik zal jullie even jaloers maken, liepen we richting Central Park via Fifth Avenue, zo'n 25 straten uptown. Onderweg belandden we op een filmset. Was de straat half afgesloten, op z'n Amerikaans, oftewel iedereen liep er alsnog door heen en niemand die luisterde naar de Politie en de crew. De film die opgenomen werd was iets met The Secret Life of Willy nog iets, totaal niets over te vinden op Google dus het was misschien toch niet Leonardo DiCaprio of Chad Michael Murray die onder de zwarte partytent aan het wachten was.

We liepen naar de Zara, de Hollister, ik kocht een luchtje voor Frank bij Abercrombie. Waar de meest asociale Amerikanen werken die ik ooit gezien heb. "Hallo, mag ik iets vragen? Die trui op de paspop waar kan ik die vinden?" "OH hier op de etage moet je maar even de zijkanten afzoeken." Dat schoot dus niet echt op, ik kon die hele trui alsnog niet vinden. Verkoper nummer twee die ik het vroeg antwoordde met; "heb je op deze etage al gekeken?" "JA!" "OH dan ligt ie vast ergens op de tweede etage, moet je daar maar kijken." Ik heb de hele trui nooit gevonden en toen we voor de kassa stonden waar 7 mensen achter aan het druk doen waren en de klanten totaal negeerden was ik er helemaal klaar mee. Na 4 keer aandacht gevraagd te hebben kregen we te horen dat de kassa gesloten was. "Op welke etage is de kassa wel open?" "Niet op deze." Nee, dat hadden we ook door. Voor mij geen Abercrombie meer in New York.

We liepen door richting de chique winkels, werden verliefd op etalages en maakten gebruik van de wifi in de Apple Store. Daarna moest Niki naar de kapper en ging ik terug naar m'n hotel om me om te kleden. Ik deed een kort broekje aan, die in Nederland perfect zat, hier ineens aan de te grote kant was (Ik sprong 47 gaten in de lucht). Ik deed een tshirt aan, nog even een trui eroverheen voor de netheid en liep naar de supermarkt voor een fles koud water, vers fruit en M&M's. M'n broek zat toch veeeeeel te los.

Met boek, zonnebril, kleedje en boodschappen liep ik naar de metro richting Times Square en lag even later heerlijk in de zon in Bryant Park. Ik hield nog meer van New York.

Zo'n verschil met in Nederland. Zo gek als dat het in Nederland is als je alleen in een park ligt, de meeste mensen liggen daar altijd met vrienden of familie, zo gek is het hier als je met een groepje in het park ligt. Mensen doen hier veel meer alleen, wat ook weer maakt dat je veel sneller contact hebt met anderen. De New Yorkers staan altijd open om hulp te bieden of om gewoon even te praten. Daarnaast maakt het ook niet uit wat je aanhebt. De een lag in z'n bikini, de ander in een grote dikke trui. Ondertussen kwam er nog een man met megafoon langs om te vertellen dat we moesten komen demonstreren tegen een gasleiding of zoiets en iedereen liet die man gewoon in z'n waarde.

Rond zes uur was ik weer op m'n kamer, kleedde me om en nam een uurtje later de metro naar de Upper East Side om met Rose wat te gaan eten. We kwamen terecht bij een super leuk restaurantje mét terras en 1093629 verschillende bieren. Wat dan weer niet echt mijn ding was. Met een chardonnay en mijn eerste echte Amerikaanse hamburger voelde ik me even later op en top Amerikaans. Wat cocktails en wijntjes later nam ik de metro weer terug en kwam op de gang van m'n hotel de Zwitser tegen.

Ik friste me even op, deed een nieuw make-upje op en klopte 10 minuten later op de deur van de kamer van de Zwitser. We gingen wat drinken bij een cafe bij Times Square, kletsten 100 uur in het Engels over van alles en nog wat en het verbaast me hoe makkelijk mij dat af gaat. Misschien hebben de lessen toch echt nut! We liepen wat rondjes over Times Square, verbaasden ons keer op keer over hoeveel mensen er hier eindelijk rond lopen om 2 uur 's nachts en liepen uiteindelijk weer terug naar ons hotel en onze kamers. Ik ging nog even douchen en viel uiteindelijk in slaap.

"May we never forget."

Vannacht heb ik vier rare dromen gehad en werd ik wakker met het gevoel alsof ik twee keer was overreden door een vrachtwagen en minimaal drie oorlogen had overwonnen. Ik ging even FaceTimen met Nederland, ik moest wat, het was pas zeven uur en ik was klaarwakker.

Na een half uur ging ik m'n bed maar uit, nam een (warme) douche en at m'n yoghurtje. Toen kwam ik op het briljante idee dat dit wel de perfecte ochtend was om naar het 9/11 memorial te gaan. Al sinds dat ik besloten had om naar NYC te gaan, vorig jaar augustus, stond dit ergens bovenaan m'n lijstje. Via internet reserveerde ik alvast een toegangskaartje, gaf een donatie van $ 5 en nam de metro downtown, richting Wallstreet.

Bij de memorial preview site moest ik m'n kaartje ophalen en was het maar goed dat ik van tevoren een kaartje had gereserveerd. De rij was e-norm. En ik mocht in één keer doorlopen. Met toegangskaartje en plattegrond in m'n hand liep ik richting het echte memorial. Daar aangekomen moest ik wel in de rij staan, er was een strenge tas controle en iedereen moest gefouilleerd worden. Het voordeel van alleen in de rij staan is wel dat veel gezinnen je voor laten gaan én daarbij denkt iedereen dat je wel in bent voor een gesprek. Mensen zijn echt reuze nieuwsgierig naar wat iemand in z'n eentje in New York doet. Door al die gesprekjes leek het wachten niet zo lang te duren en om half 10 liep ik het memorial binnen. Ik kreeg het er koud van, wat ook een beetje kwam door de mini regenbui die net begon, maar meer door de sfeer. Ik besefte me dat ik op een stuk New York liep waar mensen de dood tegemoet hebben gezien. De mensen die ik op tv in Nederland 12 jaar geleden misschien wel naar beneden zag springen, zijn hier terecht gekomen. Op de grond waar ik stond hebben mensen honderden uren gezocht naar overlevenden en deze plek heeft het leven van zoveel mensen veranderd. Juist omdat het nog zulke recente geschiedenis is waar ik liep, was ik me er misschien nog meer bewust van, van wat hier allemaal gebeurd is.

Er staan twee hele grote watervallen, één voor iedere toren. Op de zijkanten zijn de namen ingegraveerd van de mensen die in de drie vliegtuigen zaten, de twee die de torens in vlogen en de derde die bij het Penthagon neerstortte. Daarnaast staan alle namen er op van de mensen die in de torens waren op het moment dat het gebeurde en van alle hulpverleners die zijn omgekomen.

Ik liep langs alle kanten van de beide watervallen, ondertussen strak kijkend naar de namen die erop stonden. Ik dacht aan de verhalen achter deze namen. De kinderen van wie de naam van hun moeder of vader hier op stond. De mannen of vrouwen van wie de naam van hun partner hier op staat. De moeders en vaders die de naam van hun zoon of dochter hierop kunnen zien staan.
Toen ik de naam van Jennifer Howley zag staan, kreeg ik de tranen in m'n ogen. Zij "and her unborn child" zijn hier omgekomen. Haar kindje had inmiddels een tiener van 12 jaar kunnen zijn, die zich druk maakte over de middelbare school en zou beginnen met puberen.

De mensen die rondliepen waren allemaal dood en dood stil. Het leek wel alsof iedereen echt besefte op wat voor bijzondere plek in New York we stonden. Toen inmiddels de zon begon te schijnen ging ik op een bankje zitten met het foldertje wat ik had gekregen bij de ingang. Ik las de hele folder en bleef daarna gewoon om me heen kijken. Naar de mensen, naar de fonteinen en naar het nieuwe World Trade Center waar op dit moment nog volop aan gebouwd wordt.

Na een tijdje liep ik naar de uitgang en ging naar het Visitors Centre. Hier werd onder andere een film vertoond over een aantal slachtoffers en nabestaanden. Zo vertelde een man dat hij iedere avond aan z'n broer dacht, wanneer hij zijn neefje en nichtje naar bed brengt en ze een zoen geeft. Zijn broer maakt dit nooit meer mee.

Een vrouw vertelde dat ze nog steeds de kleren van haar omgekomen vriend in de kast heeft hangen.

Een andere dame is verminkt geraakt aan haar armen, maar vertelde hoe dankbaar ze is met iedere dag die ze leeft.

Met kippenvel op m'n armen liep ik het Visitors Centre uit, richting de St. Paul's Chapel, een belangrijke plek vooral na 9/11. Hulpverleners kwamen hier bij elkaar, mensen lieten hier briefjes achter met de namen van hun vermiste personen, mensen hingen foto's op van hun familie en vrienden die waren omgekomen. In de Chapel hingen deze briefjes, de foto's, de knuffels die mensen hier hadden neergelegd. En vooral de briefjes en tekeningen die schoolkinderen hadden gemaakt voor de brandweermannen.

"I wish I could help, but I can't. I'm so proud of you all!" Jeff 11 jaar.
"You are my heroes!" Anne, 9 jaar.

Weer werd ik verdrietig, ik weet het nog zo goed toen het gebeurde op 11 september. Ik was 11 jaar, kwam uit school op dinsdagmiddag, m'n oma was op visite en m'n moeder had de tv aan staan. Gek, want dat ze had anders nooit. Ze vertelde dat er iets "ergs" gebeurd was in Amerika en ik zag nog net het tweede vliegtuig de toren in vliegen. Minuten later stortte het eerste gebouw in. Ik zag puntjes door het beeld naar beneden vallen en durfde niet te vragen wat dat was. Later hoorde ik op het jeugdjournaal dat dat, zoals ik al had verwacht, mensen waren. Ik moest voordat we gingen eten Frank ophalen van muziekles, ik fietste langs de verschillende huizen en ik kan me nog heel goed herinneren dat overal, in ieder huis, de tv aan stond.

Om dan nu in die Chapel te staan, met foto's van mensen die in de torens waren toen ze instorten, of die in een van de vliegtuigen zaten, met teksten van mensen die volledig radeloos zijn, omdat ze iemand kwijt zijn, maakte dat ik weer emotioneel werd. Ik wilde m'n zonnebril op zetten om het een en ander te verbergen maar zag dat ik lang niet de enige was. Mensen liepen met tassen vol tissues. Achterin de Chapel was een groot altaar dat na 9/11 spontaan gebruikt werd door mensen om een papiertje op te plakken met een herinnering, een tekst, of alleen maar lieve woorden. Ik pakte ook een briefje en schreef de tekst op die sinds 02 mei 2012 iedere dag door m'n hoofd spookt. "Live like there is no tomorrow."

Toen ik de Chapel uitliep wilde ik eigenlijk alleen maar naar de metro en terug naar m'n hotel. Even echt alleen zijn met al m'n gedachten. Even geen winkels en geld uitgeven, even niet glimlachend door NYC lopen.

Na een uurtje voelde ik me weer wat beter en had met Rose afgesproken voor de lunch. De zon scheen inmiddels volop en het was echt lekker warm. We aten een salade, ik vertelde Rose over m'n ochtend en we gingen in het gras liggen in Bryant Park, samen met nog 46194 New Yorkers.

Om kwart over twee was de verleiding groter dan groot om in het gras te blijven liggen maar toch liepen we naar school voor weer een paar uurtjes Engelse les. Ik had vandaag weer les van "Hiiiii-Hooooooow-are-Youuuu- Tooodaaaaaay-Hooooneyyyyy?"- Sarah. We lazen een verhaal, maakten een samenvatting, gingen discussiëren en luisteren naar iemand die van Extreme Sports houdt. Ik moest daar samen met de Ninja jongen over praten en die vroeg ineens of ik "Denie Bekkam" kende. Geen idee waar hij het overhad, maar uiteindelijk kwam ik erachter dat hij fan was van Nederlandse voetballers en Dennis Bergkamp bedoelde. Ik had nooit gedacht dat het mij nog zou overkomen dat ik met een man over voetbal ging praten. Hij kende Van Persie, Robben, Sneijder en ging zowat gillen toen ik Van der Sar noemde. Ook begon hij over het WK en dat Nederland tegen Japan moest (uhhh geeeeen idee?!) en dat Nederland had gewonnen en dat hij wilde dat hij ook in Nederland woonde met zoveel voetballers. Nog nooit heb ik zoveel woorden uit die jongen horen komen. Wat voetbal wel niet los maakt in de mens.

Na school wachtte ik beneden op Rose en Niki om te gaan dineren en kwam ik de Zwitser nog tegen. Rose, Niki en ik liepen even later richting de metro en kwamen langs Sabon waar ik absoluut naar binnen moest. Naast het Nederlandse kraanwater staat m'n Sabon-Scrub op nummer twee van wat ik mis. We lieten onze handen lekker scrubben en ik kocht een klein potje scrub. Ik voelde me weer helemaal gelukkig.

We gingen eten bij de Mexicaan, waar het ook meteen happy hour was en lekker druk. Na het eten nam ik de metro naar Times Square en Rose en Niki de andere kant op, naar hun appartement. Vanaf Times Square ben ik naar huis gaan lopen. De zon ging langzaam onder en de straten zagen er weer zo anders en mooi uit.
New York is bijzonder, waar je ook loopt in de stad.

"Pay what you wish Wednesday!"

De wekker maakte mij vanmorgen stipt zeven uur wakker. Ik nam geen douche, het warme water is op mijn etage afgesloten de hele dag, maar gooide ijskoud chloorwater in m'n gezicht, dat wat hier uit de kraan komt. Het enige waar ik naar verlang in Nederland is het water dat uit de kraan komt. Zonder chloorgeur en vooral zonder chloorsmaak. Heerlijk!

Iets over achten liep ik de deur uit op weg naar school, waar Rose toevallig al buiten stond. Samen liepen we naar binnen en gingen allebei naar onze eigen klas. In de klas moest ik weer even omschakelen, "ohja, we zijn met 15 leerlingen in plaats van 7." Gelukkig was mijn reddende engel Seth de teacher er vandaag weer. We begonnen met een klein voorstelrondje en gingen daarna verder op het thema crime. We deden wat oefeningen, praatten over misdaad, lazen met z'n allen een verhaaltje en in de pauze liep ik met Niki en Rose naar buiten voor wat frisse lucht. De Koreanen, Chinezen, Taiwanezen hadden volgens mij gisteren al hun kruit verschoten want vandaag deden ze hun mond niet open. Een van de dames vond haar Nintendo interessanter, een andere antwoordde op iedere vraag "I Don't know". Wat met haar accent meer klonk als "Aidntn." Mega lastig is het te volgen, wanneer de Koreanen, Chinezen, Taiwanezen wél iets zeggen.

Na de pauze gingen we verder met een soort rechtzaakje spelen, de klas werd in tweeën verdeeld, we kregen allemaal één verhaal en de ene groep moest verdedigen dat ene John wel schuldig was aan moord en de andere groep moest juist verdedigen dat hij niet schuldig was. We moesten vragen verzinnen, rollen verdelen etc. Omdat Niki en ik met een aantal Koreanen, Chinezen en Taiwanezen waren ingedeeld, kwam het erop neer dat wij samen met een meisje uit een ander land (iets Arabisch geloof ik), alles moesten doen en non-stop aan het woord waren. Dat was niet helemaal de bedoeling.

Na school ging ik lunchen met Rose en liepen we naar de metro, op weg naar de Bronx Zoo. Op woensdag is het altijd pay-what-you-wish-Wednesday dus dat leek ons wel wat. Na een half uurtje arriveerden we in Bronx, wat weer een heeeeel ander New York is. Het grootste gedeelte van de inwoners is getint, er zijn geen Yellow-cabs en de sfeer is relax. Veel kinderen liepen op straat en wat mij opviel, de mensen waren over het algemeen een stuk dikker dan de inwoners van Manhattan.

Na tien minuutjes wandelen door Bronx kwamen we bij de Zoo, gaven als echte zuinige Hollanders toch een donatie van $ 1 en mochten daarna naar binnen. De Zoo is heel ruim opgezet, het is echt een hele mooie dierentuin. Veel groen, veel bomen en het ziet er allemaal best heel natuurlijk uit. We liepen een rondje en kwamen langs de tijgers, de ijsbeer, de bruine beren, de apen, de giraffen, de zebra's, de krokodillen, de zeeleeuwen en nog 362052 verschillende dieren. Begon het aan het begin nog een beetje te regenen, toen we bijna de hele dierentuin hadden gezien, scheen de zon volop en was het tijd voor de zonnebril. We bleven een tijdje bij de zeeleeuwen staan en besloten toen naar de uitgang te lopen. We namen de metro terug naar Manhattan en gingen allebei naar ons eigen appartement. Ik ruimde m'n kamer een beetje op, en wilde nog even wat winkelen, na gisteren heb ik de smaak nogal te pakken. Met creditcard en zonnebril liep ik naar Macy's, maakte vooral gebruik van hun gratis wifi-netwerk en heb eigenlijk niets (behalve een paar tassen) gezien waar ik echt verliefd op ben geworden. Komt misschien omdat ik gisteren in Bloomingdale ben geweest en dat er 295 keer mooier uitziet. Wat gedeeltelijk komt omdat ze Macy's aan het verbouwen zijn. Daarbij komt dat ik in Macy's al 82 keer verdwaald ben, in Bloomingdale's nog nooit. Na Macy's liep ik naar de Zara, kocht een simpel maar leuk groen shirtje en pastte een paar jurkjes, maar die waren toch niet helemaal naar m'n zin. Met eindelijk mijn eigen "Dear New York-tasje" liep ik de Zara uit. Ik ging nog even de H&M in, de Forever 21 en de Levi's store, maar kocht verder niets. Dat verdient opzich al een Nobelprijs.

Om 8 uur stond ik netjes opgetut in Little Italy, ik had met Rose afgesproken om naar Lombardi's te gaan. Toen ik stond te wachten werd ik wederom verliefd op deze wijk, de mensen zijn hier netjes gekleed, nog vriendelijker en geïnteresseerder dan in Midtown ("Are you waiting here?" "Ah you are waiting for your boyfriend?" "Oh, you don't have a boyfriend?!") en de sfeer is Italiaans. Lekker relax en "piano" aan.

We gingen eten bij Lombardi's, DE pizzaria van New York City. De lekkerste pizza's worden hier gemaakt en het verhaal gaat dat dit ook de allereerste pizzaria in NYC was. Mocht je dus in NYC zijn, hoort naast een bezoekje aan het Empire, Grand Central Station en Times Square, ook een bezoekje aan Lombardi's op de planning te staan. En zo'n grote straf is dat niet. De pizza's die we kregen waren huge, ondanks dat we de small ones bestelden, maar ze smaakten ge-wel-dig. Ik weet niet of de echte pizza's uit Italië hier tegenop kunnen. Alsof we zes dagen niet gegeten hadden, aten we alles op (op de korstjes na dan). Zin in een dessert hadden we niet meer, de komende 48 uur kan ik geen eten meer zien. Zelfs m'n roze M&M's gooi ik op dit moment liever uit het raam, zodat ze mij niet meer zo zitten aan te staren.

Na de pizza namen we weer de metro, ik stapte bij Grand Central Station uit en ging met de shuttle-metro naar Times Square, waar ik uitstapte en naar huis liep. Zodat ik alvast één pizzapuntje had verbrand. Onderweg kwam ik de Empire State Building weer tegen, die deze avond volledig wit verlicht is. Tot nu toe vind ik hem in het roze nog het mooist.

Nu kijk ik naar American Idols, ze hebben hier echt alles, Idols, the Voice, So you think you can dance, X-factor, de talentenjachtmoeheid kennen ze hier geloof ik niet. Ik ga me zo omkleden en alvast dromen over morgen, want het wordt heeeeeeel hot in the city, aldus de weerman. I like it!

"Swipe your creditcard, please!"

Vanochtend werd ik wakker van de zon die tussen de gebouwen en m'n geweldige luxaflex door scheen. Beter wakker worden kan niet! Ik hoefde vandaag pas om kwart over 2 op school te zijn dus bleef heerlijk in bed liggen, zette de tv aan en keek Good Morning America terwijl ik ondertussen een beetje whatsappte met Nederland. Om 9 uur was ik wel klaar met in bed liggen en ging twintig minuten onder de douche staan, maakte een kopje thee en ging bedenken hoe ik de ochtend door zou brengen. Ik pakte m'n vier reisgidsen erbij en bedacht dat ik wel een wandelingetje uit een van de gidsen kon gaan doen zodat ik ondertussen nog wat nieuwe dingen zou zien in de Upper East Side. Een geweldig idee want de wandeling startte bij Bloomingdale's. HET warenhuis van NYC. Toen ik de metro uit stapte rende ik nog net niet de straat over.

Bloomingdale's is de mooiste winkel die ik ooit gezien heb. Inclusief portiers die de deur voor je open doen, concierges die plattegronden uitdeelden en vooral; TIEN! Etages. Ik begon op de begane grond waar ik m'n ogen al uitkeek. Ik werd verliefd op drie Kate Spade tassen, stond op het punt een Michael Kors portemonnee te kopen en wilde eigenlijk per direct wel ten huwelijk gevraagd worden, want m'n trouwring heb ik inmiddels uitgezocht. Ik kocht nieuwe Chanel parfum, mijne was toch bijna op én de dollarkoers hè! En daarna kwam ik nog een waanzinnig Marc Jacobs iPhone hoesje inclusief spiegeltje tegen. Die was 30 seconden later ook in mijn bezit.

Met twee little Brown bags, en de belofte dat ik hier nog terug kom, liep ik even later Bloomindale's uit. Daar bleek dat de kaart die ik meegenomen had met de wandelroutes erop totaaal niet klopte, want ik liep drie keer de verkeerde kant op en dat lag niet aan mijn richtingsgevoel. Daarnaast deed de hele New York reisgids met plattegrond nogal afbreuk aan mijn Hoi-ik-ben-een-New-Yorker- imago. Dus na 8 minuten was ik al volledig klaar met het hele boek en de wandeling. Ik liep een stuk richting de Central Park Zoo, bekeek wat winkels, kwam de Metropolitan Club tegen en nam daarna de eerste de beste metro die ik tegenkwam want ik had om 1 uur afgesproken om te lunchen met Rose. Met een gezonde salade zat ik even later weer op Times Square. Toen we uitgegeten waren stal ik nog even wat plastic bekers (voor de thee) en wat plastic lepels (voor de yoghurt).

Vandaag was het dinsdag, dus dat betekende weer "nieuwe mensen dag". Ik liep m'n klas in waar al één nieuw Chinees-Taiwans-Koreaans-meisje zat en deed stiekem een schietgebedje dat het bij dit enige meisje zou blijven. Helaas had ik vandaag niet zo'n goed karma en bleven de Chinezen,Taiwanezen en Koreanen maar binnen stromen, als een soort invasie. Uiteindelijk zit ik nu met Niki, een Nederlands meisje in de klas en verder is de klas gevuld met een Italiaans meisje, een Frans meisje, een Kaapverdië-bewoner, een Saoudie-Araab en de rest zijn Chinezen, Taiwanezen of Koreanen.

Het voordeel is wel dat ik één van de langste van de klas ben, de gemiddelde Chinees, Taiwanees, Koreaan is 1.35 lang. Vandaag was Sarah, onze teacher er ook niet, dus Niki en ik waren er even van overtuigd dat wij in de verkeerde klas. Ook die gedachte was van korte duur. Want Sarah was ziek, dus een andere teacher nam het even over. We deden een introductie, waarbij één Chinees-Taiwanees-Koreaan nonstop iedereen verbeterde. Super irritant en hier blijkt maar weer dat ze nu al de wereld aan het overnemen zijn.

Verder deden we wat oefeningetjes waarbij alles wat ik zei werd overschreeuwd door de Chinezen-Taiwanezen-Koreanen dus ik hoop dat morgen Seth, m'n lievelingsleraar er weer is en hij ons gewoon allemaal uit laat praten.

Na school liep ik met Rose Times Square over, gingen we naar de Toys'r Us waar een reuzerad in de winkel staat en waar een heuse Willy Wonka afdeling is. Ik werd spontaan verliefd op deze speelgoedwinkel. Daarna liepen we naar de M&M's store, weer een soort kleine hemel met 1739284 kleuren M&M's met 59264 verschillende smaken. Ik vulde een zakje met roze M&M's en kon m'n geluk niet op. Roze M&M's zien er zoooo leuk uit en zijn nog lekkerder dan de gewone M&M's (of dat is puur psychisch, kan ook). We liepen verder naar Junior's en daar at ik weer de lovely Salmon en de Strawberry Cheesecake.

Nu zit ik op m'n bed The Voice America te kijken met de roze M&M's naast me. Ik MOET morgen minimaal 6 uur rondjes lopen door NYC. Of verplicht de sportschool opzoeken ergens in dit hotelgebouw. Mijn voorkeur gaat uit naar het eerste.

"Welcome at the Empire State Building, young lady!"

Toen de wekker ging vanmorgen, was ik even in de war met waar ik ookalweer was. Na een paar seconden was ik me er weer van bewust dat ik toch echt echt echt niet wakker was geworden in Ermelo-city. Ik sprong m'n bed uit en checkte m'n telefoon op wat nieuwe berichtjes (leuk al die reacties op wat ik iedere avond schrijf!). Ik keek naar buiten of ik de zon zag, kleedde me aan en nam een bekertje yoghurt. Om 8 uur pakte ik m'n tas en liep naar de lift. Beneden in de lobby stond Bindu, de medewerkster van mijn school EC die mij en Zwitser Marcel vorige week naar school begeleidde. Nu stond ze weer met een nieuwe groep, angstig kijkende leerlingen te wachten. Bindu herkende me nog, en na een "How are you?" en "See you at school!" Liep ik de draaideur door naar buiten.

Met een volledig ander gevoel dan vorige week maandag vervolgde ik m'n weg over Eigth Avenue. Ik ben nu zoveel meer zelfverzekerd, weet de route uit m'n hoofd, durf eens een andere straat te nemen en ben inmiddels een beetje gewend aan dit leventje.

Op school hadden we weer les van Seth. We begonnen met het weekend te bespreken en het Italiaanse meisje vertelde trots dat ze Dan Humprey a.k.a Penn Badgley had gespot in Brooklyn. Sindsdien haat ik haar. En met mij de hele klas, want we waren allemaal jaloers. Inclusief Seth-de-teacher.

Het thema deze les was crime en immigration en ik mocht mooi in het Engels gaan vertellen hoe wij Nederlanders tegenover Turken en Marrokanen staan en hoe moeilijk het is om in te burgeren in Nederland. Eigenlijk heb ik daar geen idee van, ik heb maar verteld dat het heeeeel moeilijk is. De meeste niet-Europeanen uit mijn klas weten toch niet waar Nederland ligt en wat voor land het is. Behalve Seth dan, die wist te vertellen dat wij een "Orange-day" hebben en dat iedereen dan oranje aan heeft. Waarom, daar had hij geen idee van. Toen ik vertelde dat het was om de verjaardag van de koningin/koning te vieren, vond de klas dat nogal vreemd. Hier in Amerika krijgt toch ook niet iedereen vrij om te feesten wanneer Obama jarig is!?

Om kwart voor 12 was de les afgelopen en ging ik Rose opzoeken bij Grand Central Station. We zochten nog even een bank om wat geld te wisselen en liepen daarna naar de metro op weg naar Brooklyn. Ik mocht van Seth niet eerder New York verlaten voor ik een cookie had gegeten bij de Monofuku Millbar, die de lekkerste koekjes van heel Brooklyn schijnt te verkopen. En dat wilden wij proeven offcourse.

Toen we in Brooklyn uit de metro liepen wist ik even niet wat ik moest zeggen. Brooklyn is zó anders dan Manhattan. Het leek wel alsof we in een soort achterstandswijk waren terecht gekomen. Er was zowat niemand op straat, de mensen die er liepen waren een aantal artistiekelingen. Reclameborden vielen half uit elkaar en zelfs de Yellow-cabs ontbraken. Wij belandden allebei in een soort cultuur-shock en gingen op weg naar dé cookiebar. Ook deze zag er nog artistiek uit, klein met krijtbordjes en een bankje voor het raam. Ik nam het blueberry cookie en dat was met stipt het beste cookie dat ik ooit heb gegeten. Zelfs Ben & Jerry's Cookiedough is hier niks bij. Dit maakte Brooklyn voor even weer goed, maar we besloten wel om weer terug te gaan naar Manhattan. Ik geloof dat mijn hart daar toch meer ligt dan in Brooklyn.

In de metro stapte Rose een paar haltes eerder uit dan ik en we spraken af om 's avonds weer te dineren samen. Op weg naar m'n hotel wist ik dat ik één ding absoluut moest doen en dat was m'n kamer schoonmaken. Niet dat het nou zo smerig is, maar ik hou wel van schoon en schoon dat was het niet meer. Toen ik de lift inliep kwam (of all people) Zwitser Marcel ook de lift in lopen. We kletsten wat over school, kwamen erachter dat we hetzelfde rooster hadden en praatten over wat ik vanmiddag en vanavond ging doen (ik geloof dat ik eindelijk een goed karma heb!!).

Op m'n kamer aangekomen vond ik het leuker om te skypen dan te gaan schoonmaken dus ik ging eerst even met thuis kletsen. Daarna kon ik er niet meer onderuit en pakte m'n vaatdoekje. Ineens bedacht ik me dat ik geen emmer had. En geen schoonmaakmiddel. Met mijn vloeibare handzeep op het vaatdoekje heb ik toen op z'n primitiefst schoongemaakt. Ik dweilde als laatste nog even de vloer en was na 5 minuten poetsen toch echt wel klaar. Mam, je kan weer trots op me zijn!

Omdat ik nog wat uren over had voor het dinnertime was, deed ik m'n schoenen weer aan, pakte m'n colbertje en handtas en liep naar het Empire State Building. Iedere dag kom ik er langs, iedere avond verbaas ik me weer over de kleuren die de toren heeft (dit wisselt iedere dag), maar ik was er nog nooit zelf bovenop geweest. Ik kocht een toegangskaartje, moest m'n tas en riem afgeven, liep door de bodyscan en stapte, net als 93 Koreanen, in de lift. Eenmaal op de 86e etage aangekomen wist ik niet wat ik zag. Natuurlijk kende ik het beeld wel van foto's, maar als je dan met eigen ogen heel Manhattan voor je ziet liggen is het toch wel even anders. Toen ik richting Wallstreet keek, het nieuwe WTC zag, en het vrijheidsbeeld in de verte zag staan, werd ik lichtelijk emotioneel. Zo bijzonder om in m'n eentje daar te staan, meters boven de grond, tussen alle verliefde stelletjes en gezellige gezinnetjes, kijkend naar gebouwen die ineens niets anders meer lijken dan Lego gebouwtjes. Ik voelde me even heel klein.

Na een tijdje had ik alle kanten gezien, m'n tranen weggeslikt en ging ik weer met de lift naar beneden. Mijn volgende stop was iets wat ik al heel lang wilde zien, het huis waar Máxima vroeger gewoond heeft. Toen ze een relatie kreeg met koning Willem-Alexander. Dat het huis gewoon in een straat in Chelsea lag, dat wist ik al, maar ik wilde er gewoon graag zelf even lopen. Ik nam de metro downtown en belandde uiteindelijk in Chelsea. Vrij snel had ik de goede straat en het huis gevonden en stond ik als een debiel daar foto's van te maken. Gewoon een simpel appartementencomplex met een brandtrap. Maar toen ik even later in de dichtstbijzijnde Starbucks zat, vroeg ik me wel even af hoe vaak Máxima hier wel niet gezeten zou hebben.

Om kwart over 6 was ik weer terug in m'n hotel, besloot met Rose dat we Mexicaans gingen eten en liep even later weer richting de metro op weg naar Grand Central Station. We aten in hetzelfde restaurantje als vorige week dinsdag en deze keer smaakten m'n nacho's nóg lekkerder.

Na lekker gekletst te hebben vroegen we om 9 uur de rekening en liepen weer terug naar de metro. Daar namen we afscheid en zo was ik een kleine 10 minuten later weer in the New Yorker om te douchen, tv te kijken en te bloggen.

Oh op foto nummer 4 hieronder, zie je helemaal bovenin iets groens. Dat is Central Park. En op foto 3 is die toren met die kraan het nieuwe WTC, daar rechts van zijn twee eilandjes, op het achterste eilandje staat een klein streepje, dat is het vrijheidsbeeld! En foto 2 is Brooklyn. En foto 5 Máxima d'r huis.