"Turn left instead of right!"

Heel soms zijn dingen meant to be. Bijvoorbeeld dat een collega van de Sales-afdeling een appartement heeft staan in haar tuin. Die net weer vrijgekomen is omdat de vorige huurder terug is naar Japan. Dat de Sales-collega dit tegen een andere collega zegt die weer bedenkt dat een collega van de afdeling waar ik nu werk daar misschien wel interesse in heeft. De collega van mijn afdeling heeft er geen interesse in, want voor een heel gezin is het net iets te klein. Zij begon na te denken en dacht aan mij. En zo zat ik vrijdagavond om vijf uur bij de Sales-collega in de auto op weg naar haar huis om het appartement te bekijken.

Het staat in Burbank, een goede en nette wijk in LA waar ook enkele celebs wonen. Het staat aan een grote brede straat met echte Amerikaanse huizen en via de poortdeur komt je bij een trap. Die ga je op en dan kom je op een soort balkon terecht. Loop je het appartement binnen, dan sta je meteen in de woonkamer, met een koelkast en keuken. Naast de keuken is een deur naar de slaapkamer. Waar al een bed en een kast staat. Aan de andere kant is nog een deur en daar is de badkamer met een wastafel, wc en douche. Perfect!

En zo had ik vrijdagmiddag ineens een appartement, ookal is het officiële contract nog niet getekend. Maar het voelt goeden ik ben weer een beetje opgelucht. Nu hoef ik ook geen nachtmerries meer te hebben waarbij ik over zes maanden nog steeds in het hotel slaap. In het hotel slapen is geen ramp, m’n kamer  is groot, ik heb twee mega bedden, een heerlijke douche, maar dat ik op m’n werk woon breekt mij een beetje op. Ondanks dat ik hier pas 1,5 week ben. Het probleem is, inmiddels leer ik steeds meer collega’s kennen. Zij herkennen mij weer. Wat dus betekent dat alles wat ik hier doe in m’n vrije tijd, iedereen ziet dat. Loop ik naar de gym, dan ziet iedereen dat. Sta ik buiten het hotel te wachten om opgehaald te worden, dan zien de conciërges dat. Ga ik in de bar zitten, dan word ik bedient door m’n eigen collega’s. Maar ik ga niet zeuren, onder een brug slapen is erger. Maar het is wel fijn dat ik een appartement heb gevonden. Ik kijk er al naar uit om het in te richten en het mijn eigen huisje te maken.

Vrijdagochtend werd ik een paar minuten voor de wekker wakker en ging vrolijk onder de douche staan. Ik deed m’n pak aan, ging nog even Skypen en liep om kwart voor acht naar beneden om te ontbijten. Stipt acht uur zat ik achter m’n bureau om weer ingewerkt te worden op de PBX afdeling. Langzaamaan leer ik de werkwijzen kennen, weet ik hoe ze bepaalde dingen doen en vooral waarom ze die dingen doen.  Ook werd mij weer duidelijk hoe anders mensen hier met elkaar om gaan en hoe slecht de verzekeringen hier geregeld zijn. Een collega is opgevoed door zijn opa en oma en vorige week is zijn oma overleden. Om steun te betuigen ging een manager langs medewerkers met een kaart, waar iedereen iets in schreef. Opzich niets vreemds en ik vond het juist wel heel aardig dat ze een kaart schreven voor hem. Tot er een tweede envelop kwam waar geld in verzameld werd voor de begrafenis. Blijkbaar had de oma van die collega geen begrafenis verzekering. En de familie ook niet. Vandaar dat mijn collega’s geld inzamelen om een bijdrage te leveren aan de kosten voor de begrafenis. Best lief en het laat zien dat iedereen hier wel begaan is met elkaar. Het laat ook wel weer zien hoe goed wij het eigenlijk hebben in Nederland.

Aan het einde van de dag had ik een gesprek met mij manager over mijn voortgang, over de vragen die ik eventueel heb en over hoe het mij gaat. Omdat er vorig jaar een paar strubbelingen waren met een trainee, willen ze dat dit jaar voorkomen door iedere week een evaluatiegesprek te houden. Daarnaast moet ik ook iedere dag een formulier invullen over wat ik geleerd heb die dag, wat ik graag wil leren en waar ik hulp bij nodig heb.  

Vrijdagavond, nadat ik mijn nieuwe appartement had bekeken,werd ik om zeven uur opgehaald door een van de meiden uit Nederland waarmee ik samen naar Santa Monica ging voor de borrel van ‘’Dutchies in LA’’. Een groep meiden/vrouwen die in LA wonen en iedere maand borrelen. In het kader van, ik-moet-nieuwe-vrienden-zoeken-en-heb-zin-in-gezelligheid, had ik op facebook een oproep geplaatst of er ook mensen vanuit Universal City de kant van Santa Monica op gingen. Uiteindelijk reageerde er iemand en samen met haar ging ik naar de borrel. De borrel was gezellig, heel leuk om Nederlanders te ontmoeten hier en vooral om al de verschillende verhalen te horen van hoe iedereen hier gekomen is. Met of zonder man, met of zonder baan, met of zonder kinderen, voor een half jaar of voor de rest van hun leven. De een is hier omdat haar man een goede baan heeft gevonden, de ander werkt in de mode-business, weer een ander woont weer bijna naast de Kardashians en de vrouw waar ik mee meereed heeft eerst in San Fransisco gewoond en woont nu hier.

Gistere was een dag vol eerste keren. Ik liep om negen uur al in de supermarkt op zoek naar flessen water, een schrijfblok, een kleine zak chips, met de nadruk op klein. Onvindbaar natuurlijk. Ik kocht tien yoghurtjes, want dat is goedkoper met m’n Ralph’s membercard, kocht wat appels en ander fruit en liep naar de kassa. Het is hier heel normaal dat je je eigen tassen meebrengt naar de supermarkt. Wat ik natuurlijk niet wist dus ik moest 10 cent betalen voor een papieren tas. Die halverwege m’n wandeling naar het hotel door midden scheurde. Hoe ik uiteindelijk met al m’n boodschappen aankwam bij het hotel, daar praat ik verder niet over. Al kan ik gedeeltelijk de ‘’aardbeving’’ de schuld geven. Want toen ik over slaat liep was het heel even alsof er wat schoktte. Ik dacht dat het aan mij lag, dat ik het me in had gebeeld. Maar toen ik later op de site van de LATimes las dat er een kleine aardbeving was geweest, wist ik dat dat het was wat ik voelde.

Om elf uur had ik afgesproken met een man die al tien jaar in LA woont. Ik ken hem via m’n oom en tante die een bed enbreakfast op La Palma hebben. Hun eerste gast via AirBnB(een boekingssite) was een man genaamd Russel en die komt uit LA. Ik kreeg zijn e-mail adres en heb hem een tijdje geleden al gecontact over mijn zoektocht naar een appartement, een auto en nog meer tips. Hij vroeg zijn vriend Steve om advies en na een aantal keer heen en weer mailen sprak ik met Steve af om te gaan lunchen zaterdag. Natuurlijk nadat ik hem volledig had opgezocht op Linkedin, Facebook, Twitter en Airbnb. Afspreken met vreemden moet je veilig doen. Hij gaf zelf al al zijn contactgegevens en voor de zekerheid stuurde ik die nog even door naar m’n ouders. Misschien iets te overdreven, maar ik ben inmiddels al 58 keer gewaarschuwd voor alle ‘’weirdo’s’’ die in LA wonen. 

Steve was gelukkig volledig te vertrouwen, nam me mee naar een vegetarisch restaurant, waar ik erg lekker gegeten heb. Vegetarische taco’s en een salade met quinoa. Lekker healthy. Steve vertelde over LA, over de omgeving, over do’s anddon’ts en om een uur of één namen we afscheid en was ik klaar voor plan twee van vandaag. Een bankrekening en een Amerikaans telefoonnummer.

Allereerst  nam ik de metro naar Hollywood, twee haltes verder, waar ik naar de Chase bank ging. Bij de bank werd ik welkom geheten en zodra ik aangaf een nieuw account te willen werd ik behandeld als een soort queen. Ik kreeg meteen koffie met een koekje en werd na twee minuten opgehaald en meegenomen door m’n ‘’personal banker’’ Vinny (niet lachen om die naam, niet lachen). Ik vertelde dat ik een nieuw account wilde, maar nog geen Social Security nummer had. Hij moest eerst het een en ander uitzoeken, kwam met een passend bankaccount en vroeg of ik aan papersaving wilde doen. Oftewel, of ik e-mails wil  ontvangen van de bank in plaats van brieven per post. Natuurlijk wil ik dat. Om akkoord te geven moest ik zes A4-tjes ondertekenen, dat dan weer wel.Vinny legde vanalles uit over Direct Deposit (dat ik mijn salaris elke twee weken meteen op m’n bankrekening krijgen gestort in plaats van dat ik iedere twee weken een cheque moet halen). Hij vertelde over rood staan, dat wanneer je ’sochtends 50 euro wil pinnen en er maar 40 opstaat, dat je dan gewoon kan pinnen. Maar wel die zelfde dag naar de bank moet gaan om geld op je rekening te storten. Doe je dit niet, dan moet je 35 dollar betalen. Een beetje apart, dus dat hoefde ik niet. Ik ga er niet vanuit dat ik hier rood kom te staan, lang leve de creditcard voor noodgevallen. Na twee uur kletsen metVinny wenste hij mij een ‘’Wonderfull Experience’’ bij Chase en beloofde hij me iedere maand te bellen om door te nemen hoe ik het bankieren bij Chase ervaar. Alsof ik een rekening heb geopend om er miljoenen op te storten.. Was het maar zo’n feest.

Daarna ging ik door naar T-mobile, mijn collega’s raadden deze provider aan voor een Amerikaans nummer. Ik legde mijn situatie uit, kreeg een prepaid abonnement aangeboden, betaalde en was meteen online. Beter kon niet.

Op de terugweg ging ik bij Starbucks zitten waar ik probeerde mijn Whatsapp te fatsoeneren. Ik zag alleen nog maar nummers en van geen enkel contact een naam. Lekker irritant. Na een uur was m’n batterij leeg en ging ik terug naar het hotel. Voor de metro moest ik even stoppen, want daar was net een demonstratie begonnen. Een demonstratie tegen geweld en de staat en het had iets te maken met Kelly Thomas, een dakloze die een tijdje terug is overleden door geweld van de politie. Er stonden camera ploegen bij, er was overal politie en terug in het hotel zag ik op het NBC-nieuws een item over de demonstratie. Leuk om dat meegemaakt te hebben en het later terug te zien op tv. Even later stuurde ik m’n collega waar ik mijn appartement van huur een berichtje dat ik een telefoonnummer heb en een bankaccount. Ze vroeg of ik prepaid had van AT&T, want dat is de enige provider die goed bereik heeft bij haar in de buurt. Die had ik niet, dus kon ik vandaag weer terug. Een kleine teleurstelling, ik was zo trots dat ik alweer twee dingen had geregeld, dat ik ervan baalde om vandaag weer terug te moeten naar T-mobile en een abonnement te moeten regelen bij AT&T. Ik ging even facetimen met een van m'n nichtjes en nadat ik gegeten had besloot ik om maar op m’n kamer tv te gaan kijken en rond een uur of tien viel ik slaap.

Vanmorgen was ik vroeg wakker en ging even Facetimen met m’n ouders. We kletsen over vanalles en nog wat en het is toch wel gek dat ik helemaal hier zit en in Ermelo iedereen gewoon nog steeds hetzelfde doet als toen ik 1,5 week geleden daar nog was. Op dit moment besef ik ook nog niet helemaal dat ik een jaar weg ben en pas in 2015 terug kom. Misschien komt dat omdat ik nog in de ‘’overlevingsmodus’’ zit. Ik moet nog zo ongelooflijk veel regelen, en er komen zoveel nieuwe dingen op mijn pad tijdens mijn werk, dat ik eigenlijk weinig tijd heb om te beseffen dat ik hier de komende twaalf maanden ben. Vanochtend betrapte m’n moeder mij erop dat ik voor het eerst zei; ‘’Nu ik hier woon’’. In plaats van nu ik hier ben of nu ik hier zit. Misschien onbewust wordt het hier toch wat meer mijn thuis, hier in LA. Ik denk wanneer ik straks mijn appartement aan het inrichten ben en helemaal gesetteld ben en alle belangrijke dingen heb geregeld, dat ik dan tijd heb om te beseffen dat ik hier een leven moet opbouwen en het komende jaar Californië (of Cali, zoals "wij locals" het noemen) mijn thuis mag noemen.

Op internet zag ik dat de AT&T winkel om 10 uur open ging en T-mobile pas om 11, dus ging ik eerst naar AT&T lopen. Met de nadruk op lopen, want het was een wandeltocht van een half uur. Aangekomen bij AT&T bleek dat de winkel pas om 11 uur open ging. Ik liep naar een koffietent aan de overkant en met een Vanilla-Latte zat ik buiten op het terras mensen te bekijken. Mensen die naar de sportschool gingen, mensen die in hun auto op weg waren naar werk of naar een kerk. Ik zag een zwerver, een paar verliefde stelletjes en een aantal mensen die hun chihuahua aan het uitlaten waren.

Stipt elf uur stond ik voor de deur van AT&T en werd ik geholpen door Frank, ik zei het al, sommige dingen zijn ‘’meant to be’’. Ik vertelde de jongen mijn verhaal, dat ik een nieuwe prepaidkaart nodig heb en dat ik een internet aansluiting voor in mijn appartement nodig heb. Hij vroeg waar ik vandaan kwam, vond mijn Engels goed (note to myself; ik moet me niet zo druk maken over mijn Engels en er niet onzeker over zijn) en na een uur kletsen met hem, een collega en nog een andere klant, toevallig ook een ‘’trainee’’, had ik voor de tweede keer in 24 uur een nieuw mobiel nummer.

Ik nam weer de metro naar Hollywood, op weg naar T-Mobile en regelde dat mijn andere nummer stop werd gezet. Daarna ging ik weer terug naar m’n hotel om mijn telefoon op te laden. Ik pakte na een uur weer mijn tas met de aantekeningen die afgelopen week tijdens mijn werk had gemaakt en nam ook mijn nieuwe schrijfblok mee. Ik was van plan om naar een park te gaan maar omdat de ingang die ik wilde nemen gesloten was en de andere ingang ongeveer 21 kilometer verderop was, liep ik naar het Hollywood Highland Center. Daar waar je een supermooi uitzicht naar het Hollywood signhebt. De Walk of Fame in Hollywood doet mij niet zoveel, dat heb ik inmiddels al wel gezien. Maar het Hollywood-sign heeft voor mijn gevoel iets magisch. Wanneer ik op een terras zit met uitzicht naar het Hollywood-sign en bezig ben, met in dit geval, het overschrijven van mijn aantekeningen, dan besef ik mij maar weer eens dat ik in Los Angeles ben. In de USA. In een stad waar iedereen doet wat hij wilt. Waar iedereen aantrekt wat hij wilt. En waar iedereen zegt wat hij wilt. En waar iedereen zijn grootste dromen naleeft. Dan Brown zei in College-tour;  ‘’Take a left turn instead of a right turn.’’ En dat is hoe ik mij hier een beetje voel op dit moment. Weg van al het vertrouwde om mij heen. Op zoek naar nieuwe mensen en nieuwe ervaringen. Het is niet altijd heel makkelijk om hier alleen te zijn. Maar met het idee dat ik niets te verliezen heb en ‘’let's kick some ass’’ in mijn achterhoofd, red ik het hier wel!  

"Take your ten!"

Vandaag een week geleden lag ik al uren te slapen, gebroken van de jetlag en doodmoe van alle emoties. Inmiddels ben ik een week verder en heb ik mijn jetlag verslagen en vannacht voor het eerst van tien tot half zeven geslapen. Daarnaast leer ik langzamerhand het hotel kennen, of in ieder geval de weg naar het ‘’cafetaria’’ en alle gangen achter de schermen. Ik begin ook collega’s te herkennen. Alhoewel, met 500 medewerkers heb ik mij inmiddels aan sommigen al 4 keer voorgesteld en tegen andere begin ik ineens te praten waarna zij vragen; ‘’Who are you?’’.

Ik slaap nog steeds in het hotel. De zoektocht naar een appartement en een auto zijn er twee waar ik mij op dit moment het meeste druk om maak. Ik heb één aanbod voor een kamer met eigen badkamer, maar ik heb geen auto om die kamer te bekijken. En het OV hier in LA is nogal een grote hel. Daar komt bij dat ze hier in het hotel ieder jaar twee internationale trainee’s aannemen. Behalve dit jaar. Afgelopen jaar waren er ook twee, en zij deelden een appartement vlakbijhet hotel. Met z’n tweeën kan dat makkelijk maar ik kan in mijn eentje dat appartement niet betalen. 

Ik moet dus alles alleen doen. Een Social Security Number aanvragen, m’n rijbewijs regelen, de dichtstbijzijnde supermarkt vinden, op zoek naar een auto, Ik word lichtelijk op de proef gesteld. Al ligt dat ook wel een beetje aan mijzelf. Mijn collega’s zijn heel erg vriendelijk en geïnteresseerd. Verschillende managers hebben hun hulp al aangeboden voor als ze me ergens naartoe moeten halen of brengen, of wanneer ik advies nodig heb voor een appartement, of ergens zelf niet uit kom. Ongelooflijk aardig, alleen moet ik nog even leren omgaan met hulp aannemen.. Van huis uit heb ik geleerd hoe belangrijk het is dat je  niet afhankelijk bent van anderen. Dat ik nu eigenlijk hulp moet gaan vragen en accepteren, vind ik lastig. Maar ook dat hoort bij het hele leerproces, ik word er als het goed is (uiteindelijk) alleen maar beter van....

Dinsdag zou ik eerst de hele dag werken op de PBX-afdeling, de afdeling die verantwoordelijk is voor de gehele telefooncentrale, Personal Broadcasting nog wat. Maar omdat ik nog geen Social Security Number had, een soort sofinummer, moest ik dat eerst aanvragen. Volgens mijn collega’s dan. Volgens het handboek van de Visum-organisatie niet, en van de website van het Social Security Office werd ik ook niet echt wijzer. Dus besloot ik om er dinsdagochtend toch maar gewoon heen te gaan (nadat ik uitgebreid de route had opgezocht). Ik liep de heuvel af naar de metro, waar ik gevraagd werd een petitie te tekenen voor het water of iets in die trant. Er is namelijk ernstig water tekort hier in California, al merk ik daar niets van, maar ik las het op Nu.nl en af en toe komt er wat op tv voorbij over het water tekort. Ik nam de metro naar Hollywood en liep in eerste instantie de verkeerde kant op, na vier heuvels kwam ik erachter dat de huisnummers op liepen en ik inmiddels bij 1800 was en bij 1120 moest zijn. Dus weer vier heuvels terug (ik word zo slank hier, thanks tomijn oriëntatie-gevoel), en op naar het Social Security Office(SSO). Ik liep langs vijf zwervers, honderden auto’s en best weinig voetgangers. De meeste mensen hier doen echt alles met de auto. 

Bij het SSO moest ik eerst door een scan, werd m’n tas gecontroleerd en kon ik daarna een nummertje trekken. Ik kwam terecht in een grote ruimte waar rijen met stoelen stonden, een grote tv en een paar hokjes met medewerkers. Het leek een beetje op het Amerikaanse Consulaat in Amsterdam maar dan met nog minder sfeer. Mensen liepen met mondkapjes op, mensen waren aan het schreeuwen, mensen begrepen dingen niet en de airco deed het niet. Ik had nummer 546en ze waren net bezig met 479. Dat geeft de burger moed. Ik besloot om op een stoel te gaan zitten en zat naast een hele vriendelijke mevrouw, met de meest waanzinnige openingszin ever; ‘Wow you have a beautiful skin!’’ Ik wist heel even niet wat ik moest zeggen, Maybeline in mijn beste vriend en mijn huid is nou niet echt dat je zegt heel mooi egaal. In ieder geval begon ik maar over foundation, zij vroeg welk merk ik gebruikte en haatte mij bijna omdat ik uit Europa kwam want daar is make-up veel beter. Zij was ooit in Frankrijk geweest en in Italië en vond Europa geweldig. 

Daarnaast heette ze me welkom in ‘’Real America’’. Zoals ze het Social Security Office noemde.  Na een uur was ik eindelijk aan de beurt, moest 48 papieren overhandigen en kreeg uiteindelijk een brief mee  dat mijnSocial Security Card naar het hotel wordt opgestuurd binnen twee weken. Daarna kan ik m’n rijbewijs gaan halen.

’s Middags begon ik op de PBX afdeling en kreeg ik uitleg over vanalles en nog wat. De PBX afdeling waar ik de komende tijd word ingewerkt behandelt alle inkomende telefoontjes. Intern en extern, van gasten, van collega’s, iedereen belt de PBX-afdeling. Vanaf daar worden alle telefoontjes doorverbonden. Met de nadruk op doorverbonden, want óveral is een afdeling voor. Iemand wil Kosjer eten? Verbind door naar de Kosjer-keuken. Iemand wil roomservice? Verbind door naar de Roomservice-afdeling, Iemand wil informatie over de kamerprijs? Verbind door naar Reserveringen. Een Chineze touroperator belt? Verbind door naar de Chineze Salesafdeling. Iemand wil informatie over een taxi vanaf het vliegveld? Verbind door naar de Concierge. Iemand heeft z’n tandenborstel laten liggen? Verbind door naar Housekeeping. Wifi op de kamer werkt niet? Verbind door naar de IT-er. Ideaaaal!

Omdat ik nog lang niet alle afdelingen, laat staan alle collega’s ken, is het nog best lastig om te volgen en om te bedenken naar wie wat doorverbonden moet worden. Gelukkig hoef ik deze week alleen maar mee te luisteren met de gesprekken. Vanaf volgende week ga ik voor het ‘’echie’’. Spannend, maar ik heb wel het gevoel dat ik de hele dag volop aan het leren ben. Vooral ook omdat alles in het Engels is. Ik merk dat ik alles goed kan volgen en verstaan, wat betreft het spreken moet ik nog wel even wat meer zelfvertrouwen krijgen. Ondanks dat iedereen zegt dat m'n Engels goed is (ondanks m’n accent) en ik laatst nog kreeg te horen van een collega dat ze dacht dat Engels mijn moedertaal was, vind ik het soms lastig om te reageren op sommige dingen. En dan vooral in hospitality-engels en in het ‘’medewerkers onder elkaar’’-engels.

Ik ben langzaam aan het inburgeren in de Amerikaanse gebruiken. Waarbij ik moet zeggen dat alles wat ik hier op m'n blog schrijf mijn eigen bevindingen zijn en dus misschien niet van toepassing zijn in andere Staten of bij andere bedrijven. Ik kreeg op mijn vorige blog een reactie van een Amerikaan dat een aantal van mijn opvattingen niet gelden voor geheel Amerika, maar alleen voor het hotel waar ik voor werk, of alleen voor California. Er lezen inmiddels mensen van over de hele wereld mee, dus ik moet even oppassen voor sommige dingen die ik hier noteer. Mocht je opmerkingen hebben, daar sta ik altijd voor open!

In ieder geval valt het mij op dat veel mensen twee banen hebben hier. Ze werken overdag in het hotel en ’s avonds hebben ze bijvoorbeeld nog een andere baan als serveerster. Amerikanen werken hard. Daarnaast zijn er veel regels. Zo is het in California verplicht om na 5,5 uur werken een half uur onbetaald pauze te nemen. Daarnaast neem je na zo’n twee uur werken je eerste ‘’ten’’ en zo’n twee uur voor het einde van de dienst je laatste ‘’ten’’. Iets wat ik eigenlijk niet ken vanuit m’n vorige baan, die ‘’ten’s’’ dan. Ik stond dan ook even gek te kijken toen dinsdag een collega zei; ‘’Anne, take your ten!’’ Ik dacht dat ze tan bedoelde en ik naar de zonnebank moest of er heel bleek uitzag. Ik wilde net beginnen over dat ik slecht geslapen had en nog een jetlag heb toen ze zei dat ze even mee zou lopen. Ik hield m’n mond en toen we bij de kantine aankwamen en ze zei; ‘’tot over tien minuten!’’ Begreep ik het.

Ik kan nog drie boeken schrijven over wat ik allemaal meemaak, maar het is nu bijna negen uur. Ik moet nog huiswerk doen, uitzoeken hoe ik morgen vervoer kan regelen naar de borrel van ‘’Dutchies in LA’’. Ik moet nieuwe vrienden zoeken. En ik moet ook nog appartementen researchen. En douchen en de wekker zetten op half zeven. Want morgen om acht uur moet ik weer present zijn en daarvoor nog even Skypen met Nederland.

 

"Go someplace where no one knows your name."

Zaterdagmorgen nadat ik weer om 4AM wakker was geworden (ik ben zo niet gemaakt voor jetlags) besloot ik dat het wel een goed idee was om een echte Amerikaanse supermarkt te bezoeken. Ik probeerde eerst nog wat te slapen, was om 6 uur helemaal klaar wakker en ging maar even uitzending gemist kijken. Toch nog even wat feeling met Nederland houden.

Ik kleedde me aan en ging weer op zoek naar het personeelscafetaria om daar te ontbijten. Ik vond het ‘’cafetaria’’ in één keer, dronk koffie en at een boterham met jam. Een steward (of receptionist, of front desk agent, net hoe je het noemen wilt), kwam bij me zitten en vroeg zich af waar mijn accent vandaan komt. Mijn eerste LA-missie is van mijn Nederlandse accent afkomen, want ik word op dit moment niet echt serieus genomen met dit accent. Maar deze collega was heel vriendelijk, werkt al jaren voor Hilton en is nog nooit in New York geweest. Wat ik wel weer leuk vond, want daar ben ik wel geweest en nu had ik hem tenminste wat te vertellen. Na een half uur ging hij weer aan de slag en liep ik terug naar m’n kamer om een lijstje te maken met boodschappen én de route naar de supermarkt uit te zoeken. Na een kwartiertje wandelen kwam ik bij Ralph’s. Dé supermarkt in Studio City. Ik liep de verschillende paden door en verbaasde me nogal over dat ongeveer ieder artikel in de aanbieding is. Koop je één beker yoghurt, kost deze $ 1,50. Koop je er 10 dan kosten ze nog maar $ 1,40 per stuk. Zulke aanbiedingen daar staan de schappen vol mee. Mensen lopen met twee karren, vol met 8 zakken chips, 10 dozen wasmiddel, 6 kilo appels, ik keek m’n ogen uit. Ik kocht een tube tandpasta (drie keer zo groot als in Nederland), shampoo en conditioner, een beker yoghurt en een bakje met watermeloen. Kom maar door vitamines!

Terug in het hotel ging ik even Skypen met m’n lievelingsnichtjes en liet ik hen gedeelten van het hotel zien, en de ongelooflijk blauwe lucht. Ik besloot daarna om weer naar het Hollywood Highland Center te gaan. Dat is een van de weinige dingen die per metro te bereiken zijn en waar het gezellig druk is. Ik nam de Cosmopolitan mee, kocht een Skinny Vanilla Latte en ging op het terras in de zon zitten. Een beetje mensen kijken, een beetje lezen en heel erg genieten. Keek ik naar links, dan zag ik het Hollywood-sign in de bergen. Blijft bijzonder.

Na een uurtje kwamen er mensen aan mijn tafeltje zitten, wat Nederlanders bleken te zijn. Hoe klein is de wereld?! Toen ik later weer met de metro naar het hotel ging, stapte er twee Nederlandse meisjes in. Zo gek, duizenden kilometers van Nederland vandaan, stappen er net in de coupé waar ik in zit twee Nederlandse meisjes in. Terug in mijn hotel nam ik een douche, ging nog even wat eten in het hotel, keek tv en ging naar m’n bed.

Zondagmorgen was ik alsnog niet verlost van m’n jetlag en weer om vijf uur ’s ochtends klaar wakker. Ik denk dat het hele probleem met die jetlag is dat ik niet op kan blijven tot een uur of tien ’s avonds maar om acht uur omval van de slaap en mezelf daar niet tegen verzet. Dus de volgende ochtend weer veel te vroeg wakker ben. Vanavond mag ik van mezelf niet eerder dan half tien gaan slapen. Ben benieuwd of ik dat ga redden.

In ieder geval was ik om 5 AM LA tijd aan het skypen met thuis en maakte daarna plannen voor die dag. Ik bedacht me dat ik al vijf dagen niet gesport had dus dat een bezoekje aan de Gym geen slecht idee was. Ik ging eerst even snel ontbijten, trok daarna m’n sport outfit aan waarna ik op zoek ging naar de Gym. Lopend door het hotel in mijn sportoutfit voelde ik mezelf nogal stoer en reuze sportief. En dat om half 10 's ochtends.

De Gym (ik vind dat zo’n leuk woord) stond vol met toestellen waar je enorme buik- of beenspieren van krijgt en drie loopbanden. Ik koos een loopband uit, eentje die verste weg van de spiegel stond. Ik weiger te zien hoe on-charmant ik eruit zie al rennend. Na vijf minuten op knopjes drukken kwam ik er achter hoe die hele loopband werktde praat en koos ik een uur durend programma met heuveltjes en platte stukken om te sprinten. De grootste grap was nog dat er een mogelijkheid was om tv te kijken en ik tijdens het rennen vijf afleveringen van Spongebob Squarepants kon bekijken. Halverwege mijnworkout kwam er een Amerikaan naast me rennen, een van het formaat xxxxl die met een snelheid van 1 kilometer per uur na 10 minuten bijna op de grond lag. Best slecht van mezelf, maar ik voelde me daardoor nog sportiever. Na een uur lag ik ook zo goed als op de grond en deed nog een cooling down van vijf minuten en toen was ik er klaar mee. ‘’You did a great work-out, girl!’’ Juichtte de Amerikaan mij toe vanaf z’n buikspierapparaat. We raakten aan de praat, hij was benieuwd wat ik als jonge vrouw hier in m’n eentje deed. Hij kwam uit North-Carolina en was hier voor business. Dat ik hier helemaal alleen was voor een nieuwe baan had hij veel respect voor. Hij vroeg waar ik de Superbowl ging kijken (uhh in het hotel?) en vroeg voor welk team ik was. En toen viel ik nogal door de mand want ik had geen idee tussen welke teams het ging. Hij kon er wel om lachen en wenste me veel succes de komende tijd. Hoe lief!

Na het sporten nam ik weer een douche, ging nog even Facetkmen en besloot (nadat Frank het idee had geopperd) dat ik wel naar de bioscoop kon gaan. Op internet zag ik dat er verschillende films draaiden, waarvan er geeneen mij bekend voorkwam. Behalve The Wolf of Wallstreet, maar die heb ik al gezien. Ik liep naar de lobby, nam daar de shuttle naar the Citywalk, bij de Universal Studio’s en liep even langs de verschillende winkels. Kwam er achter dat er zelfs een volledig Ben & Jerry restaurant is (Starbucks is zó niet meer the place to be). En zag bergen ‘’echte’’ Amerikanen. In de zin van, een kilo of 200 wegend. Om half drie begon de film, ik heb ‘’the awkward moment’’ uitgekozen en zat samen met nog vier andere mensen in de bioscoopzaal. Met 345 lege stoelen, ik heb ze even geteld. Maar desalniettemin was het een leuke film, lekker een feelgoodmovie en  speelde zich af in  New York. Ik bedacht me even dat ik op dit moment dichter bij New York ben dan bij Nederland en werd nog wat gelukkiger. Daarnaast is Chad Michael Murray niet meer m’n droomman. Maar heeft Zac Afron die plaats ingenomen. M’n nieuwe doel is om het aankomende jaar een Zac Afron look-o-like te vinden hier in LA. Of anders in de paar dagen die ik volgend jaar op m’n terugreis in New York ga doorbrengen. Maar daar ga ik nog niet aan denken. Ook werd ik er gelukkig van dat van de andere mensen die ook in de zaal zaten, er twee ook in hun eentje waren, Zo gek is het dus niet hier om alleen naar de bioscoop te gaan.

Toen de film afgelopen was liep ik terug naar het hotel en was zo gesloopt, ookal was het pas half zes, dat ik besloot om na het diner gewoon naar bed te gaan om te bloggen en daarna nog wat tv te kijken. Die hele Superbowl kon me nog even gestolen worden, die kijk ik volgend jaar wel als ik er iets van begrijp. Na drie regels getypt te hebben viel ik bijna in slaap en besloot om niet langer te vechten tegen die stomme jetlag maar gewoon te gaan slapen.

Met als gevolg dat ik vanmorgen om vier uur weer klaar wakker was. Wel acht uur lang achter elkaar doorgeslapen, maar gewoon veeel te vroeg wakker. Eigen schuld, dikke bult. Vanavond moet dat anders.

Vanmorgen was D-Day. Mijn allereerste werkdag, waar ik vijf uur de tijd voor had om me op voor te bereiden. Ik begon met wat whatsappberichtjes vanuit Nederland te beantwoorden, ging nog even Facetimen en trok om half acht nadat ik gedouched had m’n pak maar aan en ging naar beneden om te ontbijten.

Ik begon mijn eerste werkdag bij de afdeling Human Resources, Personeelszaken. De HR manager wachtte al op me en gaf mij eerst bergen met formulieren om in te vullen. Belastingpapieren, papieren van het Hilton en nog wat andere formulieren. Van de belasting begreep ik niets en kon ze mij ook niet echt helpen, want ze mocht officieel geen advies geven van de staat. Heel relax dus. Niet. De regels zijn hier in California nog strenger dan in andere staten vertelde de manager. Alle instanties proberen geld van je af te troggelen, op welke manier dan ook. Dit maakte dat ik me echt gelukkig voelde. Not. Uiteindelijk heeft ze me toch geholpen, nadat ik had gevraagd wat zij zou doen in mijn geval. Het werd mij weer eens duidelijk hoeveel regels er zijn voor Amerikanen en hoe blij je eigenlijk moet zijn in dit land wanneer je werk hebt. Of niet, want er zitten bergen papierwerk aan vast. De HR manager vertelde over de zorgverzekering die het Hilton aan medewerkers aan biedt die fulltime werken en ik vroeg haar naar Obama-care. Wat dat precies was. Obama-care is voor de mensen die geen verzekering hebben via hun werk. Zij krijgen dankzij Obama-Care de mogelijkheid om zich te  verzekeren. Er zijn bedrijven die geen verzekering aanbieden, bedrijven als het Hilton en bijvoorbeeld Starbucks doen dat wel. Dat is waarom heel veel Amerikanen graag bij deze bedrijven willen werken. Omdat ze dan zichzelf en hun gezin (redelijke voordelig) kunnen verzekeren. Ik werd mij er weer even van bewust hoe goed wij het in Nederland hebben. En dat terwijl wij klagen over het eigen risico van € 350,00, dat hier $1200,00 is. In Nederland kan iedereen een zorgverzekering aanvragen naar zijn of haar wensen. In Amerika moet je het geluk hebben dat je bij een bedrijf werkt wat jou een verzekering aanbiedt, anders is het bijna niet te betalen om jezelf en je gezin te verzekeren. 

Halverwege het invullen van de formulieren kwam er een andere nieuwe medewerker binnen die zijn formulieren ook moest invullen. De HR manager vertelde hem dat hij ook nachtdiensten moet werken (hij gaat werken in de F&B, het restaurantgedeelte). Hij vond dat niet erg, heeft thuis een vrouw en twee kinderen waaronder een baby en is gewend om nachten op te blijven. Hij kreeg ook z'n uurloon te horen. De eerste 90 dagen is dat de helft van z'n normale salaris.  Wanneer hij na 90 dagen mag blijven, wordt zijn uurloon het normale salaris. Ik schrok daarvan, een man met een gezin die hier komt te werken verdient nog minder dan dat ik, 23-jarig meisje uit Nederland ga verdienen. Die eerste negentig dagen zijn een soort van proefperiode. Waarin je maar iets meer dan de helft van je salaris krijgt. Je moet er iets voor overhebben om te werken.. De HR manager vroeg hoe ik het hier had en ik vertelde dat ik niet zo goed wist wat ik allemaal moet regelen, ik moet nog een Social Security Number, een rijbewijs, een auto en vooral een appartement. Ze stelde me voor om morgen in plaats van te gaan werken een Social Security Number aan te vragen zodat ik over een week al m’n eerste salaris kan krijgen. Hier in the USA krijg je per twee weken betaald. Super relax! En ze vertelde dat ze zelf ook kamers verhuurd maar dat die op dit moment allemaal verhuurd zijn. 

Wel gaat haar dochter over twee dagen voor vier maanden naar Parijs en kan ik misschien de auto van haar dochter gebruiken de eerste vier maanden, zodat ik in ieder geval een vervoersmiddel heb. Een auto is hier toch wel een must-have heb ik gemerkt. De HR manager vertelde ook hoe ze hier is gekomen. Als veertien jarig meisje is ze vanuit El Salvador naar Mexico gevlucht met haar broer en zus vanwege de oorlog. Later zijn haar ouders hier ook nog naar toe gekomen. Vanuit Mexico zijn ze naar LA verhuist. Zonder legale verblijfsvergunning, zonder werk en vooral zonder de Engelse taal te kennen. Het was een moeilijke periode, maar toen kwam Ronald Reagan aan de macht en kregen alle Amerikanen die voor 1983 naar Amerika zijn verhuist een verblijfsvergunning. En zij kwamen in 1982. Ze vertelde dat het een moeilijke periode was, maar dat ze nu zoveel heeft bereikt. Ze kan haar eigen kinderen alles geven wat ze willen, ze heeft een huis, ze kent de taal en ze heeft een baan. Pas als je helemaal op jezelf aangewezen bent en ergens komt waar niemand je kent, leer je te leven en te overleven. Vanaf dat moment kan het alleen maar beter gaan.

Het was een bijzonder gesprek, waar ik heel even bijna emotioneel van werd. Ergens herken ik mezelf wel een beetje in haar. Ik ken hier in LA ook niemand, ik ben hier volledig op mezelf aangewezen en moet hier mijn eigen leventje helemaal inrichten. Het enige voordeel is dat ik de taal ken. Maar verder weet ik niks en ben ik afhankelijk van mezelf en van de mensen die mij willen helpen.

Om een appartement te vinden heb ik op facebook een bericht geplaatst op de pagina van ‘’dutchies in LA’’. Via mijn bericht ontving ik een berichtje van een ander meisje dat hier ook in LA zit, en bij het Hilton vlakbij LAX (het vliegveld) werkt. Met haar kon ik even ervaringen uitwisselen en het was zo fijn om met iemand te praten die in hetzelfde schuitje zit. Iemand die hier ook aankwam en bijna niemand kende. Die ook opzoek moest naar een auto, een appartement en een sociaal leven. Ik ben niet helemaal alleen hier in deze enorme stad. Vrijdag is er een borrel met allemaal meiden uit LA en daar wil ik eigenlijk heel graag heen. Het nadeel is dat het in Santa Monica is, 30 auto-minuten van StudioCity en 2 OV-uren vanaf hier. Het openbaar vervoer is zo dramatisch hier. Het is niet voor niets dat iedereen hier een auto heeft. Ik denk dat ik lekker decadent voor een taxi kies zodat ik toch veilig van en naar Santa Monica gebracht kan worden. In een sociaal leven moet je nou eenmaal investeren..

Daarnaast reageerde er een andere jonge vrouw, ook oorspronkelijk uit Nederland, die mij graag aan een appartement wil helpen. Zij heeft op haar Facebook een oproep geplaatst, voor mensen in haar netwerk die misschien nog iets weten. Zo fijn dat er mensen zijn hier die mij willen helpen.

Emma gaf mij het handboek voor medewerkers wat ik door mocht lezen.  Er werken hier in totaal bijna 500 mensen, Emma is samen met de HR-director het aanspreekpunt voor al deze mensen. In het handboek las ik dat alleen de medewerkers die als fulltime medewerker staan ingeschreven, 5 vakantiedagen per jaar krijgen. Hoe meer jaren je bij dit bedrijf werkt, hoe meer vakantie-uren je krijgt. Dat is mede een reden waarom mensen lang bij hetzelfde bedrijf blijven werken hier in the USA.  Ik vertelde Emma dat we in Nederland gemiddeld 25 vakantiedagen per jaar krijgen. Ze viel zowat flauw. Daarnaast werken ze hier met een punten systeem. Bij iedere misstap die je hier begaat, denk aan te laat komen zonder het te melden, te laat komen en het wel melden, je pauze niet klokken tot aan klachten van gasten over jou, ontvang je punten. Iedere misstap staat voor een aantal punten. Bij zoveel punten heb je een persoonlijk gesprek, bij nog meer punten moet je in training (hoe Amerikaans!), ontvang je nog meer punten, dan krijg je een waarschuwing en bij een bepaald aantal punten word je ontslagen. Wat een systeem!

Omdat Emma Annerieke niet uit kan spreken, heeft ze me omgedoopt tot Anne (spreek; Annie). Ik heb vandaag ook mijn naamkaartje gekregen met Anne – Netherlands erop. En een badge waarop staat;  In training to better serve you. En dat vind ik eigenlijk best gaaf. Zodra ik me meer comfortable voel met het hotel en het meeste denk te weten, mag ik die badge afdoen.

Langzamerhand krijg ik steeds meer respect voor de mensen die hier wonen en werken. En ben ik absoluut van mening dat we het in Nederland nog niet zo slecht hebben.

Morgen ga ik naar het Social Security Office om een burger service nummer aan te vragen, naar de GMV om een id-kaartaan te vragen zodat ik m’n rijbewijs kan halen, naar de bank om een bankrekening te openen en naar een telefoonwinkel om een Amerikaans telefoonnummer aan te vragen. Heel veel te doen dus.

Op dit moment zit ik de lounge van het hotel, samen met nog wat andere mensen die hun eigen gang gaan. Ik schrijf m’n blog met naast me een groot glas wijn, wat nootjes en het Hilton teammember Handbook. Een dame achter de piano vraagt waar ik vandaan kom en speelt een nummer van The Beatles.

When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me. Speaking words of wisdom, let it be, let it be...

"Welcome on board!"

Afscheid nemen bestaat niet zingt Marco, maar afscheid nemen haat ik enorm en dat was eigenlijk ook iets waar ik al dagen of eigenlijk weken tegenop zag. Hét moment op Schiphol. Er valt eigenlijk niet zo veel over te vertellen, behalve dat er weinig foto's zijn waar ik zonder uitgelopen mascara opsta én zonder wallen. Uiteindelijk ging ik om kwart over acht donderdag-ochtend door de paspoort controle en moest de controleur vier keer kijken of ik het wel echt was omdat ik én niet echt meer toonbaar was qua make-up en er twee verschillende foto's in m'n paspoort/visum staan  Ik mocht doorlopen en kwam uit bij gate F06 waar ik door de douane moest. Omdat mijn handbagage halfvol zat met insuline voor een aantal maanden was ik een klein beetje gestresst of ze daar allemaal wel mee akkoord zouden gaan. Ik koos de meest vriendelijke douanier uit, liet mijn diabetes paspoort zien en hij zei er niks over. Met een grote glimlach deed ik m'n schoenen en riem weer aan en pakte m'n koffertje weer in.

Stoel 26A was bij het raam en vlakbij de trap. Voor het eerst van m’n leven zat ik in een vliegtuig met een bovendek. Al snel kwam m’n buurman eraan en omdat ik nog helemaal in Nederlandse sferen was begroette ik de man met ‘’Goedemorgen’’. Hij was opgelucht; ‘’Ah, een Nederlandse, dat is fijn!’’ en begon te vertellen over wat hij ging doen in LA. Even later werd ook de derde stoel werd bezet door een man, ook een Nederlander en hij mengde zich ook in het gesprek. De man naast mij was erg verdrietig over de weersomstandigheden in LA (het was deze week iets bewolkt in plaats van zonnig en 28 graden zoals vorige week), ik kon het niet laten en antwoorde ‘’ach, ik ga voor een jaar dus maak vast wel een mooie dag mee’’. Beide mannen waren meteen jaloers en geïnteresseerd in wat ik zou gaan doen in LA. Toen het vliegtuig opsteeg kreeg ik het wel heel even moeilijk, en m’n buurman vrolijkte me op door te zeggen ‘’Dat krijg je ervan, wanneer je perse een jaar naar het buitenland wilt!’’ Ik moest daar lichtelijk van glimlachen en werd weer wat vrolijker. Toen we een half uur in de lucht waren kreeg ik wat meer rust over me heen en begon een film uit te zoeken. Na ‘’Chez Nous’’ (best een hilarische film) en ‘’Soof’’ (iets minder boeiende film) opende ik de twee kaarten die ik op Schiphol nog had gekregen en begon meteen weer wat tranen te produceren. Zo lief iedereen die aan mij heeft gedacht de afgelopen tijd en lieve kaartjes en cadeautjes heeft gestuurd. Ik keek daarna de film Borgman (snapte daar de clou niet helemaal van), een aflevering van Gooische Vrouwen en een aflevering van Baantjer en de film Wolff toen het inmiddels tijd was om te slapen. Omdat ik niet echt gemaakt ben om te slapen op een stoel werd dat niks en luisterde nog maar wat liedjes. Na elf uur was LAX eindelijk in zicht, ik vergeet trouwens te vertellen dat ik halverwege ook nog een stukje Noordpool (of Groenland of Alaska) heb gezien. Het lag er in ieder geval vol met ijs.

Op LAX kreeg ik het weer een beetje benauwd omdat ik door de douane moest met m’n visum en een hele map vol met formulieren. Het begon met een hond die eerst alle rijen afging om te snuffelen aan de handbagage en natuurlijk begon de hond bij mij weer te blaffen. M’n koffer moest open, het halve vliegveld keek mee (‘’ah, let me guess, she’s from Amsterdam!!!") en maakte foto’s (erg fijn al die Chinezen die natuurlijk ook in LA zijn) en uiteindelijk vond de hond niks.  

Ik was al snel aan de beurt, moest m’n paspoort en visum laten zien samen met  een aantal formulieren. Vingerafdrukken waren niet nodig want die stonden al in het systeem dankzij mijn bezoek aan het consulaat. Met een ‘’Welcome in the USA, miss!” viel er drie kilo aan stress van mij af en kon ik op zoek naar m’n grote koffer. Die natuurlijk weer een sticker met HEAVY had omdat hij 400 gram te zwaar was. Gelukkig zijn ze bij KLM vriendelijker dan bij Delta en hoefde ik niks bij te betalen, in tegenstelling tot de terugreis vanuit NYC afgelopen mei. Maar dat is een ander verhaal.

Ik liep de aankomsthal uit opzoek naar de shuttle die mij naar het hotel zou brengen. De shuttle kwam al snel en om half twee ’s middags plaatselijke tijd (half elf ’s avonds Nederlandse tijd), kon ik inchecken in het hotel. Eerst werd ik welkom geheten door een concierge die voor de deur stond en toen ik hem vertelde dat ik de nieuwe trainee was nam hij snel m’n koffers aan, bracht me naar de receptie en vertelde de receptionist dat ik een nieuwe collega ben.

De receptioniste checkte me in en belde mijn manager (CP). Ik ging naar  m’n kamer, die énorm groot is. En waar ik verrast werd door een collega van de Roomservice die een grote schaal met aardbeien en chocola en slagroom kwam brengen. Een top-verrassing geregeld vanuit Nederland. Ik heb twee tweepersoonsbedden, een groot bureau, een inloopkast en een mega badkamer met bad. Ik ruimde m’n kledingkast alvast in en liep een uurtje later weer naar de lobby waar ik een afspraak had met CP. Omdat CP nog in meeting was begon een andere receptionist alvast een gesprek en vroeg zich af waar ik vandaag kwam omdat ik een mega accent had (daar ging m’n zelfvertrouwen). Hij was erg enthousiast over Nederland, omdat het vlakbij Polen ligt (inderdaad ja..) en zei vriendelijk ‘’welcome on board!!’’.

CP is de roomsdivision manager en geeft leiding aan een team van 140 personen. Hij komt oorspronkelijk uit Nederland en woont al zo’n dertig jaar in Amerika en werkt net zolang bij het Hilton. Een hele vriendelijke man die mij alvast een rondleiding gaf, ondanks dat ik maandag pas officieel begin. Hij stelde me voor aan het receptie personeel (die niks anders doen dan perfecte service verlenen en in- en uitchecken). Hij stelde me voor aan de back-office medewerkers, die de taak hebben alle telefoontjes te beantwoorden. Hij liet me de financiele administratie zien, de afdeling personeelszaken, de salesafdeling (waar zo’n dertig personen op werken), de housekeeping (die een volledige wasserette hebben en waarvan 90% van de medewerkers Spaans van is). Omdat de enige Spaanse zin die ik kan ‘’Vamos a la playa" is, begin ik maandag eerst op de afdeling personeelszaken in plaats van Housekeeping. Daarna liepen we langs de personeelsruimte waar iedere dag ontbijt, lunch en diner wordt geserveerd voor de medewerkers. Er is gratis wifi voor de medewerkers en het hangt er vol met allerlei teksten om iedereen te motiveren. ‘’Make the difference!!’’ en dat soort kreten.

Omdat CP wel door had dat ik lichtelijk last had van een beginnende jetlag, liet hij mij om half vier weer naar m’n kamer gaan. Met de belofte dat hij een aantal flessen water naar m’n kamer zou laten brengen, of cola, sprite of iets anders wanneer ik dat wilde. Omdat ik m’n size zero dieet weer even wilde oppakken koos ik voor water. Hij ging ook nog even mijn rooster printen en liet dat naar mijn kamer brengen. Zo vriendelijk allemaal!

In m’n kamer nam ik een douche, ging nog even facetimen met thuis en kon om half zes (half 3 ’s nachts Nederlandse tijd) bijna niet meer knipperen met m’n ogen van de moeheid, dus deed de lampen uit en ging slapen.

Met als gevolg dat ik om drie uur ’s nachts klaar wakker was. Het enige voordeel daarvan was dat het in Nederland overdag was en ik kon whatsappen, Facebooken en Twitteren met iedereen.

Om acht uur ging ik m’n bed maar uit en nam een douche. Omdat  het de bedoeling was dat ik zou ontbijten in de kantine deed ik maar even wat nette kleren aan en liep naar de persoonsruimte. Die ik natuurlijk niet 1,2,3 kon vinden want dit hele hotel is nogal een doolhof achter de schermen. Toen ik de kantine binnenkwam voelde ik me net een brugklasleerling uit een film die voor het eerst gaat lunchen op school en niemand kent, de weg niet weet en geen idee heeft wat de regels zijn en hoe alles werkt. Gelukkig kwam er al snel een collega naar me toe zei zich afvroeg of ik ‘’Annerika” was, de nieuwe medewerkster. Ze had een mail van CP ontvangen waarin hij mij introduceerde en ze liet mij zien hoe alles werkte Ik roosterde wat brood, nam wat jam en koffie en ging bij haar aan tafel zitten. Ze vroeg vanalles over waar ik vandaan kwam, wat mijn ouders ervan vinden dat ik hier 12 maanden ben en wat mijn plannen voor vandaag waren. Heel aardig, ik voel me best wel welkom hier. Al kan het natuurlijk ook het Amerikaans optimisme zijn en de Amerikaanse omgangsvormen, maar ik kan het wel waarderen.

Ik besloot naar de receptie te lopen om te vragen of ze een plattegrond van de omgeving hadden want ik wilde graag de Universal Studio’s zien en the Walk of Fame. Nadat een collega vroeg wie hij kon helpen en ik naar hem toe liep, kwam er een andere collega naar me toen. ‘’Uhh, Richard vroeg welke gast hij kon helpen, maar jij bent geen gast maar een collega he!!!’’ En hij begon te bulderen van het lachen. Ik stelde me meteen voor aan de andere collega en die vond het heel leuk dat ik uit Nederland kwam want zelf kwam hij uit Spanje en dat ligt natuurlijk bijna naast elkaar. Als je Belgie en Frankrijk wegdenkt, absoluut. Hij vertelde wat meer over de metro en de Universal Studio’s en ik liep naar buiten. Onderweg naar de uitgang kwam ik nog een concierge tegen die vrolijk ‘’Goodmorning Annerika’’ riep en buiten maakte ik meteen wat foto’s van de palmbomen en de heuvels. De tuinen om het hotel zijn echt waanzinnig mooi en vol met bloemen en palmbomen.

Ik volgde de weg naar de Universal Studio’s en zag al snel de grote ronde bal/wereldbol met daarop het logo van de Studio’s. Omdat ik alleen even de buitenkant wilde zien en nog niet per se naar binnen hoefde maakte ik alleen wat foto’s. Het ziet er precies uit zoals op folders van de Studio’s. Er draait muziek, overal staan advertenties van films en er zijn honderden Chinezen die (net als ik) ook alles fotografeerden. Ik liep na een kwartier richting de metro de heuvel af en zocht uit hoe ik een kaartje kon kopen voor de metro. Ik voelde me best stoer toen ik uiteindelijk in de metro zat en alles zelf geregeld had. Net als in New York ben ik weer op mezelf aangewezen en dat is wel even wennen. Maar zodra ik zelf een metro kaart had gekocht, er saldo op had gezet en in de juiste metro zat, kreeg ik weer wat zelfvertrouwen en stapte ik met een glimlach uit. Midden op de Walk of Fame. Die precies is zoals in films. Langs de weg grote en hoge stoplichten, palmbomen, overal verkeersborden en om de halve meter een grote ster met daarin een naam van een acteur of zanger of andere bekende Amerikaan. Ik liep eerst naar het Hollywood and Highland Center en zag vanuit daar het Hollywood sign. Best raar om dat zo in het echt te zien. Ik liep een aantal trappen naar boven, waar het uitzicht nog beter werd en ging uiteindelijk naar de Starbucks waar ik met m’n Skinny Vanilla Latte en Chocolate Chip Cookie op het terras ging zitten in de zon met uitzicht over de Hollywood Hills. Life is perfect. Na een uurtje liep ik naar de Victoria Secret, naar de Zara, de H&M en Sephora, zonder m’n creditcard te swipen. Ik liep nog een stuk langs de Walk of Fame, kwam de hand- en voetafdrukken van Eddy Murphey  en Michael Jackson tegen en nadat ik de 83e onbekende naam zag besloot ik om weer terug te gaan naar de metro. Ik zette m’n ik-ben-geen-toerist-blik op en werd niet meer aangesproken door verkopers van Hollywood-tours en andere tickets.Inmiddels ben ik weer terug in het hotel en zit ik in het café te typen. Het hele hotel is omgebouwd in Chinese sferen want het is Chinees Nieuwjaar en dat wordt gevierd. Met overal buffetten met Chinees eten, er komt vuurwerk en er zijn allerlei bandjes. Best leuk, ondanks dat ik geen idee had dat Chinees Nieuwjaar nu was.

Ik ga in ieder geval zo nog even naar de gym om een paar kilometer te rennen op de loopband en straks ga ik weer proberen om m’n jetlag te verslaan. Door niet eerder dan acht uur naar bed te gaan. Moet lukken!

Update; inmiddels ben ik verhuisd naar een andere kamer omdat de airco zo'n verschrikkelijke piep produceerde dat ik dacht dat ik langzaam zou doordraaien. Nadat de twee mannen van de technische dienst bijna in de airco zaten, vonden ze het toch een goed idee om mij te laten verhuizen. Dus ben ik met m'n hele inboedel naar een kamer op de tweede etage gegaan in plaats van de vierde. Maar nog steeds heb ik twee bedden en een inloopkast!