“In Los Angeles, everything is 100% organic, except the people.”

Mijn ode aan LA. Wat LA LA maakt. En waar ik zo van houd. En wat ik voor de rest van mijn leven ga missen (waardoor ik op dit moment nog maar even geniet tot de macht 587391057392040).

1. De strak blauwe lucht (bijna iedere morgen).
2. Mijn collega’s die mij Miss Anne noemen (en in Nederland heet ik gewoon Annerieke, geen Anne, want daar moet ik denk ik van huilen. In de zin van heimwee).
3. De bergen in de verte. En die ik kan zien vanaf mijn balkon.
4. Dollars.
5. In de file staan op de 101 of 134 of I5 en de zon zien ondergaan. 
6. De groene verkeersborden.
7. Santa Monica Beach.
8. Mijn lieve rode auto (en mijn disco-radio, ik loof nog steeds 50 dollar uit aan degene die dat kan fixen).
9. Na een diner met vriendinnen allemaal de creditcard op tafel leggen en klaar. Niks geen gedoe met draagbare pin apparaten, of met zijn allen naar de bar lopen om te betalen.
10. De verrassing dat je boodschappen bij de kassa altijd duurder zijn dan je werkelijk dacht (want, de prijzen op de pricetags zijn exclusief tax).
11. Maandelijkse, wekelijkse meetings op mijn werk. Waarbij er áltijd taart, pizza’s en donuts zijn. Wie zei dat vergaderen erg was?
12. ‘‘Where is your accent from?’’ – iedere dag (helaas).
13. Fairfax & Melrose Avenue, en dan vooral alle lunch- en ontbijttentjes.
14. Ballerina’s dragen. Het hele jaar door.
15. Las Vegas.
16. Oreo koekjes in 6 verschillende smaken.
17. Organic wodka, organic wasserette, organic sapjes, organic brood. Alles organic.
18. De hele dag in mijn hardloopoutift lopen en er nog fashionable bij lopen, aangezien iedereen zo over straat gaat.
19. Parkeermeters bij iedere parkeerplaats zodat je geen duizend meter moet lopen om geld in de automaat te stoppen en weer duizend meter terug moet lopen om het kaartje in je auto te leggen.
20. De palmbomen.
21. Winkels met een gevoelstemperatuur van min 10 (thanks to the airco) terwijl het buiten 25 graden is met als gevolg dat ik nonstop verkouden ben.
22. ‘‘Een skinny vanille latte, Anne?’’ – mijn favoriete Barista bij de Barnes & Noble Starbucks.
23. Mannen die drankjes betalen. Oke, ik ben erg geëmancipeerd maar hier kan ik wel een beetje aan wennen (vooral in de week voor payday).
24. Beverly Hills op twintig minuten van mijn huis.
25. Mijn LA-vriendinnen.
26. Hiken naar het Hollywood-sign, of in de Santa Monica hills of in Griffith Park.
27. ‘‘How’s it going?’’ – op iedere straathoek.
28. Zuma Beach.
29. $175,00 uitgeven aan kleding en schoenen, wat als je het omrekent naar euro’s heus niet zoveel is.
30. The Bungalow in Santa Monica, want mannen in blousjes zijn de hemel.
31. Nooit de deur uit zonder een fles sunscreen. Wat iets minder ruimte inneemt dan een paraplu.
32. No Vacancy in Hollywood (GA DAARHEEN ALS JE NAAR LA GAAT).
33. ‘‘I’ve never seen someone from The Netherlands, may I take a picture?’’ – vier keer gebeurd.
34. Auto’s met pech langs de kant van de weg (als je rijk wilt worden in LA, begin je eigen wegenwachtbedrijf).
35. DISCOUNT, COUPONS, SAVE MONEY – Aanbiedingen, altijd & overal.
36. Ontbijten bij le Pain Quotidien (wat overigens ook in Nederland kan, maar dan zit je niet in West Hollywood, in de zon).
37. Tip geven, overal en altijd.
38. Valet – parking, bij ongeveer ieder restaurant (en dat maakt het leven zoveel makkelijker).
39. MALIBU beach.
40. Wodka drinken op een rooftop in een hip jurkje en hoge hakken. Op een dinsdagavond.
41. Kerstbomen in November. Palmbomen met lichtjes.
42. ‘‘You are from the same country as Armin ven Bjoeren and Sender ven Doorn and Hardwell and Afrojack?! They all speak your language?? That is aaaaawesome!’’ – iedere maand wel twee keer.
43. ‘‘You are so sophisticated’’ – iedere week.
44. Mijn auto laten wassen en ondertussen in de bijbehorende coffeecorner een vanille latte drinken.
45. Hardlopen op de Chandlers Bike trail, met nog 519350 andere hardlopers. En een blauwe lucht en palmbomen. Het motiveert iets meer dan hardlopen in het donker met min 5 en regen.
46. Dat ik soms vergeet dat mijn straat na Keystone street komt waardoor ik minimaal drie keer per week weer een heel blok om moet rijden.
47. Pringles met Barbecue smaak.
48. Dat 90% van mijn collega’s geboren is in een ander land dan de US en minimaal 2 verschillende talen spreekt.
49. Zonnebril als vast accessoire. Handschoenen, sjaal, laarzen, wat zijn dat?
50. De Victoria Secret op drie kilometer afstand van mijn huis. Oh en de Forever 21.
51. Wortelsapjes, broccoli sapjes, boerenkoolsapjes (en iedereen drinkt het alsof het champagne is terwijl champagne 482053 keer beter smaakt).
52. Een Starbucks in (bijna) iedere supermarkt. Want je hebt koffie nodig om boodschappen te doen.
53. De kapper die adviseert om minimaal 18 producten te gebruiken om mijn haar er een beetje fatsoenlijk uit te laten zien (bedankt voor het compliment).
54. ‘‘A Chicken Sandwich, without tomatoes, with extra lettuce, without pickles and the mustard but with mayonaisse. Whole Wheat bread please instead of white bread and can you please toast my bread?’’ – Oftewel ik wil eigenlijk een heel ander broodje dan dat jullie op de menukaart hebben staan, heel normaal hier.
55. ‘‘Paper of plastic?’’ - Het mannetje dat mijn boodschappen altijd inpakt in de supermarkt.
56. Manhattan Beach.
57. Bottomless mimosa's tijdens iedere zaterdag- en zondagbrunch. 
58. Uber. Maar dan op z’n Amerikaans. ‘’Wil je een flesje water? Wat voor lucht wil je, airco of fresh air? Welke muziek heeft je voorkeur?’’ I like!
59. Mijn collega’s die af en toe hun voorhoofd niet meer kunnen bewegen. ‘‘Heb weer even wat botox in laten spuiten.’’
60. De doe-het-zelf-tanden-bleek-afdeling in de drogisterij. Waarom hebben we dat in Nederland niet?
61. De job-creating-economy (de doorman, die bij de ingang van de grocery store staat en iedere klant begroet, de jongen die je boodschappenkarretje vooruit duwt, de vrouw die op het knopje van de lift duwt zodat je dat zelf niet hoeft te doen, de hostess in het restaurant die als enige taak heeft mensen een tafel toe te wijzen).
62. Altijd rechts af mogen slaan bij een rood stoplicht.
63. Mijn 100 verschillende nicknames op mijn werk, naast miss Anne. ‘‘Miss Mooi’’, ‘‘Dutchy’’ (de collega  uit Spanje die het nog steeds niet trekt dat het Nederlands elftal met 5-1 heeft gewonnen van zijn Spanje), ‘‘Big boss’’ de collega die enorm veel vertrouwen in mijn carrière heeft (ahum), ‘‘Ezel’’ de collega wiens Nederlandse woordenschat niet verder rijkt dan dat woord.
64. ‘‘Would you like to have a box?’’ – In ieder restaurant wanneer ik mijn dessert niet op kan. Met als gevolg dat ik om 11 uur ’s avonds thuis nog cheesecake of carrotcake of chocolademousse aan het eten ben.
65. Mijn collega’s hun gezicht wanneer ik ‘‘Haring happen’’ voor ze google. Priceless.
66. ‘‘You don’t smoke? But you’re from Holland.’’ – iedere keer wanneer ik uit ga.
67. Yoghurtland – omdat ik dan voor mijn gevoel verantwoord ijs eet. En het dan minder erg is om M&M’s, koekjes en chocolade saus over mijn ijs te gooien.
68. Carmen, de sushi mevrouw die de beste California rolls van de wereld maakt en op 294 stappen lopen van mijn huis werkt.
69. In de bioscoop zitten met nooit meer dan vier andere mensen.
70. De stopborden waardoor je bij iedere honderd meter minimaal drie seconden stil moet staan.
71. Umami Burger – In-and-out -  800 degrees. Heeft iemand al door dat eten mijn favoriete bezigheid is?
72. Dat ik heel erg na moet denken wanneer ik gasten uit Nederland incheck en me kapot schaam voor mijn niveau Nederlands op dat moment. ‘‘The elevators zijn right achter u.’’ ‘‘We do hebben een zwembad, u heeft uw roomkey nodig to get in.’’
73. ‘‘You drive like a guy!’’ – iedereen die hier in LA naast me in de auto zit. Ik beschouw het maar als compliment.
74. Redondo Beach
75. Filmlocaties herkennen wanneer ik een film kijk.
76. ‘‘Ohjaaaa ik woon in LA. IN LA. IN LA.’’ – ik, iedere dag.
77. Citadel outlets, omdat alles daar veel goedkoper lijkt.
78. ''You passed!'' ''Maar moet ik dan niet over de freeway rijden?'' - ik tijdens mijn rij-examen. ''Nee dat hebben we afgeschaft omdat er teveel ongelukken gebeurden tijdens het afrijden op de snelweg.'' Ik hou van de Amerikaanse logica. 
79. Refills.
80. Had ik de zon al gezegd?

''You could travel the world, but nothing comes close to the Golden Coast.''

I know a place

Where the grass is really greener

Warm, wet and wild

There must be something in the water

Ik ben waarschijnlijk gemaakt voor het afwerken van bucketlisten. Zodra ik een lijst heb gemaakt van dingen die ik wil doen ben ik gemotiveerd, tel ik de dagen af tot ik weer vrij ben en stel ik niks meer uit. De lijst die ik een tijdje terug hier heb geplaatst heb ik inmiddels enorm uitgebreid, waardoor ik druk ben de komende weken. Door mijn bucketlist kom ik op plekken waar ik nooit eerder ben geweest en voel ik me aan het einde van mijn dag ongelooflijk voldaan. En begin ik nog meer van LA te houden.

Toch heb ik mijn hart verloren aan New York, vanaf het moment dat ik de deur uit liep van mijn hotel en 34th street afliep. Laatst vroeg een collega wat mijn fascinatie is voor NYC. En eerlijk gezegd weet ik het niet. Misschien zijn het de mensen, die altijd in een rush zijn. Misschien de sfeer. De hoge gebouwen. De metro. Misschien is het omdat New York mijn eerste aanraking was met Amerika. Misschien komt het omdat ik er een beetje verliefd werd. Misschien het idee dat het echt New York is. New York New York New York. Het is magisch.

Toch komt LA er dicht bij in de buurt. LA heeft áltijd mooi weer. LA heeft palmbomen. Ik kan áltijd naar Beverly Hills. Celebs spotten op Melrose Avenue. Hiken in Griffith Park. Het strand is op een half uurtje rijden van mijn huis. Vegas is op vier uur rijden en een winterjas is hier onnodig.

‘‘Amsterdam is ook leuk.’’ Zei een vriendin heel erg goedbedoeld toen ik whatsappte dat ik buikpijn krijg van het idee dat ik naar Nederland moet. En ja, Amsterdam is ook leuk. Maar Amsterdam heeft geen rooftopfeestjes iedere avond van de week. Geen palmbomen, geen Wholefoods. In Amsterdam ga je niet in je sportoutfitje over straat de hele dag. En in Amsterdam moet je handschoenen, drie sjaals en winterlaarzen aan voor je de straat op kan in de winter. In Amsterdam is het niet bijzonder dat je uit Nederland komt. En in Amsterdam gaat niemand vragen waar mijn accent vandaan komt want ik heb geen accent. In Amsterdam is er geen Starbucks op iedere straathoek. Geen Umami-Burger. In Amsterdam is er geen tijdsverschil met Ermelo. En is het apart als je je tanden gaat bleken. Of alleen naar de kapper gaat om je haar te föhnen.

 Maar Amsterdam is wel dichter bij mijn familie en vrienden. Dát is misschien het enige pluspuntje.

Terug naar LA. Ondertussen werk ik niet meer bij de Front Desk maar doe ik F&B. Food & Beverage. De enige afdeling in een hotel waar ik echt totaal niks mee heb. Geen passie, geen straaltje liefde. Maar het hoort erbij, en zoals de GM van ons hotel zei; ‘‘Zonder F&B ervaring kan je nooit een hotel managen.’’ En daar heeft hij wel enigszins gelijk in. Dus voor het goede doel werk ik de komende maanden in het restaurant, de Starbucks (oke, het enige wel-leuke, ik ben straks een heuse barrista, wiehoe!), banqueting, room service en catering sales. Ik mis de Front Desk, mijn Front Desk collega’s en ik mis zelfs ‘‘I'm a Diamond guest, I need a free upgrade!!!’’ Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen. (Mocht je tijd hebben, ik doel op gasten die zich gedragen zoals in dit filmpje.)

Na zeven dagen straight te hebben gewerkt was ik gisteren ein-de-lijk vrij. En omdat het hier deze week 20 graden en bewolkt is had ik behoefte aan iets meer warmte. Dus stuurde ik Veronica een berichtje dat ik een Koreaanse Spa had gevonden in de buurt (weer iets van mijn bucketlist af) en dat we daar echt heen moesten. Zo gezegd, zo gedaan. Ik begon mijn dag bij Starbucks met een bagel met roomkaas (heaven) en reed daarna door naar Veronica. 

Een dag vol warmte, en sauna’s waar ik nog nooit van gehoord had. Een ijssauna (waar het inderdaad niet warm was), een klei sauna, een zout sauna en een jade sauna. Natuurlijk was er een restaurant én een rooftop waar we op ligbedjes een klein beetje zon probeerden te vangen, ’s middags was het iets minder bewolkt. Met op de achtergrond kerst liedjes (mooi op tijd) en een hot green tea, was het een perfecte dag.

Weer thuis deed ik boodschappen, trok even andere kleren aan en reed naar Lindsay om een truffel hamburger te eten bij Umami burger. Waar ik afgelopen zaterdag nog was geweest met Leonie en Mitchel. Die twee waren in LA voor een paar dagen en ein-de-lijk heb ik kennis kunnen maken met Leonie haar vriend. Met hen deed ik afgelopen weekend een tour d’Annerique zoals Leonie het noemde en bezochten we Hollywood, Melrose Avenue (en we aten organic oreo cheesecake #heaven), we gingen naar Santa Monica en dronken met z’n drietjes cocktails in de fancy rooftopbar van het Huntley hotel. Door Leonie haar bezoekje bedacht ik me dat ik mijn Nederlandse vriendinnen wel een klein beetje mis.  

Mijn kalender vertelde mij vanmorgen dat het over zeven weken alweer 2015 is, time flies, en dus heb ik besloten dat ik een bucketlist voor 2015 moet maken. Gewoon, zodat ik tegen die tijd misschien toch zin heb om dat vliegtuig in te stappen naar Nederland.

1). Schaatsen in Bryant Park (NYC).
2). Die Green Card winnen (waar ik eigenlijk weinig inbreng in heb, maar dat terzijde).
3). Een appartement vinden in Amsterdam inclusief droombaan (en droomsalaris anders kan ik deze bucketlist niet eens uitvoeren).
4). LA niet verlaten zonder dat ik mijn droom Louboutins heb gekocht.
5). De Zwitser na 1,5 jaar weer meeten (misschien hoort dat bovenaan deze lijst te staan).
6). 10 Kilometer hardlopen binnen een uur (ik heb mijn zinnen gezet op de Marathon in 2020).
7). Een reünie met mijn LA-bff’s Marije & Joanne (die er toch wel gaat komen).
8). Ontvangen worden op Schiphol met spandoeken en ballonnen (hint, hint, hint).
9). Mijn 25^e verjaardag vieren in de Cosmopolitan in Vegas (wat redelijk onrealistisch is, maar een uitdaging is altijd leuk).
10). Een HBA1C van 53% zodat mijn dokter mij nog steeds de model-patient vindt.
11.)  Macarons, vanilla latte’s, nacho’s met-saus-apart en wijn met mijn nichtjes.

- wordt vervolgd-

''I've been living in a movie scene.''

Maandagmorgen 3 november. Facebook en Instagram staan vol met posts over dat het weer maandag is en iedereen weer aan het werk moet. Mijn wekker gaat om zeven uur, ik blijf liggen tot kwart voor acht en trek dan mijn sport outfit aan. Tijd om aan mijn bucketlist te werken en operatie hike-naar-het-Hollywood-sign staat op de planning voor deze vrije dag. Ik eet wat yoghurt en een banaan en rijd richting het Griffith Park, waar ik stipt negen uur mijn auto parkeer. Natuurlijk weer een kilometer van waar de hike begint, maar ik ben inmiddels zo spastisch geworden in parkeren dat ik allang blij ben wanneer ik op een paar honderd meter voor de eindbestemming een parkeerplek vind. En daar zet ik mijn auto dan ook neer, om er even later achter te komen dat er recht voor het begin van de trail ook nog zat parkeerplekken zijn. Ach, een warming up is nooit verkeerd. Ik sla eerst rechts af, een korte route naar de Batman-Cave, de cave die gebruikt werd in de jaren ’60 Batman film. Toch nog een klein beetje historie deze dag.

(En ja, ik moest even googlen voor deze foto en het hele Batman-gebeuren bij die grot.)

Na een paar foto’s te hebben gemaakt liep ik weer terug  naar het begin van de trail en vol goede moed wandelde ik richting het Hollywood-sign. Het was 23 graden, de zon scheen en iedere wandelaar die ik tegen kwam zei vrolijk ‘‘Goodmorning!’’ 

Na een kwartier was ik al buiten adem, na twintig minuten wist ik niet meer waar ik aan begonnen was en na een half uur wilde ik eigenlijk liever omdraaien. Toch bleef ik maar door lopen en ik probeerde af en toe stil te staan om gewoon om me heen te kijken. Het uitzicht, de Pacific Ocean heel in de verte, downtown LA, de San Gabriel Valley, tijdens de route kon ik alles zien. Na anderhalf uur was ik boven.

Helemaal alleen met het Hollywood-sign. Het was magisch. Altijd als ik aan LA dacht vroeger, dacht ik aan het Hollywood sign en palmbomen. Het Hollywood sign heeft nog steeds iets magisch, als ik over de snelweg rijd en het in de verte zie staan, of als ik over Sunset Boulevard rijd en een glimp ervan opvang, altijd dringt dan weer even tot me door dat ik echt-echt-echt in LA ben. Ik maakte een paar foto’s en bleef minutenlang gewoon staren. Ondanks dat er een groot hek staat en overal bewakingscamera’s, was het toch wel heel bijzonder. En ik was zo trots dat ik niet halverwege was omgekeerd. Blijkbaar heb ik toch nog wel een klein beetje wilskracht in me.

Ik dronk mijn  flesje water leeg en liep weer naar beneden. Drie kwartier later, 800 caloriën armer en met een dag of vier spierpijn in het verschiet stond ik weer bij mijn auto. Weer iets dat ik van mijn bucketlist af kan strepen.

Afgelopen donderdag was mijn een-na-laatste werkdag bij de Front Desk. Ik werkte tot half tien en reed snel naar huis om me om te kleden want een half uur later stond een collega al voor de deur omdat we naar een Halloween feestje van een andere collega gingen. Mijn allereerste echte Amerikaanse feestje. Inclusief rode cups bij de ingang waar ik meteen mijn naam op moest schrijven (net als in de film!!).

Er waren bergen cupcakes en pizza en honderd drank spelletjes. Ik was de enige ‘‘Dutchie’’ en niemand begreep dat ik geen Heineken bier dronk. ‘‘Want dat komt uit jouw land!!!!!’’ ‘‘Maar ik ben hier toch ook niet op de fiets heen gekomen?’’

Vrijdag was het Halloween, ik moest om twaalf uur werken en op mijn werk was een serieuze Pumpkin Carving Contest. Alle afdelingen hadden een pompoen gekregen en moesten die versieren, ik heb nog nooit zoiets hilarisch meegemaakt. De kantine was versierd, samen met een paar collega’s deden we pompoen speldjes op ons jasje en de frontdesk stond vol met zwarte en oranje snoepjes voor trick & treat. Niks down to earth, ik hou wel van dit Amerikaanse feestje. Waarvan overigens niemand begreep dat ik het nog nooit had gevierd.

Na mijn werk reed ik naar Venice, met Sneeuwwitje kostuum en hoge hakken achterin de auto. Samen met Lindsay ging ik naar een Halloween Feestje van Youtube, een van haar huisgenoten is een beroemde vlogger voor Youtube en had ons op de gastenlijst gezet. Ie-der-een was verkleed. 

De een nog hysterischer dan de ander. Van jongens met strijkplanken op hun rug (IRON-man) tot Catwomans, van Bob de Bouwer tot drie jongens met houthakkershemden en een keukenrol in hun hand. Ze kwamen uit een of andere reclame, maar aangezien Lindsay en ik never nooit Amerikaanse tv kijken, waren wij natuurlijk de enigen die dat niet begrepen. Een superleuk feestje en ik denk dat ik een beetje Halloween verslaafd zou worden als ik hier volgend jaar oktober nog zou wonen, waarom vieren we dat niet in Nederland?!

Zaterdagavond was mijn laatste avond werken bij de Belldesk. Ik kreeg nog een mooie lucht cadeau. En toen ik om half elf mijn sleutels inleverde voelde het toch een beetje als afscheid nemen. Nooit meer werken op Rooms Division. Het grootste gedeelte van mijn training zit er nu echt echt echt op.

Zondagmorgen zes uur was ik weer op mijn werk. ‘‘He, zag ik je gisteren niet vertrekken?’’ Vroeg de security collega die nachtdienst had. ‘Yes, i’m working back to back.’’ ‘‘Lucky you!’’ Inderdaad. Mijn eerste dag F&B. En ik was zacht gezegd enigszins nerveus. Met zo goed als nul werk ervaring in een restaurant is dit nou niet echt mijn lievelingsafdeling. Ik wilde eigenlijk nooit F&B doen, maar volgens de GM zou ik nooit een goede (General) Manager kunnen worden zonder F&B kennis. En ik denk dat hij daar wel gelijk in heeft, dus probeer ik mezelf er maar doorheen te slepen. Mijn eerste dag was in ieder geval niet de leukste dag in mijn carrière. Alles was nieuw, nieuwe collega’s, werkwijzen die ik niet kende en ik heb 300 pagina’s leeswerk als huiswerk meegekregen inclusief examen over drie weken. Of ik even honderd cocktails uit mijn hoofd wil leren. En de 18 manieren om een ID-kaart te checken. Ach, het is allemaal voor een goed doel. 

En ik weet zeker dat ik over een paar weken ook in dit werk lol krijg als de nieuwigheid eraf is en ik mijn collega’s beter ken.. Het leuke is wel dat ik over een tijdje ook in de Starbucks mag werken, weliswaar als supervisor, maar ik ga wel alle koffie’s leren maken. Hoe leuk is dat?! En mijn laatste drie weken ga ik terug naar waar ik Nederland geëindigd bent, Sales. Zou ik dan toch nog hier in Amerika kunnen werken in mijn mantelpakje met rokje en op hoge hakken?

''This is not the way that it should end, it's the way it should begin.''

Ik ben nogal een meisje van uiterste. Ik kan een hele week op rauwe wortels en sapjes leven om een week later in twee dagen tijd een zak M&M’s leeg te eten. Ik kan in vier dagen tijd acht keer gaan hardlopen om daar op dag 5 zo klaar mee te zijn dat ik de hele dag doorbreng op bed met Gossip Girl en champagne. Ik kan op maandag verlangen naar een simpel leven met man, kind en 9 tot 5 baan. Terwijl ik daar op dinsdag helemaal allergisch voor ben en niets liever wil dan met mijn koffertje door Amerika wil reizen. Op woensdag droom ik van een huwelijksreis naar Bali en op donderdag wil ik een half jaar lang in het MGM in Vegas werken (als single). De Zwitser zei van de week dat hij het zo leuk vond dat ik altijd precies weet wat ik wil. Ik moest er om lachen, als er op dit moment iemand is die onstabiel is en niet weet wat ze wil, ben ik dat wel.  

Niet wetende hoe mijn leven er volgend jaar om deze tijd uitziet maakt me aan de ene kant ontzettend gelukkig. Het voelt vrij, de wereld ligt aan mijn voeten voor mijn gevoel en nu ik weet dat ik overal op de wereld kan overleven, houdt ook dat me niet tegen. Aan de andere kant word ik er soms zenuwachtig van. Is Amsterdam wel de plek waar ik wil wonen? Als ik daar straks mijn appartement heb, ga ik dan nog wel eens zo een jaar weg? Moet ik niet net als al mijn vriendinnen beginnen met serieus worden? Een huis, een man, trouwen, een kantoorbaan, hoor ik dat nu niet te gaan doen?

Anyway, ik heb nog precies 100 dagen hier in LA vertelde de aftell-app me vanmorgen. 100 Dagen om mijn bucketlist af te werken, 100 dagen om rooftopfeestjes af te gaan. 100 Dagen om herinneringen te maken. 100 Dagen waarop ik niet ’s ochtends hoeft te checken wat het weer wordt omdat de zon toch altijd schijnt. 100 Dagen waarop ik geen laarzen en winterjas hoef te dragen want het gaat hier toch niet vriezen. 100 Dagen waarop het zomer lijkt te zijn ookal is het overmorgen november.  100 Dagen waarop ik verliefd naar de palmbomen en de blauwe lucht kan kijken. 100 Dagen waarop ik naar Beverly Hills kan rijden om koffie te drinken.  100 Dagen om naar het strand te gaan en te zwemmen in de Pacific. 100 Dagen om hamburgers te eten. 100 Dagen om naar de Ralphs te gaan en BBQ-pringles te kopen die al sinds ik hier ben in de aanbieding zijn (‘‘only today 2 for 3$’’). 100 Dagen waarop ik ‘‘a tall skinny vanilla latte please’’ kan bestellen bij de Starbucks. 100 dagen om in mijn lieve rode auto te rijden. 100 Dagen om serieus te blijven en de meest onzinnige klachten op te lossen op mijn werk. 100 Dagen om op mijn balkonnetje te zitten en 100 dagen om te genieten. Van iedere mooie dag in LA.

''I'm gonna make the rest of my life - the best of my life.''

Voor iedereen die zich lichtelijk druk maakte om mijn geestelijke gesteldheid na mijn vorige blog. Ik ben na drie dagen leven op vier hapjes yoghurt, het opmaken van zes dozen tissues en ieder uur nieuwe mascara aanbrengen, weer helemaal back in action!

Mijn buikpijn is weg, ik denk niet meer iedere seconde, ‘‘oh gisteren/eergisteren/vorige week was ik nog dit en dat aan het doen met mijn ouders’’ en ik kan zelfs weer glimlachen. Ik hou weer van de blauwe lucht en wil de palmbomen voor geen goud inruilen voor de Nederlandse bomen die hun blaadjes aan het verliezen zijn. Mijn werk heeft daar bij geholpen en vooral al mijn lieve vriendinnen hier.

En aangezien het er in mijn leven nooit eens lekker middelmatig aan toe gaat, ben ik ondertussen weer aan het proberen de  klok tegen te houden en durf ik mijn aftel-app niet meer te openen op mijn telefoon. Nog drie maanden en ik zit weer in Nederland. En ondanks dat ik niet kan wachten op een reunion met mijn LA partners in crime, Joanne en Marije, mag dat van mij ook wel hier in LA plaats vinden. Daarnaast vind ik het heel lief dat er een berg vrienden en vriendinnen niet kunnen wachten om af te spreken, toch zou ik het nog wel even uit kunnen houden hier.

Inmiddels ben ik een lijst aan het maken, mijn LA-bucketlist. Ik wil voorkomen dat ik straks in Nederland zit en ga denken, ‘‘Was ik hier en daar maar geweest in LA.’’ Dus de komende maanden ben ik in ieder geval nog druk.

·         San Diego bezoeken

·         Een ordinaire  ‘‘hier-wonen-de-sterren-Hollywood-tour’’ doen

·         Dineren in het restaurant waar mijn lievelingsfilm a Cinderella Story is opgenomen

·         De zonsondergang bekijken vanaf het Griffith Observatory (+1 als met het date is)

·         Happy hour bij Castleway, het restaurant in de bergen in Burbank

·         Taart eten bij Porto’s Bakery

·         Greystone Mansion bezoeken

·         Een dagje Universal Studio’s

·         De school waar Grease is opgenomen bezoeken

·         Net zolang hiken tot ik het Hollywood sign aan kan raken

·         Aquarium of the Pacific bezoeken om de haaien te zien

·         Borrelen in Chateau Marmont

En daarbij wil nog zo’n veertig rooftopfeestjes bezoeken, op 38 verschillende plekken koffie drinken en ik moet nog steeds beginnen met sparen voor de beste souvenir ooit; een paar Louboutins kopen.

Afgelopen maandag en dinsdag was ik vrij. Ik stond maandagmorgen voor mijn doen vroeg op, en was om half tien al bij de autowasservice om mijn auto te laten wassen. Ik red door naar de overkant omdat ik meer lucht in mijn banden moest hebben maar zodra de monteur mijn banden had opgemeten begon hij keihard te lachen en vroeg hij wat ik daar in vredesnaam kwam doen. Ik voelde me weer even een klein beetje blond. Volgens meneer moest ik niet vertrouwen op mijn ogen maar op de apparatuur en waren mijn banden helemaal perfect. Ik reed weg en mocht ik binnenkort inderdaad een platte band hebben, ga ik meneer natuurlijk even aanklagen op z’n Amerikaans.

Ik had om elf uur afgesproken met Josine, een Nederlands meisje die ook in LA woont. We gingen lunchen in Manhattan Beach, liepen langs het strand en over de pier en om drie uur was ik weer terug in Burbank.

Ik ging naar Barnes en Noble op zoek naar vacatures (ik zoek een baan in Amsterdam per 1 maart, dus mocht iemand wat weten, please geef een gil!). Omdat ik ’s avonds met niemand had afgesproken leek het me de perfecte avond om naar het Griffith Observatory te gaan. Dus om kwart voor zes zat ik in de auto en toen ik daar na een kwartier in de file te hebben gestaan aankwam, bleek het gesloten te zijn in verband met Halloween. Stupid Americans met hun Halloween, dacht ik heel even. Dus reed ik maar weer terug naar Burbank, trakteerde mezelf op een hamburger en ging naar huis om in bed Pretty Woman te kijken. Zo leuk om die film nog eens te zien, omdat alles opgenomen is in LA herken ik de plekken. Wie had ooit gedacht toen ik die film tien jaar geleden voor het eerst zag, dat ik een paar jaar  later dan zelf zou wonen?! Het leven is best gek soms.

Dinsdagmorgen haalde ik om tien uur Veronica op en gingen we koffie drinken in Beverly Hills bij de Nespresso Bar. Koffie drinken in style en macarons eten. Ik hou van het chique LA leven. En iedere keer als ik door Beverly Hills loop kan ik niet geloven dat dat maar op twintig minuten van mijn huis is. Beverly Hills. Hét Beverly Hills uit Totally Spice. Het Beverly Hills waar heel bekend Amerika shopt. Het Beverly Hills van the real Rich and Famous. Het Beverly Hills waar het dood normaal is dat je over straat loopt op hoge hakken. En een hele dag in een koffiebar zit. Het kan allemaal.

Om een uur of één zat ik weer bij de Starbucks om te skypen met Joanne, al klagend over Nederland in het algemeen en al plannen makend over onze fantastische toekomst in Amsterdam. ’s Avonds had ik met Lindsay afgesproken, ook een Nederlands meisje en gingen we sushi eten in Santa Monica. Na twee glazen wijn en een berg sushi liepen we naar The Bungalow, een bar naast het strand, bij het Fairmont hotel en een blousjes gehalte van 100%. We ontmoetten een paar Franse jongens (Europeanen zijn toch meer ons ding dan Amerikanen) en vertelden heel trots dat wij gewoon in LA wonen. In plaats van vakantie gangers te zijn.

De woensdagmorgen bracht ik door in bed, met films kijken en uitzending gemist. Om twee uur was ik weer paraat op mijn werk en begon ik met een belldesk meeting, waarbij mijn collega het een goed idee vond om wat selfie’s te maken. De rest van de dag was ik als enige manager aanwezig bij de belldesk samen met twee bellboy’s. Natuurlijk overleefde ik het en had ik zowaar 13 dollar tip gekregen. Nog maar 487 dollar te gaan en ik kan mijn Louboutins kopen.

Vanmorgen was ik om tien uur weer present op mijn werk en bracht de eerste paar uur door als elevator attendant, wat inhoudt dat ik in de lift sta en gasten van de lobby naar boven moet brengen en weer andersom. Ontzettend intelligent werk, maar de elevator attendant die ingeroosterd was was ziek dus nu heb ik in ieder geval weer een goede daad verricht. Ik had mezelf gebombardeerd tot Chief Officer of elevator # 2. En dat vonden al mijn Amerikaanse collega’s weer de grap van de eeuw. ‘’You’re the funniest girl I’ve ever met!’’ Nee hoor, ik ben alleen een beetje sarcastisch af en toe. Hoe gewoon het in Nederland is dat je sarcastisch bent, hier in Amerika kennen ze dat niet echt en ligt iedereen helemaal in een scheur als ik een sarcastische opmerking maak. Hilarisch.

Inmiddels zit ik weer bij mijn lievelingskoffietentje een Green Tea te drinken, mijn blog te schrijven en Marco Borsato te luisteren. A little bit of Holland in my perfect LA-life.

''En als ik in de spiegel kijk, dan weet ik dat ik op jullie lijk.''

De afgelopen vier weken was ik denk ik het meest gelukkige meisje van de hele wereld. Ik had de twee mensen van wie ik het allerallerallermeeste hou dicht bij me.  ‘‘Mijn’’ wereld werd ineens ook hen wereld en ik was zó gelukkig. Tot vanmorgen om acht uur op LAX toen ik met tranen in mijn ogen mijn moeder voor de laatste keer een zoen gaf en mijn vader voor de laatste keer een dikke knuffel gaf. Ik fluisterde een ‘‘ik hou van jullie’’, zij zeiden nog één keer; ‘‘ we zijn zo trots op je’’ en ze liepen door de douane. Op naar het vliegtuig dat ze naar Amsterdam gaat brengen. En ik reed terug naar huis. Ik kwam in een leeg huis, waar de geur van mijn moeders haarlak nog hing in de badkamer, en waar mijn bed nog rook naar mijn vaders luchtje. Ik trok mijn pyjama maar weer aan, stond mezelf toe om tien minuten lang de longen uit mijn lijf te huilen, ging daarna Flikken Maastricht terug kijken en vroeg me af waarom ik ook alweer naar Amerika wilde. Waarschijnlijk weet ik op die vraag morgen alweer een antwoord en lacht het leven me vanaf dan weer toe. Vandaag is even een off-day.

Toen ik mijn ouders ophaalde 21 september was het eerste waar ik ze mee naar toe nam, In-N-Out, dé hamburgerketen van Californië. 

Daarna reden we  naar mijn huis, pakten ze hun koffers uit en wilden ze naar bed. Lang leve de jetlag. De tweede dag nam ik ze mee naar mijn lievelings ontbijttent, Le Pain Quotidien in Hollywood. Met mijn ouders naar Hollywood rijden zonder tomtom, hen laten zien waar ik het liefste eet en drink, daar kan niets tegenop. Daarna reden we door naar Venice waar ik fietsen had gehuurd en fietsen we van Venice naar Santa Monica en weer terug naar Marina del Rey. 

We eindigden met een echt Amerikaans Happy Hour bij de Sonoma Wine Garden. Woensdagochtend deden we een Hollywood en Beverly hills tour en ging ik ’s middags werken. 

Donderdag deden we een rondje begraafplaats van beroemdheden, daar was ik ook nog nooit geweest en ging ik weer werken. Vrijdagochtend reed ik papa en mama naar het Camper Verhuur bedrijf en haalden ze de camper op. 

Om bij mij thuis alles in te laden. En toen was het weer tijd om afscheid te nemen. Ik zwaaide ze uit en moest weer even wennen aan een huis zonder ouders, maar moest weer door naar mijn werk en had de rest van de week alleen maar leuke dingen. Etentjes, feestjes, ontbijt afspraken. Druk, druk en druk. 

Tot het 7 oktober was en ik vanaf het huis van Wendy, waar ik had geslapen die nacht, een taxi nam naar het vliegveld. Op naar San Francisco. Toen het vliegtuig opsteeg schoot me even te binnen dat ik precies 4 maanden later, 7 februari ook in een vliegtuig zou zitten maar dan op weg naar Amsterdam. Ik drukte die gedachte weg en ging de Nederlandse Cosmopolitan lezen.

 Eenmaal op San Francisco airport kwamen mijn ouders al aanrijden en stapte ik bij hen in de camper. Living the glamping-life, want ik sliep boven in de camper met mijn eigen flatscreen. Hipper kan je niet kamperen, haha! 

We reden naar een RV-park en namen meteen de shuttle naar San Francisco waar ik 600 flashbacks naar New York City kreeg, SF heeft zoveel weg van NYC. En het is zooooo anders dan LA. 

Heel even schoot door mijn hoofd dat ik daar zou willen wonen mocht ik ooit een greencard winnen, maar nadat ik op dag twee wederom een bad hairday had door de harde wind die daar altijd staat ben ik van dat idee afgestapt. 

We deden in drie dagen een tour naar Alcatraz, liepen langs de Pier, door het Financial District, dronken koffie bij Starbucks (zelfs daar werd ik blij van, met mijn ouders koffie drinken bij Starbucks midden in SF). 

We fietsen de Golden Gate Bridge over, gingen uit eten en wandelden ons suf. Ik hou van living the tourist life.

Vrijdag reden we naar Sillicon Valley, ik wilde zo graag het Facebook, Google en Apple Headquarter zien en dat kon nu ook weer van mijn bucket list. 

 

Natuurlijk konden we niet in de gebouwen, maar alleen al het grote Facebook bord bij de ingang zien vond ik al leuk. Het idee dat ze daar binnen bepalen wat wij allemaal zien op Facebook en hoe we dat gebruiken vond ik echt bizar. We gingen naar Google waar zelfs echte google fietsen stonden die we konden gebruiken en ik wilde er eigenlijk een meenemen voor thuis, maar omdat mr Google daar een gps systeem in had gebouwd kon dat helaas niet. Slim zijn ze zeker bij Google. 

Na Google reden we naar Apple waar ze als enige plek op de wereld Apple merchandising verkopen. Geen iPads en iPhones maar t-shirts met het Apple logo, bureau-accessoires van Apple en zelfs Apple babykleding. Het is dat ik mijn droomman nog niet heb gevonden anders had ik natuuuuuuurlijk Apple babyschoenen gekocht. Of Apple rompertjes of wat dan ook. Na Sillicon Valley reden we door naar Monterey en Carmel. 

We gingen zaterdag naar het zee aquarium in Monterey en aten ijsjes. Zondag begonnen we aan de Highway 1. De mooiste route die ik ooit heb gezien. De zee op zijn puurst. De natuur op zijn mooist. 

We kwamen op een camping met zwembad en jacuzzi en sloten de dag uit met zijn drietjes in de jacuzzi, zonnebril op, bikini aan en bruin worden. ’s Avonds gingen we barbequen (en afwassen). 

Maandag reden we door naar Santa Barbara, zagen we zeeleeuwen in het echt, lunchten we bij de zee en eindigden we op een camping in Malibu. Met uitzicht op de zee en palmbomen. De wereld is mooi.

Dinsdagmorgen brachten we de camper weer weg en reden met mijn auto naar huis. Ik ging ’s middags werken en mijn ouders deden een rondje Burbank. Woensdagmorgen moest ik weer werken en gingen papa en mama naar Manhattan Beach en kwamen ze aan het einde van de middag naar mijn werk, ik gaf ze een rondleiding en we kletsten nog even met mijn manager. Bizar om te laten zien waar ik werk.

De plek waar ik binnenkwam 9 maanden terug met mijn koffers in de hand. In een stad waar ik niemand kende. Aan het begin van wat het grootste avontuur van mijn leven is geworden.
We sloten de dag af in the Grove waar we gingen eten. Ik probeerde ieder moment op te slaan in m'n hoofd omdat ik wist dat het bijna tijd was om afscheid te nemen..

 

Donderdag gingen papa en mama ontbijten op mijn werk en daarna naar de Universal Studio’s, toen ze aan het einde van de dag terug kwamen zagen ze mij nog even in actie en daarna gingen we met z’n drieën weer naar huis. Ik kleedde me om en we reden naar de In-N-Out, daar waar we ook begonnen vier weken geleden. Eenmaal thuis gingen we foto’s kijken en voor de laatste keer een drankje drinken met elkaar.

 

Vanmorgen om vijf uur ging de wekker.

En nu ik hier bij de Barnes & Noble zit en er een traan over mijn wang glijdt bedenk ik me hoe bijzonder het is dat ik mijn ouders hier heb gehad. De momenten die we hebben gedeeld, het inkijkje dat ik ze heb kunnen geven in mijn leven. Hoe ongelooflijk blij ik ben geweest de afgelopen weken. Hoe echt-echt-echt gelukkig zijn voelt.