''I do it my way.''

One day my father—he told me,
 "One day you'll leave this world behind
So live a life you will remember."

Dat was het dan.

Ik ben inmiddels bijna een maand terug en ben erachter gekomen dat best veel Nederlanders niet vriendelijk zijn. Dat ‘‘How are you’’ roepen de hele dag misschien wel onpersoonlijk is (en voor de gemiddelde Nederlander erg nep overkomt), het zorgt er wel voor dat je je welkom voelt in een winkel of een restaurant of gewoon op straat. In een winkel hier zegt (bijna) niemand je gedag. Mannen laten vrouwen niet voor gaan bij het instappen in een trein of als je tegelijk bij een kassa aankomt. En toen ik op Schiphol aankwam en mijn 15 kilo wegende handbagage koffertje de trap op moest slepen in mijn eentje, liepen me gewoon vier mannen voorbij. Die mij weliswaar aanstaarden maar geen van hen offerde ook maar hulp. Net iets anders dan Amerika, waar iedere vrouw op handen wordt gedragen. Is het gek dat ik dat mis?

Ik ben er ook achter gekomen dat ik na een jaar ineens alle Nederlandse gebruiken ben ontwent. Ik denk zo’n 27 keer per dag ‘‘Annerieke, doe normaal, je bent maar 1 jaartje weg geweest, stel je niet aan.’’ Maar de eerste keer dat ik een restaurant binnen kwam wachtte ik tot iemand naar me toe kwam om mij een tafel te wijzen. Dat gebeurde natuurlijk niet. Ik bestelde een glas water en zag dat later terug op de rekening. Ik vroeg om de rekening en legde mijn pas op tafel, maar moest meelopen naar de kassa om mijn pincode in te toetsen (ohja!). Ik had al 20% er bovenop geteld om fooi te geven tot ik me net op tijd bedacht dat dat in Nederland net iets anders ligt. Gek hoe ik 23 jaar lang niet eens nadacht over al deze handelingen, maar na 1 jaar ergens anders gewoond te hebben moest ik weer nadenken over hoe het ook al weer ging hier in mijn geboorteland.

Buiten dat was ik emotioneel nogal van het padje af. Kon ik af en toe mezelf het meest zielige wezen van deze wereld vinden. Ik miste (en mis) ongeveer alles. Zelfs in de file staan op de 405. Zelfs het gebrek aan parkeerplaatsen (ohhh mijn lieve rooie auto…). Ik luister nonstop ‘‘Are you with me’’ van Lost Frequencies en waan mezelf dan weer even op het strand. Met lieve mensen om me heen (het 90210-gevoel) en een zon die onder gaat. Tot ik na twee minuten weer terug ben op aarde en bedenk dat ik nooit meer in LA kan werken. Of nouja, alleen op het moment dat ik de Greencard win. Of wanneer er ineens een Amerikaan met trouwring op de stoep staat. 

Verder wordt iedereen in mijn omgeving gillend gek omdat ik over niets anders praat dan LA. ‘‘In LA krijg je je drankje niet op een bierviltje maar op een servetje.’’ ‘‘In LA is het normaal om in je sportoutfit naar de supermarkt te gaan.’’ ‘‘In LA kan je tenminste met een Uber overal heen.’’ (Oke, misschien niet helemaal eerlijk om een dorpje op de Veluwe te vergelijken met LA, maar toch.)

Ik heb inmiddels de nieuwe hotspots van Amsterdam alweer ontdekt, 5&33, The Marqt, het Waldorf, het Andaz-hotel én ik heb een Mac Kroket gegeten. Én bitterballen. Én ik ben bij Humberto Tan op visite geweest en ik ben even naar Parijs geweest een nachtje.

En daarmee eindigt mijn LA-avontuur.. Over en uit, schrijf ik nu met een kleine traan in mijn oog.

Het verlangen naar een leven met een man en een kind, een 40-urige werkweek en iedere zaterdagavond met een bakje nootjes op de bank te zitten en one happy family te spelen, ben ik op het moment dat ik alleen in het vliegtuig zat naar NYC in 2013 kwijt geraakt. Dus toen ik hier weer thuis was en zat te denken over wat ik nu moest, twijfelde ik of ik wel echt naar Amsterdam wilde. Ik heb de afgelopen maanden nonstop geroepen, ‘‘ik vind wel werk in Amsterdam en een huis.’’ Maar de twijfel sloeg aan, vooral nadat ik ongeveer 4 sollicitatiegesprekken per week had en nonstop werd afgewezen na het eerste of zelfs het tweede gesprek. Te hoog opgeleid, te laag opgeleid, ik had teveel ervaring voor een startersfunctie, te weinig ervaring voor een startersfunctie (uhh oke?), ik paste niet in het team of paste te goed in het team. Ik hoorde tijdens die gesprekken dat er gemiddeld 150 mensen solliciteren op een vacature, en kwam erachter dat hotels mij bij wijze van spreken konden afwijzen op basis van de hakken die ik aanhad. Voor mij 149 anderen. Ik werd er redelijk depressed van. Mijn omgeving zei, ‘‘stel je niet aan want je bent net terug, het komt wel goed!’’ Maar ik begon te twijfelen of ik nog wel wilde. Of er toch niet weer een kans was om naar het buitenland te gaan. En aangezien het in mijn leven nooit echt stabiel grijs is, maar altijd of spierwit of een beetje zwart, ik sport keihard óf totaal niet. Ik eet waanzinnig gezond óf waanzinnig ongezond. Ik ben supermegaverliefd of heartbroken, het is altijd het ene of het andere uiterste. En dus stortte ik mezelf dan ook weer volledig op mijn nieuwe plan. Amsterdam, tot later, ik vind wel een baan in het buitenland.

Om een lang verhaal kort te maken zat ik afgelopen maandag in Rotterdam op het hoofdkantoor van de Holland America Line, want ik had bedacht dat selfies maken op Antartica en cocktails drinken in Hawaii ook best leuk is om te doen. En dus had ik een super fijn gesprek bij de HAL, was ik zo goed als aangenomen als front desk supervisor. Ik moest nog even een Engelse test doen en daarna zouden mijn gegevens naar Seattle worden gestuurd waar ze een schip voor me uit zouden zoeken. En met een beetje geluk zat ik dan over een week aan boord van een cruiseschip.

Totdat het woord medische keuring aan de orde kwam en ik vertelde dat ik kerngezond ben op een alvleesklier na die niet helemaal werkt. En dat was meteen het einde van het gesprek want iemand met diabetes mag niet werken op een schip. En zo zat ik twee minuten later weer in de auto op weg naar huis. Dag Antartica, dag Hawai, dag schip. Hoi allereerste keer in mijn leven dat ik iets niet kan omdat ik een ziekte heb.

Maar ik had mijn winkansen verspreid en dinsdag zat ik wederom in Rotterdam. Dit keer bij een ander hoofdkantoor. Ik moest een presentatie geven, een bestemming ‘‘verkopen’’ en verschillende casussen oplossen. Na twee uur was er een overleg en werd ik nog niet weg gestuurd maar mocht ik blijven om nog een persoonlijk gesprek te hebben. Dit gesprek was nogal pittig, op iedere manier werd ik uitgehoord, werd er gelet op hoe ik reageerde en het was niet echt een gezellig theekransje te noemen. Maar op het einde kwamen de verlossende woorden; ‘‘Gefeliciteerd, jij hebt een baan!’’

Gisteren werd ik gebeld met de bevestiging dat ik officieel aangenomen ben en over een paar weekjes naar Griekenland vlieg. Ik ga daar werken op Samos. Een nieuw land, een nieuwe baan, een totaal andere cultuur en weer zon, zee & strand. Ook al wordt het natuurlijk keihard werken, veel uren maken, veel PR doen en veel verkopen. Maar met een beetje geluk kom ik in november weer lekker zongebruind terug. En dan wordt het misschien wel tijd om te gaan werken aan het huisje-boompje-beestje-verhaal. Of om weer terug te gaan naar LA, mocht ik die Greencard hebben gewonnen. Maar ik vertrouw erop dat ik tegen die tijd alweer een ander plan heb bedacht.

Of ik deze blog bij ga houden weet ik nog niet, het zal niet teveel in details over werk gaan in verband met bedrijfsprivacy en de privacy van de gasten. Maar wie weet, mocht ik tussen het borden stuk gooien, bruin worden en souvlaki en tzatziki eten nog tijd over hebben, dan schrijf ik vast af en toe nog wel een stukje!

Ik wil vanaf hier in ieder geval iedereen bedanken die meegelezen heeft het afgelopen jaar. Ik begon deze blog eigenlijk puur voor mezelf om alle indrukken van mij af te schrijven, maar ik kwam er achter dat ik schrijven eigenlijk best wel heel erg leuk vind. Ik wil jullie bedanken voor al jullie reacties, jullie likes, jullie kaartjes, kadootjes en telefoontjes het afgelopen jaar. Ik heb mij geen seconde echt-echt alleen gevoeld het afgelopen jaar in LA, mede dankzij jullie.

I've lived a California life that's full
I traveled each and every highway
And more, much more than this, I did it my way.

"These are the days that never die."

Omdat foto's inderdaad meer zeggen dan heel veel woorden & jullie waarschijnlijk wel klaar zijn met mijn gejubel (en geklaag) over deze stad en mijn naderende afscheid. Wees gerust, over een paar dagen is mijn Facebook/Instagram/Blog gestalk voorbij. En in de tussentijd, er is altijd nog het kruisje in de rechterbovenhoek. 

Hier krijg is dus never nooit genoeg van, en toen ik vorige week weer even moest wachten voor het stoplicht greep ik mijn kans (met vierhonderd toeterende auto's achter me omdat ik veel te ver van de auto voor mij stond, sorry!).

Ready voor mijn aller-aller-aller laatste Hilton dag die vrijdag was. Ik kreeg duizend goodbye knuffels en zoenen en heb me nog nooit zo gewaardeerd gevoeld. Zelfs een paar dames van Housekeeping hadden armbandjes voor me gekocht. Dezelfde dames die toen ik net begon in Housekeeping geen woord tegen me zeiden. Zo bijzonder allemaal!

Zelfs het weer was verdrietig. En dat is de auto die inmiddels niet meer mijn auto is. Verkocht dankzij Tinder, wat ik eigenlijk nog wel de grootste grap van de eeuw vind. Mijn collega's keken me aan; ''Tinder, that's a dating app right?! You are sooooo crazy!''  Ik beschouw dat maar als klein compliment.

TOT ZIENS. 

En jaaaa ik heb in ieder geval een plaatsje op de Wall of Fame in de personeels kantine. Forever en ever en gelukkig is het de meest charmante foto ooit.

En ik moest even slikken de volgende dag toen ik weer langs mijn werk reed, zoveel herinneringen die ik daar heb. Van een verlegen en zenuwachtig meisje op mijn eerste werkdag tot zelfverzekerde jonge vrouw die een baan kreeg aangeboden op de laatste werkdag (en geen visum dus ik heb er alsnog niet heel veel aan, maar wie weet als ik ooooooit de Green Card lotery win).

Zaterdagmorgen was ik op weg naar het Donation Centre om wat kleren en lakens en spullen te doneren. Zo blijft er toch nog een stukje Annerieke achter in LA en maak ik weer mensen gelukkig.

Na het doneren deed ik iets wat me altijd vrolijk maakt, shoppen en lunchen in Beverly Hills. 

Zaterdagmiddag werkte ik nog even aan mijn bucketlist en hikete naar The Wisdom Tree. 

En bij deze boom ligt een kist vol met schriften waar iedereen een boodschap achter kan laten. Mission Completed. Letterlijk & Figuurlijk.

En ik was zooooooo blij toen ik eindelijk boven was. En nee ik ga niet klagen, maar het is wel pittig om in de brandende zon even naar boven te klimmen. 

Maar dit uitzicht maakt alles weer goed.

Zaterdag avond had ik date night met Sarah en gingen we naar de bioscoop (the boy next door, de slechtste film everrrr maar dat terzijde). Zondag middag nadat ik mijn auto was opgehaald ging ik mijn huis opruimen en deed ik net alsof ik heel geinteresseerd was in de Superbowl. 

Meer dan 70 kaarten heb ik gekregen het afgelopen jaar. En een voor een hebben ze me opgevrolijkt. Bedankt, bedankt, bedankt voor iedereen het afgelopen jaar aan mij heeft gedacht. En kaartjes, pakketjes of lieve berichtjes heeft gestuurd. Ik heb dat echt e-norm gewaardeerd.

En zondag ging ik nog een keer hiken naar the Wisdom Tree (helemaal naar dat puntje ja!).

Liefde, liefde & nog meer liefde voor deze stad.

Maandag was ik de hele dag druk met schoonmaken en naar de bank wandelen en stuff like that. Dinsdag ging ik een auto huren. (En helaas werkte al mijn charmes in de strijd gooien niet helemaal en kreeg ik deze auto niet mee.)

Een rondje langs mijn lievelingsplekken, hiken, brunchen in Larchmont, naar Santa Monica (de plek waar ik de Pacific Ocean voor de allereerste keer in mijn leven zag.)

Nog meer hartjes.

Deze verkeersborden ga ik ook missen. En sta trouwens iedere keer stil als ik dit soort foto's maak voor degene die zich daar zorgen over maakt.

's Middags zag ik de zonsondergang vanuit Griffith Observatory. 

Can't get enough of it.

Had ik al verteld dat ik verliefd ben op deze stad?

Vanmorgen gingen mijn Ford en ik nog een stukje de Pacific Coast Highway rijden. Een paar weken geleden ging ik South met de mooie man, nu North met mijn Ford. Radio aan, ramen open en zonnebril op. Ik kon wel huilen van geluk. 

Toeval of niet, maar ik spot ineens overal surfers. 

En zo ziet een gelukkige Annerieke eruit op het strand in een van de mooiste steden van de wereld. Afscheid nemen bestaat niet. En dat probeer ik me maar in te prenten want vanavond is het afscheidsfeestje voor mijn collega's en ik weet zeker dat er een traan gaat rollen. Maar I'll be back. Ooit.

‘‘Dear mr. President, could you please give me a greencard?’’

Deze blog heb ik al 100 keer geschreven. En al 99 keer gedelete. Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven, ik wil niet te depressief doen, maar ik ben nooit een kei geweest in afscheid nemen. Ik eet al drie dagen zo goed als niet, heb constant buikpijn, denk bij iedere mile die ik rijd ‘‘oh misschien kom ik hier wel nooit meer.’’ En zelfs van een bezoekje aan de supermarkt word ik emotioneel.

En ja, ik heb zin om mijn familie weer te zien en mijn vrienden in Nederland. Maar mennnn ik ga het hier zo missen. Gisteravond kreeg ik een peptalk telefoontje van mijn vader die er vanuit gaat dat ik ooit weer terug kom in Amerika. En daar houd ik me voor nu maar even aan vast. Het zal zeer waarschijnlijk alleen voor vakantie zijn, maar toch.

Ondertussen werk ik op de sales-afdeling, van 9 tot half 6,  en werk ik ’s avonds en in het weekend aan mijn bucketlist. Zo ben ik afgelopen zaterdag naar Laguna Beach geweest en heb ik daar de zonsondergang gekeken (met heel knap gezelschap), ik ben mijn afscheidsfeestje van volgende week woensdag aan het plannen, ik ben op souvenir-hunt (aangezien iedereen me haatte toen ik uit NYC niks meenam twee jaar terug, dit keer maak ik alles goed), ik ben mijn huisraad aan het verkopen en moet helaas aankomend weekend afscheid nemen van mijn auto.

Zaterdag toen ik met de mooie man in de auto zat vanuit Laguna Beach, zaten we te praten over hoe we naar het leven kijken. We spraken over onze dromen en over het verleden. Met in de verte de lichtjes van LA, aan de linkerkant de Pacific Ocean. En ineens uit het niets zei ik het. De zin waar ik me bijna drie jaar lang druk om gemaakt heb. De zin waar ik drie jaar lang van dacht dat die alles zou verpesten. De zin die er in mijn ogen voor zou zorgen dat niemand meer vrienden met mij zou willen zijn. De zin die ervoor zou zorgen dat niemand mij meer zou zien als Annerieke, maar als ‘‘het zielige meisje.’’ De zin waar alles om draaide de afgelopen drie jaar, waar ik acht sessies bij de psycholoog voor nodig heb gehad. En een heel jaar LA. En met op de radio Californication van The Red Hot Chili Peppers hoorde ik het mezelf zeggen. ‘‘Have you ever heard about Diabetes? I have Type 1 Diabetes.’’

En hij sloeg zijn arm om me heen.

‘‘Dear mr. President, could you please give me a greencard?’’

''How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard.''

Nog iets meer dan drie weken en ik ben weer in Nederland. Het gevoel dat ik bij die gedachte krijg is een beetje als een emotionele rollercoaster. Ik ben verdrietig dat ik al mijn collega’s hier moet achterlaten en waarschijnlijk nooit meer ga zien. Ik ben blij dat ik mijn familie weer ga zien. Ik kan wel huilen bij het idee ik straks de hele LA-mentaliteit achter me moet laten en weer moet gaan wennen aan de Hollandse ‘‘doe maar gewoon’’ – mentaliteit. De dingen die voor mij zo normaal zijn geworden, de prijzen in de winkels exclusief belasting, het ‘‘How are you’’ zeggen tegen alles en iedereen, buiten de deur ontbijten, het wordt straks weer helemaal anders.

Afgelopen week stond ik achter de hostess-stand  in het restaurant, het was een uur of half negen, de meeste gasten zaten al te eten. De piano-man speelde mijn lievelingsliedje (All of me) van John Legend en ik stond even voor me uit te staren. En voor ik het wist voelde ik een traan langs mijn wang naar beneden glijden. Zal ik hier ooit nog terug komen? Deze plek, dit hotel, waar ik mij zo thuis voel? Mijn collega’s van al die afdelingen die maar blijven zeggen dat ze me gaan missen. De gasten? Het over-Amerikaanse-geklaag wat eigenlijk ook wel weer iets heeft? Kom ik ooit nog achter de Front Desk te staan? Of komt er ooit weer een dag waarop ik om half 12 ’s nachts met de koks chocolade taarten aan het eten ben? Of moet ik ooit weer eens 1200 servetten vouwen met collega’s uit El Salvador of de Filipijnen? Wanneer check ik weer 150 kamers op een dag? Wanneer manage ik weer een uitgeserveerd diner voor 1200 gasten in de ballrooms?  Word ik ooit in mijn leven nog wel eens Miss Anne genoemd?

Het leuke aan een paar weken werken op de banqueting afdeling? Iedere dag een nieuw evenement. En iedere dag zien de ballrooms er totaal anders uit. Ik wil ook een ronde dansvloer op mijn bruiloft. En witte stoeltjes met grijze kussentjes.

En een diner voor 1200 man managen? Appeltje-eitje inmiddels, al was ik dood-zenuwachtig van tevoren...

En dit spotte ik twee weken geleden. Echte (!!) visjes verwerkt in de bloemstukken op een bruiloft. 

Moet ik ook hebben later als ik ga trouwen. 

Vanmorgen werd ik wakker van een berichtje van de Zwitser, over hoe mijn agenda eruit ziet de komende maanden. Er verscheen een kleine glimlach op mijn gezicht. Terug naar Nederland betekent ook weer op naar nieuwe avonturen. Een nieuwe baan, een nieuw huis, en mensen zien die ik al tijden niet heb gezien. En daar moet ik me maar aan vast houden.

Ondertussen werk ik aan mijn bucketlist. Lindsay woonde de afgelopen twee weken bij mij in huis en is gisteren helaas weer vertrokken naar Nederland. Samen zijn we naar Vegas geweest vorige week voor één nachtje (kan gewoon) én had ik weer de tijd van mijn leven. Misschien ben ik wel gewoon gemaakt voor Vegas. Verder hebben we nog 100 hotspots in LA bezocht de afgelopen dagen en ben ik begonnen met mijn inboedel langzaamaan te verkopen. Ik heb nog een auto te koop staan, voor de liefhebber! 

Vegas, ik mis je nu al. 

Hier zat ik even heel erg gelukkig te zijn in het Bellagio.

Want dit was op dat moment ons uitzicht.

En daarna gingen we naar de Marquee in de Cosmo. En dat was een heel leuk feestje.

Vandaag ben ik met Veronica en Danielle naar de Universal Studio’s geweest (ook weer iets om van mijn bucketlist af te strepen). Ik was er nog nooit geweest, ondanks dat het precies naast mijn hotel is. Maar één keer moet de eerste keer zijn. We hebben álle rides gedaan, de studiotour en zijn twee keer in de Minion ride geweest (van Despicable me). Ik ben fan geworden van de studio’s en ik wil terug in 2016 wanneer de Harry Potter ride klaar is. Of misschien volgend jaar een bezoekje brengen aan de Universal Studio’s in Florida. En het voordeel van naar een pretpark gaan in Januari? Het is er zooo rustig, het langste dat we hebben gewacht was misschien 20 minuten.  Perfect.

Ik kwam er achter dat alles eigenlijk altijd nep is in films. En New York in de film lang niet altijd het echte New York is, maar gewoon een nep straat midden in de Universal Studio's. 

Life is better in 3-D. Of 4-D. 

En een klein beetje Frankrijk in ''The Entertainment capital of LA.''

En precies op deze plek stond ik bijna een jaar geleden ook op de eerste dag van mijn LA-leven en ik kan niet geloven dat dat alweer een jaar geleden is. Oh en op de achtergrond het hotel waar ik werk. 

''Happy new Yeaaaaaaaaaaaaaaaar!''

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik stond in de Skylounge met twee hele lieve vrienden, een glas champagne in mijn hand en keek uit over Amsterdam. Ik staarde naar alle lichtjes en probeerde me voor te stellen hoe Oud en Nieuw in LA zou zijn. Hoe zou ik erbij zitten een jaar later? Zou ik dan nog wel in LA zijn, zou ik het wel aankunnen, in mijn eentje naar de andere kant van de wereld verhuizen? Wat als ik heel erg heimwee krijg. Of niemand vrienden met mij wil zijn? Of wat als mijn werk zo verschrikkelijk blijkt te zijn dat ik iedere dag er met buikpijn heen ga? Wat als ik geen appartement kan vinden en hoe moet ik in vredesnaam een auto kopen. Ik heb daar niet eens verstand van.

Het aftellen begon en toen ik de eerste vuurpijlen de lucht in zag gaan slikte ik even een paar tranen weg. F*ck it! Ik ga gewoon knallen in LA. Ik kan dit. En 2014 wordt mijn jaar.

Precies een jaar later op datzelfde tijdstip was het 3 uur ’s middags in LA. Zat ik met mijn huisgenoot-voor-twee-weken Lindsay aan tafel een beetje muziek te luisteren en te internetten. We hadden net gebruncht en onze laatste ongezonde carbs naar binnen gewerkt. We hadden Skype aan met Nederland en we openden maar een fles champagne om 3 uur ’s middags (en ik dronk maar één slokje want ik moest nog werken). Het was heel raar toen we allemaal berichtjes kregen met ‘‘Gelukkig Nieuwjaar.’’  Een half uur later vertrok ik naar mijn werk waar Oudjaarsavond nog moest beginnen. Het restaurant vol met ballonnen, het podium voor Oprah Winfrey’s rising star Jack Simpson (nooit van die beste man gehoord, maar oke) en we hadden 600 reserveringen. 

Een uur later stond ik aan de hostess desk samen met een security man en was ik een soort van doorbitch maar dan iets liever. ‘‘I’m on Jack’s guestlist.’’ ‘‘No you’re not, there is no guestlist.’’ ‘‘I’m on the list, I’m his best friend!’’ ‘‘I’m sorry, there is no guestlist, you have to give him a call.’’ ‘‘I don’t have his phonenumber.’’ Ah, echte beste vrienden. 90% van de gasten waren lief en vriendelijk en 10% kon ik wel schieten. ‘‘I want a table at the bar.’’ ‘‘We don’t have any tables available at the bar!’’ ‘‘I want it, I made my reservation in August and I requested it. Give me that table. NOW. FUCKING BITCH!’’ ‘‘I’m sorry, we don’t have tables at the bar.’’ (En ondertussen lief blijven lachen, I looooooove hospitality.)

De tijd vloog voorbij en voor ik het wist stond ik om half twaalf 700 glazen champagne in te schenken. Weer eens iets anders dan oliebollen inpakken op Oudjaarsdag, wat ik vroeger altijd deed toen ik nog bij de bakker werkte. Om twaalf uur werd er afgeteld en was er een balloondrop. En dat was dat. Ik wenste mijn collega’s gelukkig Nieuwjaar en liep naar buiten. En buiten was het stil. Doodstil. Geen vuurwerk te zien of te horen. Ik vroeg aan de doorman of er misschien iets mis wat. Hij begon te lachen en ik bedacht me weer even dat vuurwerk afsteken in California alleen mag op evenementen met vergunning. 

Om één uur zat ik in de auto en reed door lege straten. Geen mensen op straat. Geen vuurwerk. Niks. En omdat alle bars en clubs hier sluiten om twee uur ben ik om kwart over één maar naar bed gegaan.  Happy new year from LA. Één ding weet ik in ieder geval zeker, waar ik ook woon op de wereld, volgend jaar vier ik Oud en Nieuw met oliebollen en vuurwerk.

En nu het 1 januari is kan ik zeggen, volgende maand ga ik naar huis. Waarbij ik meteen weer even in de stress schiet want ik heb nog niet helemaal een plan van aanpak voor mijn after-LA-life. 

En nu is het tijd voor een sap-kuur. Geen koolhydraten meer en honderd kilometer hardlopen per dag want ik wil niet als tientonner op Schiphol aankomen. En ik wil ook niet van mensen horen over 38 nachtjes. ''Zo, ik kan zien dat je van Amerikaans eten houdt..''

''A new year is like a blank book.''

Wat ik heb geleerd in 2014.

Dat het echt niet gek is om koekjes te kopen, het halve pak op te eten, jezelf dan zo dik vinden dat je de rest van de koekjes in de prullenbak gooit en er voor de zekerheid even afwasmiddel over heen spuit zodat je zeker weet dat je ze niet meer op eet. Er zijn meer mensen die dat doen kwam ik achter. (Zie hier).

Dat ik na drie keer hardlopen geen sixpack krijg.

Dat het leven in Europa eigenlijk een stuk beter is dan in Amerika. En dat je echt niet hoeft te klagen over onze regering in NL. Wees alsjeblieft blij dat er in Nederland een sociaal vangnet is. Dat je niet zodra je ontslagen wordt (en ook geen geld mee krijgt) binnen een paar maanden met je volledige gezin op straat staat omdat je geen geld meer hebt om huur te betalen. Het gebeurt echt hier in de US. En wees blij dat je naar de dokter kan gaan als je een longontsteking hebt. En dat het eigen risico (maar) € 350,00 is en je daarna niks meer zelf hoeft te betalen. En ja, ik ben iemand die die €350,00 er meteen in januari al doorheen heeft gejast. Maar in 2015 ga ik daar niet meer over klagen. We hebben het echt goed in Europa, geloof me.

Dat de zon het leven een stuk mooier maakt. Het is 23 december en ik zit op het terras in de zon in mijn t-shirt en korte broekje. Kunnen we de winter niet gewoon verbannen uit Nederland?

Dat het heel zinvol is om in je sportoutfit uit eten of uit lunchen te gaan. Punt 1 het lijkt alsof je sportief bent geweest (ondanks dat iedereen ziet dat je zojuist je haar hebt gefohnd en je make-up perfect zit). Punt 2; een hamburger eten terwijl je in je hardloopkleren zit is gek, dus je bestelt automatisch al een kale juice of organic quinoa scone. En dat is zooooooo 2015.

Dat mensen het blijkbaar interessant vinden wat ik hier mee maak. Er lezen inmiddels meer dan 500 mensen mijn blogs iedere keer. Dat voelt best wel als een eer en gek, omdat ik deze blog meer heb gemaakt om familie en vrienden op de hoogte te houden. En er nu mensen meelezen die ik niet eens persoonlijk ken. Hoe bizar.

Dat Palmbomen garant staan voor een vakantie-gevoel en dat gevoel heb ik nu al maanden. Dat het overmorgen kerst is? Het voelt alsof het nog steeds augustus is.

Dat alleen wonen echt lekker is. De afwas vier dagen niet doen? Ik ben toch de enige die zich daaraan ergert. Tot 12 uur in bed liggen? Niemand die zich eraan irriteert. Vier dagen achter elkaar sushi eten? Heeeeeerlijk! (Al is het af en toe ook wel gezellig als er weer een vriendinnetje bij me in komt wonen voor een paar weekjes.)

Dat het het heus wel waard is als je in het begin van de maand een eigenlijk-boven-je-budget-tas koopt en daarna alleen nog maar geld over hebt voor benzine, een paar gallons water en crackers. Halloo, die tas is voor altijd.

Dat als je een jaar weg gaat uit je vertrouwde leven sommige vrienden ineens geen vrienden meer zijn. En sommige vrienden (waar je het nooit van had verwacht) ineens hele goede vrienden worden. Ik weet nu eindelijk wie ik wel en niet uit hoef te nodigen op mijn bruiloft over een jaar of 5.

Dat de Amerikaanse spreektaal en het Engels dat wij op school leerden in NL toch wel anders is. Wat soms voor hilarische momenten zorgt, bijvoorbeeld toen ik met een vriendin maar even ging googlen wat je hoort te antwoorden op ''Hey whats up.''  En het woord bae (baby oftewel vriendin). Laat dat woord alsjeblieft van deze aardbodem verdwenen zijn in 2015. 

Dat sommige dingen gewoon meant to be zijn. Ontmoetingen, keuzes die je maakt, plaatsen die je bezoekt en dingen die mensen zeggen.

Dat Californië mijn hart heeft gestolen. Dat LA veel meer is dan de (ellendige) Walk of Fame en (de nog beroerdere) Venice Boardwalk die je altijd op tv ziet en wat in reisgidsjes staat. Beverly Hills, Larchmont, Griffith Park, Malibu, Pacific Palisades, Greystone Mansion, Manhattan Beach, er zijn zoveel mooie plekken in LA.

Dat een drive through apotheek, en een drive through pin-automaat en een drive through sappenbar het leven een stuk makkelijker maken.

Dat wanneer je echt iets wil. Je het kan. En je het absoluut moet doen. Wegrennen uit je comfortzone is zoooo fijn. Je ontmoet mensen die je anders never nooit zou ontmoeten. Je komt op plaatsen waar je anders nooit zou komen. En je kan (en daar gaan we even cliché doen), beter spijt hebben van de dingen die je hebt gedaan dan van de dingen niet je niet hebt gedaan.

Dat je kerst hoort te vieren met je familie. En niet 9000 kilometer van ze vandaan.

& dat het gek is dat ik (als meisje dat vroeger nog niet eens één nachtje ergens anders kon slapen ivm heimwee) er zo tegenop zie om straks afscheid te nemen van deze stad. En dat zegt denk ik wel genoeg over hoe waanzinnig mijn 2014 was. 

''San Diego, when can I see you again?''

Nadat zondag mijn laatste dag als Starbucks barista was (en ik vond het echt super leuk!!), reed ik naar huis en pakte mijn koffer in. Het was namelijk bijna San Diego tijd. San Diego stond al jaren op mijn bucketlist omdat het zo tropisch klinkt en omdat iedereen altijd enthousiast is over die plaats. Nu ik op nog geen twee uur rijden van San Diego woon, moest ik natuurlijk daar naar toe. Ik had Josine meegevraagd en die haalde ik maandagmorgen op van het metrostation en vanaf daar reden we naar het zuiden.

Als eerste wilden we het strand zien, La Jolla scheen een van de mooiste stranden te zijn dus parkeerden we daar de auto. Liepen door de schattige straatjes,  en langs het water. Waar we zeeleeuwen zagen in real life, honderden palmbomen (ik wil er zo graag één mee naar huis nemen), en onze zonnebril maar weer opzetten. Daarna was het tijd voor lunch. Een hele gezonde quiche en een iets minder Rens-Kroes-proof dessert. Maar lekker was het wel.

Na het lunchen reden we door naar het hotel. We checkten in en liepen naar onze kamer. Ik had een hotel geboekt via Hilton en deze was nog maar een half jaar geleden geopend. Nadat we het binnen vijf minuten al voor elkaar hadden dat onze kamer een lichtelijke puinhoop was, besloten we te gaan zwemmen. Omdat het toeristenseizoen nogal over is en dit hotel veel zakelijke gasten heeft, hadden wij het zwembad en de jacuzzi helemaal voor ons zelf. We maakten duizend selfies, zagen de zon ondergaan en waren allebei nogal onder de indruk van het feit dat het 8 december was en we gewoon buiten aan het zwemmen waren.

Een paar uur later was het tijd om te douchen, opmaken en hakken aan te trekken. We namen een Uber naar Little Italy, waar ik nog iets verliefder werd op San Diego. We zaten op het terras, aten pizza en dronken wijn in een heel schattig restaurantje. Na het eten bestelden we weer een taxi en gingen we naar het Gaslamp District. Allereerst naar de Altitude rooftopbar, een van de beste rooftopbars van Califonia en ik wist weer even waarom ik Amerika straks zo ga missen. Hoeveel rooftopterrassen zijn er in Nederland? 

Het maakt het allemaal net iets specialer, een bar op het dak van een hotel met uitzicht over een fel verlichte stad en de Pacific Ocean. Leuke muziek uit de speakers, een knipogende doorman en ondanks dat het niet mega druk was hadden we in ieder geval lol. Na een tijdje besloten we om naar een andere rooftop bar te gaan en liepen we naar het Andaz hotel. 

Een bar met zwembad, loungebanken en overal romantische vuurtjes. We bestelden nog een drankje en liepen wat rondjes totdat we op een van de loungebanken bij het vuur gingen zitten. Living the San Diego life, ik kan er enigszins aan wennen.

Dinsdagmorgen ging om acht uur de wekker en zaten we om negen uur aan het ontbijt. Hotelontbijtjes zijn altijd één van mijn favorieten. We wisten eigenlijk niet waar we moesten beginnen, oatmeal, fruit, verschillende soorten bagels, yoghurt, broodjes, scones, croissants, een wafelijzer om zelf je wafels te maken, eieren, spek, muffins, het was een stukje hemel.

Na het ontbijt stopten we onze koffers in de auto en reden naar Sea World. Wat ook al zeshonderd jaar op mijn bucketlist staat. Ik had nog nooit in mijn leven orka’s gezien en dat zou vandaag gebeuren. We waren een uur te vroeg bij Sea World, we hadden er geen seconde aan gedacht dat dit park misschien om 11 uur open zou gaan in plaats van om 10 uur. Maar konden de auto al parkeren en uiteindelijk gingen de deuren om kwart voor 11 al open. We renden nog net niet naar de orka’s, maar rustig lopen kon je het ook niet noemen. We kletsten even met een van de verzorgsters en probeerden een selfie te maken met de orka’s, wat iets moeilijker is dan gedacht. 

Na de orka’s gingen we in de achtbaan. Omdat het toeristenseizoen over is was het heel rustig, wat overigens echt perfect was. We hoefden nergens te wachten en konden overal voorstaan. Het leek wel alsof we het park helemaal voor ons alleen hadden. 

Na drie keer in de achtbaan te hebben gezeten liepen we langs de dolfijnen, de pinguins, de zeehonden en gingen in een van de waterattracties. Zo een die ze ook in rollercoaster tycoon hadden, waar je in een soort van boomstam zit. Natuurlijk waren we weer de enigen en hadden onze eigen boomstam. We werden redelijk nat maar het was gelukkig 25 graden dus binnen tien minuten waren onze kleren weer helemaal droog. 

We gingen de dolfijnenshow bekijken en in een kabelbaan over het park vanwaar we perfect de palmbomen konden tellen. Na de kabelbaan bekeken we nog wat dieren en gingen in nog een water attractie, dit keer eentje met ronde karretjes waarbij ik nogal op het verkeerde stoeltje zat en ongeveer 90 liter water over me heen kreeg. Dat was erg hilarisch (voor Josine dan die zo goed als droog was gebleven). 

We liepen nog wat rondjes door het park, gingen naar een pinguïn presentatie en de zeeleeuwenshow. Die zo enorm Amerikaans was, maar wel erg grappig. En omdat het bijna kerst is, was overal in het park kerstmuziek. Er was een heel Snowworld, en daar liepen kinderen rond die nog nooit in hun leven echte sneeuw hadden gezien. Alleen deze namaaksneeuw. Verder waren alle bomen verlicht in het park en er waren overal kerstbomen. Toen het om half vijf donker werd, was het zo magisch. 

Om half zes gingen we naar de orka show (en ik weet dat de meningen over deze show verdeeld zijn, is het wel/geen dierenmishandeling, maar leeuwen en apen horen ook niet in een dierentuin en deze orka’s weten niet beter, want die zijn hier geboren en nouja, ik wilde daar gewoon heel even niet over nadenken, sorry orka's). De show was ontzettend mooi. Helemaal in kerstsfeer en met sfeervolle muziek. Ik werd er een beetje erg gelukkig van.

Om zes uur sloot het park en liepen wij naar de auto, op naar LA. Ik bracht Josine thuis en een uurtje later was ik zelf ook thuis. Ik nam een douche en ging naar bed. In bed keek ik nog even alle foto’s en filmpjes terug en viel in slaap met een glimlach. Ik heb mijn hart verloren aan San Diego.